‘automatons walking in the realm of dreams’

Vandaag precies 65 jaar geleden wierpen de Verenigde Staten op Nagasaki hun tweede atoombom af. Welke gevolgen hadden de geopolitieke en militair-strategische overwegingen die hieraan voorafgingen voor de burgers van Hiroshima en Nagasaki? Hoe verging het hun?

YAMADA Ikue - A mother fled the flames with her child in her arms - Year of Birth: 1933 - Age at time of blast: 12 - Age when image created: 41 (foto: Children of the Atomic Bomb)

Dokter Marcel Junod, hoofd van de Rode Kruis delegatie in het Verrre Oosten, kwam als eerste buitenlandse arts op 8 september 1945 in Hiroshima aan. Hij beschreef zijn ervaringen in Soixante ans après, Le désastre de Hiroshima. In zijn rapport aan het Rode Kruis schrijft hij:

The first signs of these effects were visible four miles or so from the bomb’s dropping point. The roofs looked denuded, as their tiles had been blown off by the blast. In places, the grass was bleached, as if dried; (…) At three miles from the bomb’s epicentre, some houses had been flattened like cardboard. The roofs were completely caved in; the rafters stuck out all round. This was the familiar sight of cities destroyed by explosive bombs. At two and a half miles, there were only piles of beams and planks, but the stone houses seemed intact. At just over two miles from the town centre, all houses had been gutted by fire. All that remained was the outline of their foundations and heaps of rusty metal. This area looked like the towns of Tokyo, Osaka and Kobe, destroyed by incendiary bombs. At one mile or so everything had been torn apart, blasted and swept away as if by a supernatural power; houses and trees had disappeared.

Dokter Junod had als opdracht om als hij eenmaal in Hiroshima was aangekomen, de toestand van de ziekenhuizen op te nemen. De meeste ziekenhuizen waren geïmproviseerde noodhospitalen. Een daarvan bevindt zich in een half verwoeste school met gaten in het dak, waar de regen doorheen sijpelt. Mensen die nog sterk genoeg waren, zochten bescherming in de hoeken. Anderen lagen op een soort pallets, zij waren stervende. In het noodhospitaal bevonden zich 84 zieken en gewonden, die rudimentaire verzorging kregen van tien verpleegsters en twintig schoolkinderen tussen de 12 en 15 jaar. Water, sanitaire voorzieningen en een keuken waren er niet. Een keer per dag kwam er een dokter langs. Kleren werden geïmproviseerd van lappen stof. Medicijnen waren nauwelijks voorhanden. Mensen lagen er met open wonden, er bovenop zaten duizenden vliegen. En alles was vies. Een aantal patiënten leed aan bloedingen: de verlate gevolgen van radio-activiteit. Zij hadden regelmatige bloedtransfusies nodig, maar er waren geen donors, geen artsen om bloedgroepen te matchen, en dus ook geen behandeling.

Junod beschrijft ook de gevolgen die de bom had voor de medische staf in Hiroshima, zij die de gewonden moesten verzorgen. 270 van de 300 artsen waren dood of gewond, evenals 1654 van de 1780 verpleegkundigen. Junod vatte zijn rondgang door Hiroshima als volgt samen:

When we visited the ruined station in Hiroshima, the hands of the clock had stopped at this historic moment, 8.15 (…) In a few seconds … thousands of human beings in the streets and gardens in the town centre, struck by a wave of intense heat, died like flies. Others lay writhing like worms, atrociously burned. All private houses, warehouses, etc, disappeared as if swept away by a supernatural power. Trams were picked up and hurled yards away, as if they were weightless; trains were flung off the rails…

Binnen een straal van anderhalve kilometer rond Ground Zero zijn veel skeletten gevonden van mensen die werden geplet in hun huis of het gebouw waar ze aan het werk waren. Anderen liepen eerst nog flinke afstanden, zakten daarna in elkaar en stierven. In de eerste twee weken erna waren er velen die stierven als gevolg van zwakheid en radioactieve besmetting, evenals inwendige verwondingen en verbranding. Na een korte periode met minder doden volgde een nieuwe piek met mensen die overleden aan het beenmergsyndrooom: door te weinig witte bloedcellen en een bijna volledig afwezigheid van bloedplaatjes konden hun bloedingen niet meer gestopt worden.

In de periode die erop volgde, ontwikkelden nagenoeg alle kinderen onder de tien jaar schildklierafwijkingen en vaker dan volwassenen kregen zij leukemie. Moeders die last hadden van stralingsziekte hadden vaker miskramen en sommige van hun kinderen hadden een abnormaal klein hoofd en waren verstandelijk gehandicapt. Bij 43 procent van de moeders die leden aan stralingsziekte was er sprake van een miskraam, doodgeboren kinderen en overlijden in de peutertijd. Sommige kinderen leden aan microcephalie, ze hadden een abnormaal klein hoofd en waren verstandelijk gehandicapt.

Hoeveel mensen er precies omkwamen in Hiroshima en Nagasaki, zullen we wel nooit te weten komen. De schattingen daarover lopen dan ook uiteen. De website Children of the Atomic Bomb van de UCLA schat de totale bevolking van Hiroshima in augustus 1945 op 330.000 burgers en die van Nagasaki op 250.000. In december 1945 stond het officiële dodental op 90 tot 120 duizend in Hiroshima en 50 tot 80 duizend in Nagasaki. Slechts zo’n 150 van hen waren Japanse militairen. Dat er in Hiroshima zoveel meer doden vielen, komt onder meer doordat Hiroshima is gelegen in een vlak gebied, terwijl Nagasaki in een vallei ligt de omliggende bergruggen de stad bescherming boden. Bovendien ontplofte de bom in Nagasaki niet direct boven het centrum, zoals oorspronkelijk de bedoeling was.

Veel mensen overleden dus direct of in de vier maanden na de bom. Wat we ons vaak niet realiseren, is dat ook velen de atoombommen overleefden. Bijna driehonderdduizend mensen zijn officieel geregistreerd als overlevende van de twee bommen, als hibakusha. Dit betreft mensen die zich bevonden binnen twee kilometer van Ground Zero. Velen van hen leden aan stralingsziekte en andere aandoeningen als gevolg van de bom.

Een van hen is de Nederlander Ronald Scholte, een van de laatste nog levende hibakusha. Hij verloor zijn vader in de oorlog en was zelf dienstplichtig militair. Hij verbleef op 9 augustus 1945 al meer dan drie jaar in een krijgsgevangenenkamp in Nagasaki. Afgelopen donderdag liet Knevel & Van den Brink (vanaf 38:00) hem aan het woord. Hij was op dat moment samen met anderen een tunnel aan het graven om te ontsnappen. Hij herinnert zich dat de Japanners na de eerste bom ineens een heel stuk vriendelijker werden. Op zeker moment in het kamp realiseerde Scholte zich dat iedereen slachtoffer was, ook de Japanse bewakers in het kamp. Na de val van de atoombom redde hij ook een van de Japanners uit de brandende stad en bracht hem naar zijn eigen mensen. Want, zo zei Scholte, ‘ik had een vijand maar het is een mens’. Verbazingwekkend is dat Scholte weliswaar de beelden nooit zal vergeten net zo min als het ruimen van de slachtoffers met zijn blote handen, maar er geen trauma aan overgehouden heeft. Hij heeft er nooit van wakker gelegen en er nooit van gedroomd. In 1998 keerde hij terug naar Japan en zei hij in een toespraak: ‘The people of Nagasaki paid the highest price for our freedom.’

Veel van deze overlevenden leven de rest van hun leven met de onzichtbare inwendige gevolgen van hun blootstelling aan de straling van de atoombom. De Japanse bevolking beziet hen met een mengeling van mededogen en angst. Angst dat hun bloed wellicht besmet is, dat ze die besmetting aan anderen kunnen overdragen, dat ze erfelijke afwijkingen zullen overdragen aan hun kinderen. De hibakusha kampen daardoor met discriminatie op de arbeidsmarkt, in het onderwijs en op de huwelijksmarkt. Geruchten doen nog steeds de ronde dat er in Hiroshima minstens 75 jaar geen plant zal groeien. Mensen zijn daardoor bang voor Hiroshima en Nagasaki. De Amerikanen en later de Japanse regering waren bepaald niet scheutig met informatie over de atoombom en mede daardoor heersen er over de hibakusha veel misverstanden. Het hibakusha-certificaat geeft recht op ondersteuning, maar velen aarzelen om het aan te vragen, omdat daardoor ook bekend wordt dat zij aan de straling zijn blootgesteld. Volgens sommigen dragen ook de campagnes tegen atoombommen hun steentje bij, want die laten vooral de negatieve gevolgen zien: foto’s en verhalen over het lijden van de slachtoffers. Er zijn hibakusha die hun verhaal vertellen op scholen op hun ooggetuigeverhaal laten optekenen. Tegelijkertijd zijn ze soms bang dat ze het leven voor hun kinderen daardoor juist moeilijker maken.

Psychologisch was de impact van de bom enorm. Degenen die zich in een straal van twee kilometer rond Ground Zero bevonden, ervoeren ‘a sense of a sudden and absolute shift from normal existence to an overwhelming encounter with death’. Wat daarna overheerste was stilte en een gevoel van slow motion. Een arts beschreef dat in zijn dagboek als ‘automatons walking in the realm of dreams’. Een wereld zonder centrum, zonder zelf. Mensen die halfnaakt rondliepen, gewond, bloedend, met verwrongen gezichten, opgeblazen door brandwonden, onherkenbaar soms. Ooggetuigen beschrijven hen als bedelaars, aangevend dat hun identiteit als levend menselijk wezen nagenoeg verwoest was.

In het boek met de sprekende titel Death in life vertelt psychoanalyticus Robert Jay Lifton dat het Japans drie woorden kent voor de slachtoffers van de atoombom. Naast het hieroven al genoemde hibakusha, letterlijk ‘geraakt door de explosie’, zijn dat de woorden higaisha en seizonsha.
Higaisha betekent zoveel als slachtoffer of gewonde. Het wordt minstens zo vaak gebruikt als hibakusha. Het derde woord, seizonsha, betekent overlevende. Het is een woord dat de Japanners niet gebruiken, omdat het de nadruk legt op in leven zijn. Een nadruk die oneerlijk is tegenover hen die niet het geluk hadden om te overleven en de dood vonden. Het zegt veel over een van de hoofthema’s in de ervaring van de overlevenden, over wat Lifton noemt de ‘guilt over survival priority’.

Het dagboek van dokter Junod eindigt met een oproep om de bom met directe ingang te verbieden, net als gifgas kort na de Eerste Wereldoorlog verboden werd.

Dit bericht werd geplaatst in Oorlog & geweld en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

15 reacties op ‘automatons walking in the realm of dreams’

  1. Reine jRagolo zegt:

    ==het dagboek eindigt met een oproep== (?)

    Ik lees ook berichten dat de atoombommen de capitulatie door Japan hebben bespoedigd, hetgeen waarschijnlijk miljoenen levens van een grondoorlog bespaard heeft.
    Een dokter die zich hier op het op het politieke vlak begeeft trapt in de val van het oorlogsleed van zijn eigen rapportage.

  2. martin zegt:

    Je schrijft wat af. Goed stuk dat wel. Al vind ik je laatste zin wat ongelukkig. Zou ik cynischer zijn dan ik ben ik zou toevoegen achter verboden werd.:

    "Regelmatig werd dit echter met voeten getreden. Landen verkochten welbewust de ingrediënten voor chemische wapens, anderen zetten ze in tegen de eigen bevolking of tijdens een interventie ver van huis. Een oproep tot een verbod van kernwapens is een beperking voor wie de macht niet aan zijn zijde heeft. De machtigen zelf leven de regel na zolang hij henzelf uitkomt. Dat is nu feitelijk al de situatie met het NPV dat landen toestaat kernwapens te hebben (als ze hun arsenalen verkleinen)."

    Je oproep lijkt me sec volledig terecht. Laat ik minder cynisch zijn. (…) verboden werd:
    "Dat is geen tandeloze tijger of papieren belofte: het verdrag vormt tot op de dag van vandaag een basis om aan te klagen wie zich hier niet aan houdt."

  3. martin zegt:

    Reine jRagolo Japan stond al op het punt van overgave. De
    bommen zijn geworpen in het kader van de volgende oorlog:
    de Sowjets laten zien over welk wapen de VS kan beschikken.

    Met de capitulatie van Japan had dit weinig te maken. Die dokter
    heeft het recht op te komen voor gezondheid. Daar waar de Koude
    Oorlog een hete werd is de die gezondheid geen recht gedaan.

  4. JanPlezier zegt:

    Volgens Martin stonden de japanners op het punt van overgave.
    Dit is echter nooit bewezen.
    Natuurlijk de uitspraken van Dwight Eisenhower die deze theorie
    zou bevestigen. Maar het feit is dat er in alle openbare documenten
    nooit, althans tot op heden geen enkel bewijs daarvoor is gevonden

    Het Japanse volk heeft zich achter hun keizer opgesteld, en in zijn
    naam vele oorlogsmisdaden begaan, waarvoor ook tot op heden
    geen verantwoording voor is afgelegd door de Japanners.

  5. Reine jRagolo zegt:

    @Martin

    ==stonden al op het punt van overgave==

    Dat is jouw theorie. Daar heb ik dan wel respect voor maar het staat toch haaks op de kadaverdiscipline- aanbidding voor de keizergod Hirohito.

    Heb je facts & figures om me te overtuigen?

  6. Reine jRagolo 09-08-2010 14:36 | Wellicht werd die dokter simpelweg gedreven door wat hij tijdens zijn verblijf in Japan met eigen ogen gezien had?
    Voor wat betreft de capitulatie zie de reactie van Martin én de eerste link die ik in mijn blog geef.

    martin 09-08-2010 14:38 | Die toevoegingen heb ik bewust achterwege gelaten. Het zou voor mij de aandacht hebben afgeleid van de slachtoffers. Ik herken wel wat in je cynisme.

    Ruud Zweistra 09-08-2010 15:21 | Ik ben je niks verschuldigd. Ik heb je vragen reeds beantwoord. Ik begrijp dat het niet het antwoord was wat je graag wilde horen, maar daar kan ik verder niks mee. Je zult het er dus mee moeten doen. Verdere discussie over dit onderwerp hoort hier niet thuis.

    JanPlezier 09-08-2010 15:35 | Ook jou verwijs ik graag naar de eerste link in mijn blog, waarin de door jou gevraagde bewijzen geleverd worden, met bronvermelding.
    Dat de Japanse overheid tot nu toe geen verantwoording heeft afgelegd doet niks af aan het leed dat de atoombommen hebben aangericht.

  7. Reine jRagolo zegt:

    @Johanna.
    Bekend is dat het hoogste militair gezag in Japan zo overrompeld was dat de vrede eindelijk kans kreeg.
    De meest gematigden kregen recht van spreken. Dat vind ik in jouw link niet duidelijk terug. De missing link zullen we maar zeggen.
    De ene theorie sluit de andere overigens niet uit. En het signaal naar de Sovjet -unie is uiteraard aannemelijk.
    Het feit dat de Japanse Overheid geen schuld bekent etc, etc heeft nog alles te maken met de centrale positie van de godkeizer waar de hele maatschappij aan is opgehangen.
    Is het een idee voor jou om een artikel te publiceren over de duizenden troostmeisjes die nog miskend worden tot op de dag van vandaag?
    Ach ja, die dokter is heel erg geschrokken van de vreselijke brandwonden.
    Ook nu nog zijn de vele honderdduizenden Nederlands-Indiers en hun afstammelingen dankbaar dat er, door de inzet van de atoombom, niet meer gebogen hoef te worden voor de godkeizer waarna vaak nog een dagelijkse portie slaag volgt.

  8. Reine jRagolo 09-08-2010 17:11 | In de link die ik gaf staan onder meer de volgende citaten, ontleend aan de United States Strategic Bombing Survey:

    The Emperor, the lord privy seal, the prime minister, the foreign minister and the navy minister had decided as early as May of 1945 that the war should be ended even it meant acceptance of defeat on allied terms.

    en:

    On 10 July [1945] the Emperor again urged haste in the moves to mediate through Russia, but Potsdam intervened. While the government still awaited a Russian answer, the Hiroshima bomb was dropped on 6 August.

    Dat lijkt me duidelijk.

    Je suggestie om een artikel te schrijven over de troostmeisjes zal ik oppakken.

    Het is geheel terecht dat men dankbaar is dat er een einde kwam aan het Japanse regime, er gebeurden afschuwelijke dingen met mensen. Of dat te de danken is aan de atoombom, dat is de vraag. En in het verlengde daarvan: of als het daar niet aan te danken was, het gerechtvaardigd was om de bommen af te gooien, zeker met de wetenschap van nu wat hun desastreuze werking was. Daar vragen over stellen wil niet zeggen dat ik het leed van de slachtoffers van het Japanse regime bagatelliseer.

    Ruud Zweistra 09-08-2010 17:21 | Dat is waar ook, de Ruud Zweistra’s van deze wereld verkeren in de veronderstelling dat ze elk willekeurig blog mogen misbruiken om hun eigen agenda weer eens ten tonele te voeren. Zoek een ander platform zou ik zeggen.

  9. Mihai Martoiu Ticu zegt:

    59 Years After Hiroshima

    By MICKEY Z.

    "It is an atomic bomb. It is the greatest thing in history."

    -President Harry S. Truman, August 6, 1945


    Thanks to the declassification of key documents, we now have access to "unassailable proof that the race with the Nazis was a fiction," says Stewart Udall, who cites the work of McGeorge Bundy and Thomas Powers before adding that, "According to the official history of the British Secret Intelligence Service (SIS), those agents maintained ‘contacts with scientists in neutral countries.’" These contacts, by mid-1943, provided enough evidence to convince the SIS that the German bomb program simply did not exist.

    Despite such findings, U.S. General Leslie Groves, military commander of the Manhattan Project, got permission in the fall of 1943 to begin a secret espionage mission known as Alsos (Greek for "grove"). The mission saw Groves’ men following the Allies’ armies throughout Europe with the goal of capturing German scientists involved in the manufacture of atomic weapons.
    While the data uncovered by Alsos only served to reinforce the prior reports that the Third Reich was not pursuing a nuclear program, Groves was able to maintain enough of a cover-up to keep his pet project alive. In the no-holds-barred religion of anti-communism, the "Good War" enemy was never fascism. Truman’s daughter, Margaret, remarked about her dad’s early presidential efforts after the death of FDR in April 1945, "My father’s overriding concern in these first weeks was our policy towards Russia."
    What will Bush daughters be confessing about their Dad one day?

    * * * *

    The most commonly evoked justification for the dropping of atomic bombs on Japan was to save lives, but was it true? Would such an invasion even have been necessary? Finally, were the actions of the United States motivated by an escalating Cold War with the Soviet Union? Here are the facts that don’t mesh with the long-accepted storyline:

    Although hundreds of thousands of Japanese lives were lost in Hiroshima and Nagasaki, the bombings are often explained away as a "life-saving" measure-American lives. Exactly how many lives saved is, however, up for grabs. (We do know of a few U.S. soldiers who fell between the cracks About a dozen or more American POWs were killed in Hiroshima, a truth that remained hidden for some 30 years.) In defense of the U.S. action, it is usually claimed that the bombs saved lives. The hypothetical body count ranges from 20,000 to "millions." In an August 9, 1945 statement to "the men and women of the Manhattan Project," President Truman declared the hope that "this new weapon will result in saving thousands of American lives."

    "The president’s initial formulation of ‘thousands," however, was clearly not his final statement on the matter to say the least," remarks historian Gar Alperovitz. In his book, "The Decision to Use the Atomic Bomb and the Architecture of an American Myth," Alperovitz documents but a few of Truman’s public estimates throughout the years:

    *December 15, 1945: "It occurred to me that a quarter of a million of the flower of our young manhood was worth a couple of Japanese cities . . ."

    *Late 1946: "A year less of war will mean life for three hundred thousand-maybe half a million-of America’s finest youth."

    *October 1948: "In the long run we could save a quarter of a million young Americans from being killed, and would save an equal number of Japanese young men from being killed."

    *April 6, 1949: "I thought 200,000 of our young men would be saved."

    *November 1949: Truman quotes Army Chief of Staff George S. Marshall as estimating the cost of an Allied invasion of Japan to be "half a million casualties."

    *January 12, 1953: Still quoting Marshall, Truman raises the estimate to "a minimum one quarter of a million" and maybe "as much as a million, on the American side alone, with an equal number of the enemy."

    *Finally, on April 28, 1959, Truman concluded: "the dropping of the bombs . . . saved millions of lives."

    Fortunately, we are not operating without the benefit of official estimates.

    In June 1945, Truman ordered the U.S. military to calculate the cost in American lives for a planned assault on Japan. Consequently, the Joint War Plans Committee prepared a report for the Chiefs of Staff, dated June 15, 1945, thus providing the closest thing anyone has to "accurate": 40,000 U.S. soldiers killed, 150,000 wounded, and 3,500 missing.

    While the actual casualty count remains unknowable, it was widely known at the time that Japan had been trying to surrender for months prior to the atomic bombing. A May 5, 1945 cable, intercepted and decoded by the U.S., "dispelled any possible doubt that the Japanese were eager to sue for peace." In fact, the U.S. Strategic Bombing Survey reported shortly after the war, that Japan "in all probability" would have surrendered before the much-discussed November 1, 1945 Allied invasion of the homeland.
    Truman himself eloquently noted in his diary that Stalin would "be in the Jap War on August 15th. Fini (sic) Japs when that comes about."

    Many post-Hiroshima/Nagasaki sentiments questioned the use of the bombs.

    "I thought our country should avoid shocking world opinion by the use of a weapon whose employment was, I thought, no longer mandatory as a measure to save American lives," said General Dwight D. Eisenhower while, not long after the Japanese surrender, New York Times military analyst Hanson Baldwin wrote, "The enemy, in a military sense, was in a hopeless strategic position. Such then, was the situation when we wiped out Hiroshima and Nagasaki. Need we have done it? No one can, of course, be positive, but the answer is almost certainly negative."

    Was it the cold logic of capitalism that motivated the nuking of civilians? As far back as May 1945, a Venezuelan diplomat was reporting how Assistant Secretary of State Nelson Rockefeller "communicated to us the anxiety of the United States government about the Russian attitude." U.S. Secretary of State James F. Byrnes seemed to agree when he turned the anxiety up a notch by explaining how "our possessing and demonstrating the bomb would make Russia more manageable in the East . . . The demonstration of the bomb might impress Russia with America’s military might."

    General Leslie Groves was less cryptic: "There was never, from about two weeks from the time I took charge of this Project, any illusion on my part but that Russia was our enemy, and the Project was conducted on that basis."

    During the same time period, President Truman noted that Secretary of War Henry Stimson was "at least as much concerned with the role of the atomic bomb in the shaping of history as in its capacity to shorten the war." What sort of shaping Stimson had in mind might be discerned from his Sept. 11, 1945 comment to the president: "I consider the problem of our satisfactory relations with Russia as not merely connected but as virtually dominated by the problem of the atomic bomb."

    Stimson called the bomb a "diplomatic weapon," and duly explained: "American statesmen were eager for their country to browbeat the Russians with the bomb held rather ostentatiously on our hip."

    "The psychological effect [of Hiroshima and Nagasaki] on Stalin was twofold," proposes historian Charles L. Mee, Jr. "The Americans had not only used a doomsday machine; they had used it when, as Stalin knew, it was not militarily necessary. It was this last chilling fact that doubtless made the greatest impression on the Russians."
    It also made an impression on J. Robert Oppenheimer, the scientific director at Los Alamos. After learning of the carnage wrought upon Japan, he began to harbor second thoughts and he resigned in October 1945.

    In March of the following year, Oppenheimer told Truman:

    "Mr. President, I have blood on my hands."

    Truman’s reply: "It’ll come out in the wash."

    Later, the president told an aide, "Don’t bring that fellow around again."

    "Why did we drop [the bomb]?" pondered Studs Terkel at the time of the fiftieth anniversary of the Hiroshima and Nagasaki bombings.

    "So little Harry could show Molotov and Stalin we’ve got the cards," he explained. "That was the phrase Truman used. We showed the goddamned Russians we’ve got something and they’d better behave themselves in Europe. That’s why it was dropped. The evidence is overwhelming. And yet you tell that to 99 percent of Americans and they’ll spit in your eye."

  10. Ely de Waal zegt:

    Je hebt laten zien wat voor verschrikkelijk wapen het was
    Dat is wat telt
    Niet of hij terecht gebruikt is
    Die vraag wordt de volgende keer niet meer gesteld achteraf

  11. Reine jRagolo zegt:

    Johanna 17.34
    Toch opmerkelijk nieuws voor mij.
    Graag wil ik de volgende kanttekeningen maken.
    -Had de keizer daadwerkelijk zeggingsmacht of hadden zijn handtekeningen slechts een staatsfunctie
    zoals dat bijvoorbeeld onze monarchie betaamd?
    -Heeft de Amerikaanse defensie ooit inzicht gegeven in authentieke documenten?
    Dat is niet gebruikelijk.
    -Terwijl een vredesvoorstel 3 maanden oud is moet "de bom" de doorslag geven.
    Ik krijg toch het onbehaaglijke gevoel dat het vredesvoorstellen zijn waar Japan geen gezichtsverlies lijdt en niet aansprakelijk gesteld wordt enzo, een beetje veel wishful thinking dus.

    Afijn, lijkt me weer een hoop stof om een artikel voor te schrijven voor een uiterst interessante bijdrage.

  12. Mihai Martoiu Ticu zegt:

    @Reine jRagolo

    The principal justification for obliterating Hiroshima and Nagasaki is that it "saved lives" because otherwise a planned U.S. invasion of Japan would have been necessary, resulting in the deaths of tens of thousands, perhaps hundreds of thousands. Truman at one point used the figure "a half million lives," and Churchill "a million lives," but these were figures pulled out of the air to calm troubled consciences; even official projections for the number of casualties in an invasion did not go beyond 46,000.

    In fact, the bombs that fell on Hiroshima and Nagasaki did not forestall an invasion of Japan because no invasion was necessary. The Japanese were on the verge of surrender, and American military leaders knew that. General Eisenhower, briefed by Secretary of War Henry Stimson on the imminent use of the bomb, told him that "Japan was already defeated and that dropping the bomb was completely unnecessary."

    After the bombing, Admiral William D. Leary, Chairman of the Joint Chiefs of Staff, called the atomic bomb "a barbarous weapon," also noting that: "The Japanese were already defeated and ready to surrender."
    The Japanese had begun to move to end the war after the U.S. victory on Okinawa, in May of 1945, in the bloodiest battle of the Pacific War. After the middle of June, six members of the Japanese Supreme War Council authorized Foreign Minister Togo to approach the Soviet Union, which was not at war with Japan, to mediate an end to the war "if possible by September."

    Togo sent Ambassador Sato to Moscow to feel out the possibility of a negotiated surrender. On July 13, four days before Truman, Churchill, and Stalin met in Potsdam to prepare for the end of the war (Germany had surrendered two months earlier), Togo sent a telegram to Sato: "Unconditional surrender is the only obstacle to peace. It is his Majesty’s heart’s desire to see the swift termination of the war."

    The United States knew about that telegram because it had broken the Japanese code early in the war. American officials knew also that the Japanese resistance to unconditional surrender was because they had one condition enormously important to them: the retention of the Emperor as symbolic leader. Former Ambassador to Japan Joseph Grew and others who knew something about Japanese society had suggested that allowing Japan to keep its Emperor would save countless lives by bringing an early end to the war.

    Yet Truman would not relent, and the Potsdam conference agreed to insist on "unconditional surrender." This ensured that the bombs would fall on Hiroshima and Nagasaki.

    It seems that the United States government was determined to drop those bombs.

    But why? Gar Alperovitz, whose research on that question is unmatched (The Decision to Use the Atomic Bomb, Knopf, 1995), concluded, based on the papers of Truman, his chief adviser James Byrnes, and others, that the bomb was seen as a diplomatic weapon against the Soviet Union. Byrnes advised Truman that the bomb "could let us dictate the terms of ending the war." The British scientist P.M.S. Blackett, one of Churchill’s advisers, wrote after the war that dropping the atomic bomb was "the first major operation of the cold diplomatic war with Russia."

    There is also evidence that domestic politics played an important role in the decision. In his recent book, Freedom From Fear: The United States, 1929-1945 (Oxford, 1999), David Kennedy quotes Secretary of State Cordell Hull advising Byrnes, before the Potsdam conference, that "terrible political repercussions would follow in the U.S." if the unconditional surrender principle would be abandoned. The President would be "crucified" if he did that, Byrnes said. Kennedy reports that "Byrnes accordingly repudiated the suggestions of Leahy, McCloy, Grew, and Stimson," all of whom were willing to relax the "unconditional surrender" demand just enough to permit the Japanese their face-saving requirement for ending the war.

    http://www.thirdworldtraveler.com/Zinn/Bombs_August.html

  13. Mihai Martoiu Ticu 09-08-2010 17:49 | Kijk, nog meer bronnen. Dank.

    Ely de Waal 09-08-2010 18:20 | Daar ging het me inderdaad om. En niet alleen in termen van aantal mensen die omkwamen, maar ook wat het betekende voor degenen die de bom overleefden. Voor hen en hun kinderen.

    Reine jRagolo 09-08-2010 18:38 | Terechte vragen, kanttekeningen echter die ik in de citaten op mijn link en in de citaten van Mihai niet tegenkom. Kennelijk was dat geen onderwerp.

    Mihai Martoiu Ticu 09-08-2010 19:06 | Ik denk dat we voorlopig wel voldoende bronnen hebben ter onderbouwing van de stelling dat de atoombom de capitulatie niet heeft veroorzaakt noch verspoedigd.

    Allen
    Zouden we bij het hoofdonderwerp kunnen blijven: het enorme leed dat deze twee bommen veroorzaakten?

  14. JanPlezier zegt:

    Vaststaat dat er een onderzoek is gedaan naar de bereidheid van de Japanners om
    zich over te geven voor de atoombommen werden geworpen.
    Ook staat vast dat Japan in de drie dagen na de bom op Hiroshima 6 augustus 1945 zich niet overgaf.
    Volgens Wikipedia, wilden de Japanners zich onder bepaalde voorwaarden overgeven.
    http://nl.wikipedia.org/wiki/Hiroshima_%28stad%29

    Uit het onderzoek van 1945 blijkt dat belangrijke mensen in Japan tijdens de oorlog niet
    in het onderzoek zijn betrokken. http://www.trumanlibrary.org/whistlestop/study_collections/bomb/large/documents/fulltext.php?fulltextid=29
    Pagina 6
    Daarbij moet niet worden vergeten dat de Japanners er politieke baat bij hadden
    om hun rol in deze ontwikkelingen in de geschiedenis te witwassen.

    Het is goed dat de bommen zijn gegooid, want daardoor beseffen niet alleen
    militairen maar ook burgers wereldwijd hoe destructief een atoombom is.
    De huidige waterstofbommen hebben een nog grotere vernietigingskracht.

  15. JanPlezier 09-08-2010 19:36 | Je gaat verder in op de geschiedenis die eraan vooraf ging. In de documenten die je geeft kan iedereen daar zelf zijn eigen oordeel over vormen.

    Over de afwezigheid in het onderzoek van een aantal belangrijke mensen (waaronder de minister van oorlog die zelfmoord had gepleegd en de minister van buitenlandse zaken die opgepakt was en vervolgd werd voor oorlogsmisdaden, zegt hetzelfde rapport trouwens op pagina 7:

    It is felt that the general picture of the course of events would not have been changed materially had these persons been available for interrogation.

    Ik zou met name willen kijken naar je laatste alinea aan de hand van deze vragen:
    Dat daardoor 140.000 tot 200.000 Japanners om het leven kwamen en honderdduizenden voor het leven getekend werden, nemen we dan op de koop toe? Terwijl het onderzoek aangeeft dat de bommen niet noodzakelijk waren?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s