Afscheid van het VKblog

Zo’n twee en een half jaar geleden, in februari 2009, schreef ik mijn allereerste VKblog. Het ging over een onderwerp dat me na aan het hart ligt, een onderwerp waar ik nadien nog talloze malen over schreef: de onmenselijke gevolgen van oorlog en geweld. Onder de titel ‘Zestig jaar na dato’ schreef ik over een kind van de Oorlog, over iemand die om vijf voor vijf bij mij binnenliep. Hij eiste hulp, hij was daar al jaren naar op zoek. En hij was ervan overtuigd dat niemand hem die hulp kon en wilde bieden.

Ook mijn laatste blog, vorige week ging over geweld. Het ging over de mensen in Syrië, die snakken naar vrijheid en het recht om zelf over hun leven te beschikken. En ik vroeg me af hoe het zat met het beschermen van het leven van mensen wier rechten met voeten getreden worden.

Een rode draad, van mijn eerste tot mijn laatste blog: de talloze conflicten en mensonterende situaties waarin mensen komen te verkeren. Ruim tweehonderd blogs vormen daar de neerslag van. Het VKblog verdwijnt, mijn betrokkenheid bij het leven van mensen zal blijven bestaan. De teksten blijven bestaan, ze vinden een nieuw onderdak. Dat geldt ook voor de vraag die BasV mij gisteren stelde over de Arabische Lente. Bas kan mijn reactie op zijn vraag binnenkort lezen in mijn nieuwe huis.

Ik begon met schrijven omdat ik in het publieke debat betrokkenheid, begrip, inlevingsvermogen en compassie miste. Omdat ik mij stoorde aan de eenzijdige berichtgeving en de negatieve beeldvorming die daaruit voortvloeide. Over thema’s die me na aan het hart liggen, vaak aan de hand van actuele gebeurtenissen. Een zoektocht naar drijfveren, naar de menselijke maat in het debat, naar onverwachte invalshoeken, naar lichtpuntjes die het leven draaglijker en mooier kunnen maken. Wat ik niet had voorzien is dat als je schrijft over actuele gebeurtenissen die raken aan onze drijfveren, dat soms tot zeer felle en emotionele debatten kan leiden. En die debatten verdienen helaas niet altijd de schoonheidsprijs. Het heeft me vrienden opgeleverd, maar ook mensen die mijn bloed wel lijken te kunnen drinken.

En dat raakt me. Want de gebeurtenissen en de onderwerpen waar ik over schreef en waar ik op reageerde zijn voor mij geen papieren tijgers. Ze maken deel uit van mijn werkelijkheid. Die werkelijkheid heb ik soms laten zien, bijvoorbeeld toen mijn moeder stierf. Maar vaak ook niet, wanneer het te dichtbij kwam, wanneer het ging om het leven van hen die mij dierbaar zijn.

Mijn werkelijkheid, verbonden in twee culturen. Die van mijn familie hier, geboren en getogen in Nederland, nazaten van Hugenotenvluchtelingen uit vroegere tijden. En die van mijn familie daar, in Jordanië, in het hart van het Midden-Oosten, in het land dat een enorme groep Palestijnse vluchtelingen gastvrij herbergt. Twee werelden, met grote verschillen. Twee werelden ook met overeenkomsten: met mensen. Mensen die verlangen naar een mooi leven, in vrede en veiligheid.

Mensen die vertellen over wat dat voor hen betekent, die ontmoet ik in beide werelden. In mijn werk, waar ik asielzoekers en vluchtelingen tegenkom, mensen die getraumatiseerd zijn door de Tweede Wereldoorlog, militairen die hun leven wagen in verre landen, hulpverleners die daar wat aan willen doen. In mijn persoonlijk leven, als mijn stokoude oom mij zijn hoge Poolse onderscheiding laat zien, en hij verhaalt waarom hij die na afloop van de oorlog kreeg. En wanneer hij zijn nieuwe buurman ter sprake brengt en met liefde spreekt over die man wiens lijf getekend is door de oorlog die hij in Irak ontvluchtte.

En in die andere wereld, duizenden kilometers hier vandaan. In het land waar je talloze politieposten passeert om je veiligheid te garanderen. Het land waar mensen die ik tegenkom mij vertellen over hun verleden op de plek die onbereikbaar geworden is. Het land waar ik tijdens mijn eerste bezoek op een vrijdag in de Jordaanvallei die opa en oma zag die met hun kinderen en kleinkinderen uitkeken over hun verloren thuis. Het land waar de vraag waar je vandaan komt een moeilijke is, een vraag die aanzet tot het delen van herinneringen en emoties. Het land van Dawoud, een van mijn beste vrienden, die vorig jaar op 62-jarige leeftijd stierf. Geboren in 1948 was hij. Onderweg, tijdens de vlucht uit Haifa. Ze zijn er, altijd en overal, tijdens elk bezoek.

Zoals begin dit jaar, toen ik aan de Dode Zee met een restauranthouder in gesprek raakte. En op enig moment komt dan zoals altijd het gesprek op het verleden. Terwijl de zon op die mystieke plek onder ging, wees hij vanaf het terras op de lichtjes aan de overkant, naar Ramallah, de stad waar hij geboren was. De lichtjes die hij elke dag vanaf zijn terras kon bewonderen. Ze bereiken was een stuk minder eenvoudig. Vlakbij was een grensovergang, maar die mocht hij niet gebruiken. Tientallen kilometers naar het noorden moest hij omrijden om de grenspost te bereiken waarlangs hij wel mocht terugkeren naar zijn geboortegrond. In tegenstelling tot mij maakte hij zich daar niet druk over. Als ik dat zou doen, zei hij tegen me, dan zou ik geen leven hebben.

In familiekring wisselen we levensverhalen uit. Het zijn verhalen over de pracht en eenvoud van het leven. Maar ook verhalen over vier oorlogen, over algehele mobilisaties, over evacuaties en spertijden, over raketten die over vliegen. Ze voegen zich bij mijn eigen verhalen. Bij mijn eigen angst of mijn familie ongedeerd is wanneer ik nieuwsberichten hoor over bomaanslagen en raketinslagen. En met verwondering neem ik waar hoe ondanks dat alles het leven schijnbaar achteloos voortkabbelt.

Het zijn verhalen die gedeeld willen worden. Niet nu, wellicht in de toekomst. Het VKblog wordt afgesloten. Dat is niet het einde, het is slechts een voortzetting van de zoektocht via andere wegen.

Dank aan de Volkskrant voor het bieden van zo’n prachtig platform. Dank aan de collega-bloggers voor hun teksten die mij uitnodigden tot reflectie en ontroering in mij losmaakten. Dank aan mijn lezers. Dank ook aan al degenen die in de loop der tijd op mijn blogs gereageerd hebben. Zonder jullie was het niet geworden wat het nu is. Het ga jullie goed.

Dit bericht werd geplaatst in Oorlog & geweld, Persoonlijk en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

18 reacties op Afscheid van het VKblog

  1. ghurabalbayn zegt:

    Ramallah zien vanaf de Dode Zee? Lijkt me stug. Of was het mystiek bedoeld?

  2. Al-Bira om precies te zijn.

  3. rikus zegt:

    Hoe kun je nu een redactie bedanken die een haatcultuur onder weblogers heeft veroorzaakt?

  4. Er zijn een paar blogs waar ik niet op komen kan; blog van theo balvers en aad verbaast.
    Beiden bloggen bij wordpress; beiden hebben niet gebanned of zo

    Er zijn mensen die hebben niks geleerd van VK blog.
    De beste periode was de periode zonder moderatie aldaar…
    Nu vK dicht gaat komen er wat ratten uit hun hol; ben benieuwd….

  5. @Rikus
    Huh? Deed ik dat dan?

  6. Reine jRagolo zegt:

    Khadaffi staat op omvallen.

    Mag ik je uitnodigen voor een vreugdedansje?

  7. joost tibosch sr zegt:

    Ha, het koste even wat moeite voor deze oude knar, maar ik heb je gevonden!

  8. Ben zegt:

    Johanna,
    Blijf schrijven zoals je nu t.
    Je schrijft mooi over dingen die er toe doen in een/jouw mensenleven.
    groetjes
    Ben

  9. @ PHM
    Na onze laatste ontmoeting heb ik jouw reacties als spam bestempeld. Dit nadat ik je aantal keren een verzoek had gedaan, dat jij helaas negeerde. Ik vond dat erg onprettig.

    En ik vind het ook onprettig om mensen niet gastvrij te ontvangen. Daarom heb ik besloten om je nu met alle plezier opnieuw in de gelegenheid te stellen om te reageren. Dezelfde verzoeken blijven echter van kracht. Daarmee heb je geheel zelf in de hand of je reacties hier blijven staan.

  10. @ Reine
    Ja graag! Wat is dit mooi nieuws, hè? Ik gun de Libiërs zo dat ze een andere toekomst krijgen. Ik hoop dat mensen de kracht en inspiratie zullen hebben om nu samen het nieuwe Libië op te bouwen. En dat ze dat op een waardige manier zullen doen, die recht doet aan datgene waarvoor ze hebben gestreden.

  11. @ Joost
    Welkom! Ik ben blij dat je me gevonden hebt en je hier je stem zult laten horen.

  12. @ Ben
    Ik ben blij dat je het waardeert. Dat geeft mij inspiratie om op deze weg verder te gaan.

  13. Khadaffi was zo gek als een ui, dat is waar.Maar voor het westen was hij goed; hij blokkeerde de orthodoxe islam met kracht.
    Wat er nu zal komen: een andere dictatior die niks beter is.
    Of het verbetert, of liever gezegd: niet verbetert is gerelateerd aan de islam, die ziet westerse democratie als duivels.
    Zie naar Tunesie, Egypte, Algerije,Jemen, Sirie is daar wat verbeterd?
    Kan er een economie westerse stijl worden opgebouwd? Voedselproductie/ Water voorziening?
    Nee.
    Reden: er is wat grondstof, en voor de rest wordt er niet gedacht, of gewerkt.

    Het eerste en meest belangrijke wat in die landen zou moeten komen is een pijplijn voor water en ontziltings installaties.
    Nodig voor landbouw, en drinkwater.

    Maar de reden dat die er niet zullen komen, is gelegen in dezelfde reden als waarom er geen andere producties van betekenis zijn.

    Om die situaties op een rendabele schaal aan te pakken, moeten er eerst relevante lagere opleidingen gestart worden.
    koran schooltjes hebben geen enkele zin.
    Simultaan eraan een interlectuele elite geselecteerd die bij voorkeur geen moslim is (continuiteit) en die naar het duivelse westen sturen om binnen een paar jaar een kader te vormen die les kan geven op verschillende nivo’s in eigen land.

    Dan moet er een gegarandeerde scheiding van islam en staat zijn als basis voorwaarde.
    En dat zie ik niet gebeuren.

  14. Dat, wat een paar westerse slemielen de arabische lente noemden, waren niks anders dan voedselrellen.
    Het maakte de bevolking–opeen paar na–geen moer uit wie de dictator is/was/zal zijn.
    maar de voedselprijzen zijn wel van belang.

    En NL heef zijn steentje bijgedragen aan de verhoging ervan door de achtelijke bio-ethanol wetgeving.
    Die heeft zoals ik als eerste inschatte–voor ruim 100 millioen mensen EXTRA met honger gezorgd.
    Dat kan nog steeds beperkt worden met de toevoeging van een enkele zin”…..maar niet van producten die oorspronkelijk voor menselijke voeding bedoeld zijn”
    Nee liever bedelen ze voor ontwikkelingshulp, dat dan naar de somalische kapers en dieven gaat.

    Als zodanig waren de zittende dictators achtelijk.
    I.p.v. militaire repressie –die duur is– hadden ze moeten kiezen voor maximale subsidiering van basis voedsel; had meer resultaat gehad.
    En daarnaast opstarten van eigen relevante voedselproductie; waarvoor die water installaties nodig zijn.
    Maar islam en rationeel denken…..

  15. En voor NL: hadden we het geld, dat we nu direct en via de nato besteedde aan het verjagen van Khadaffi, besteed aan b.v. landbouwhoge school wageningen en TU delft
    had de een een grootschalig programma kunnen opzetten voor voedselproductie en de ander voor waterzuivering…..
    Dan was de situatie ECHT verbeterd.
    Maar allez- wie ben ik?

    Nu is/wordt er niks beter; de basisstruktuur is dezelfde.

  16. Ben zegt:

    PHM,
    Ik krijg uit bovengenoemde ‘ontboezemingen’ de indruk dat jij de wereld door een niet zo fraai gekleurd glas ziet.
    Mijn advies: verdiep je eens in de geschiedenis van Nederland sinds de Verlichting dat begon in 1650 en besef eens hoeveel tijd, frustratuie en leed het gekost heeft om te komen waar we nu zijn met onze democratische rechtstaat,
    Doe aub ook wat aan de schrijffouten in de artikelen van je eigen website.

  17. @PHM
    Ik besloot gisteren ruimhartig te zijn toen ik je hier weer toeliet. Maak daar geen misbruik van.
    Ik zou nu de rest van de dag kunnen besteden aan het laten zien dat je aannames vaak niet kloppen. Tot nu toe blijkt dat echter nauwelijks zinvol te zijn. Zie ook mijn reacties op de twee voorgaande blogs.

    @Ben
    Precies. Nederlandse en andere westerse landen zijn ook niet in een paar maanden tot democratie gekomen. Helaas vergeten we dat nog wel eens. Als de ontwikkelingen van de afgelopen maanden iets laten zien, dan is dat toch wel dat ook mensen in de Arabische wereld vrijheid, zeggenschap, economische voorspoed, veiligheid etc. willen. Zozeer zelfs dat ze daarvoor hun angst voor onderdrukkende veiligheidsapparaten hebben overwonnen en hun leven ervoor in de waagschaal stellen.
    Meer daarover op mijn volgende blog, dat ik in de loop van vandaag zal publiceren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s