Hooikoorts en Haïti

Vanaf het moment dat de rode lijn op de thermometer opschoof van nul naar één, wagen mijn katten zich eindelijk weer buiten. Een voorbode van het voorjaar, net als de sneeuwklokjes. Helaas is dat niet het enige: het is pas januari, en de hooikoorts slaat al toe.

Het begon met de tulpen die ik vorige week kocht. De hyacinten die bij mijn collega’s op de kamer staan en via het ventilatiesysteem hun indringende geur over de hele verdieping verspreiden, herinnerden mij na een dag aan mijn hooikoorts. Evenals de elzen die sinds vandaag in bloei staan. Opgeblazen kaakholtes, prikkende ogen en een gevoel alsof mijn voorhoofd onder hoge druk staat. Het is pas januari.

Eén voordeel is dat ik die prikkende tranende ogen nu kan wijten aan de hooikoorts in plaats van aan de indringende beelden van Haïti die ik op tv zie en de afschuwelijke berichten die ik in de krant lees.
Gisteren zag ik hoe een jongen stierf omdat hij niet aan de beademingsmachine gelegd kon worden. Hoe zijn moeder ruggelings moest gaan zitten om hem te ondersteunen, maar hij uiteindelijk overleed, de artsen machteloos en in tranen achterlatend. Ik was kwaad. Kwaad dat vliegtuigen met artsen van de Amerikanen tot drie keer toe niet mochten landen. Nog kwader dat we nu zo ver zijn afgegleden dat we de dood semi-live op tv uitzenden en de persoon in kwestie het laatste restje waardigheid wat hem rest afnemen.
Vanmorgen maakte mijn kwaadheid plaats voor verdriet. Ik vertelde een collega wat ik had gezien en kon alleen nog maar aan die moeder denken. Hoe haar zoon stierf terwijl hij tegen haar rug leunde om nog wat zuurstof binnen te krijgen. Hoe het voor haar zou zijn om de rest van haar leven te leven met het gevoel haar zoon niet voldoende te hebben kunnen ondersteunen, zijn dood niet te kunnen voorkomen.

Ik lees over plunderaars. En vraag me af wat ik zou doen als ik nu al meer dan een week op straat zou leven, van eten en drinken verstoken, de kinderen huilend om me heen.
Plunderen? Of noem je dat overleven? En waar leg je de prioriteit? Bij het arresteren van mensen die het enige voedsel pakken dat ze kunnen vinden, of bij het redden van mensen door hen voedsel te geven? Ik vraag me af waarom we niet in staat zijn om niet veiligheid, maar mensen voorop te stellen.

Ik lees hoe gelovigen in Europa een brief de wereld instuurden in het Jaar van de Honger. Hoe ze oproepen om mededogen te tonen en wat te doen aan de honger van hun medemens. Tegelijkertijd wordt Australië geteisterd door een kamelenplaag en worden duizenden kamelen vanuit helikopters afgeschoten. Kamelen, een bron van melk, vlees, haar om te weven, voedzaam vlees, transportmiddel. Afgeschoten en dood achtergelaten in de woestijn, terwijl elders op de wereld mensen omkomen van de honger. Een plaag voor de een, een zegen voor de ander.

Ik probeer terug te komen in mijn ‘normale’ leven, maar het lukt even niet. Het blijft door mijn hoofd spoken dat voor velen het normale leven bestaat uit armoede, uit honger en dorst, uit het verliezen van je geliefde door natuurrampen en geweld dat mensen elkaar aandoen. Vandaag is er een grote actie voor de slachtoffers van Haïti. Is er na vandaag ook nog iemand die aan hen denkt, of gaan we dan weer over tot de orde van de dag?

Dit bericht werd geplaatst in Ontwikkelingshulp, Oorlog & geweld en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

8 reacties op Hooikoorts en Haïti

  1. helena zegt:

    mooi geschreven!

    Ik heb de beelden gisteren maar niet bekeken…..

    ja laten we hopen dat er na vandaag (en een week later) ook aan hen wordt gedacht! En aan de rest van de wereld die door de honger omkomt …

  2. Jezzebel zegt:

    Heel mooi geschreven.
    De wereld is een verdrietige plek.
    .

  3. peterus zegt:

    De wereld is niet redelijk waarmee ik niet wil zeggen dat je niet moet proberen er wat aan te doen.

    Door aan anderen te denken doe je veel zelfkennis op.

    gedeeldesmartishalvesmartgroeten

  4. @ helena
    Dat hebben we deels zelf in de hand, door er aandacht voor te blijven vragen en te blijven zoeken naar mogelijkheden om er wat aan te doen.

    @ jezz
    Vaak wel. Ik heb dan ook veel bewondering voor mensen zoals nu op Haïti die ergens weer de kracht vandaan halen om zich te richten op de toekomst en weer te gaan bouwen.

    @ peterus
    Mooie woorden, met veel waarheid

  5. zelfstandig_journalist zegt:

    De komende dagen zal er zeker nog wel aandacht voor Haïti zijn. De komende weken/maanden? Dat denk ik veel minder. Dan is iedereen weer druk bezig met inderdaad de orde van de dag of de volgende ramp. Haïti zal helaas niet de laatste zijn.

  6. Aad Verbaast zegt:

    Eens. Het maakt hele dubbele gevoelens los.
    Meer dan 1 miljard mensen hebben niet genoeg te eten, en geen dak boven het hoofd.
    Gleneagles ("armoede de wereld uit") kon de beloftes niet waarmaken (60 miljard).

    En bij een natuurramp schudt iedereen wakker…

    Maar ja. Eerst maar eens hier helpen.

    En verder: nooit vergeten.
    De wereld is één grote ramp voor velen.

  7. Dat is ook waar Aad, stap voor stap. En in ieder geval wordt er nú iets gedaan. Alles helpt!
    Ik las deze week dat Sarkozy de schulden wilde kwijtschelden. Erg laat, maar wellicht beginnen met het terugbetalen van het kopen van de vrijheid, waar de Haïtianen veel, heel veel geld voor op tafel moesten leggen. Ik moest toen gelijk denken aan Jubilee 2000, waar ook veel aandacht voor was, maar uiteindelijk weinig van terecht kwam.

  8. E.T. zegt:

    @Jezzebel,
    ==De wereld is een verdrietige plek.==
    Vergeleken bij wat?

    @Aad,
    ==De wereld is één grote ramp voor velen.==
    De wereld of de mensheid? 9 v.d. 10 rampen op de aardbol zijn of door mensen veroorzaakt of konden door mensen vermeden worden. Het probleem is that nobody gives a shit. Nu roept iedereen ‘geef geld voor Haiti’, maar dat is ook over een week of maximum 2 weer over.

    Maar, stel er zou nu even geen natuur ramp zijn. Stel even dat er geen moeilijke beelden te zien zijn. Is elke Nederlander dan bereid om elke maand 100 euro meer belasting te betalen zodat de infrastructuur van landen als Haiti versterkt kunnen worden om de volgende ramp te vermijden? Of doen we dat alleen als het eigenlijk al te laat is?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s