Vijf jaar na de tsunami

Vandaag is het precies vijf jaar geleden dat op Tweede Kerstdag de landen rond de Indische Oceaan werden geteisterd door een tsunami, die aan 226.000 mensen het leven kostte en bijna twee miljoen mensen dakloos maakte. De golven vernietigden alles wat op hun pad kwam, zoals 470.000 huizen en gebouwen, bruggen en wegen. De schade aan economie, infrastructuur en ontwikkelde gebieden bedraagt circa 11 miljard dollar. Het niets ontziende natuurgeweld heeft bij velen ook tot psychische schade geleid.

Website 'Surviving the Tsunami: Stories of Hope'

Ter gelegenheid van de vijfjarige herdenking openden het Internationale Rode Kruis en de Thomson Reuters Foundation een speciale website Surviving the Tsunami: Stories of Hope. Op deze website verhalen van mensen wier leven door de tsunami werd getransformeerd. Verhalen die de veerkracht laten zien van de betrokken gemeenschappen en de positieve invloed van de humanitaire inspanningen die er gepleegd werden. Verhalen van compassie, hoop en waardigheid.

Al Jazeera herdenkt de ramp met een uitgebreid dossier over de tsunami. Met daarin onder meer een Thaise visser die zijn zoon aan de golven verloor, niet meer naar zee gaat, maar zijn dagen doorbrengt in een waas van alcohol en overweegt om zelfmoord te plegen zodat hij weer bij zijn zoon kan zijn.

En het verhaal van de familie van Thulaasi Suppiah, die pas 22 dagen oud was toen de tsunami de strandbar van haar ouders overspoelde in Penang, een eiland in noordwest Maleisië.

De twee landen die het ergst door de tsunami warden getroffen, zijn Indonesië en Sri Lanka. Na de ramp volgen zij geheel verschillende politieke paden. Indonesië sloot een vredesovereenkomst om het dertig jaar durende conflict in Atjeh te beëindigen. Terwijl Sri Lanka haar militaire campagne tegen de Tamil Tigers verhevigde, met opnieuw vele doden tot gevolg. De documentaire laat zien wat de invloed van deze keuzes is geweest op het proces van herstel en heling voor de slachtoffers van de tsunami.

Dit bericht werd geplaatst in Ontwikkelingshulp, Oorlog & geweld en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

11 reacties op Vijf jaar na de tsunami

  1. Zich van Verre zegt:

    Verschrikkelijk al dat verdriet. Als ik bij de drinkende man zou zitten zou ik hem zeggen dat zijn zoon zich rot zou schamen als hij zijn vader zag. Of dat hij hem van boven ziet en boos is.

  2. @ Zich van Verre
    Mensen kunnen gek worden van verdriet. Het zou zo maar kunnen dat zijn drinken ‘functioneel drinken’ is. Wellicht dat hij zonder de verdoving van alcohol er nog slechter aan toe zou zijn.
    Ik weet niet wat ik zou doen als zoveel mensen om me heen de dood hadden gevonden. Als mijn zoon er niet meer zou zijn, en zijn lichaam nooit gevonden zou zijn. Als het grootste deel van familie prijs zou zijn gegeven aan het water. Misschien zou ik dan ook wel gek van verdriet worden.
    Wat ik wel weet, ik kom uit Zeeland, is hoe diep de wonden kunnen zijn die zo’n ramp na kan laten.
    Wat mij intrigeert is veerkracht. Hoe vindt de een de kracht om te leven voorbij wat er gebeurde en om het leven nieuwe zin te geven? En waarom de ander niet? Een thema dat in het trauma-onderzoek steeds meer aandacht krijgt. Als je meer weet over wat veerkracht positief beïnvloedt, wellicht dat je dan zelf die veerkracht positief zou kunnen beïnvloeden. Sprak degene die altijd mensen wil helpen.

  3. iris kijkt zegt:

    Vijf jaar geleden hier is alweer lang geleden , als alles van je is weggevaagd daar , zit je er nog midden in vaak.

  4. knutselsmurf zegt:

    In Zeeland zijn de de watersnoodramp van 1953 nog lang niet vergeten, dus 5 jaar is gisteren.

  5. @ iris kijkt
    Als zoveel mensen sterven, zoals bij die visser een kwart van het dorp, dan ontwricht dat een heel dorp.

    @ knutselsmurf
    Inderdaad. Je kunt alleen maar hopen dat we daar wat van geleerd hebben. Bijvoorbeeld hoe je mensen het beste kunt ondersteunen.

  6. Zich van Verre zegt:

    Inderdaad, ik heb makkelijk praten. Maar ik zou proberen hem zo te motiveren: hij moet de moeder van zijn verloren kind niet nog ongelukkiger maken door zijn drinken en (niet-fysieke) agressie. Tja, je moet toch wat…ik weet , het is haast onmogelijk, maar ik zou het zo proberen.
    Sowieso ongelooflijk hoe mensen verder kunnen leven, na alles wat ze hebben meegemaakt: familie afgeslacht voor hun ogen, zelf keer op keer verkracht, alleen al de gedachte maakt je onpasselijk. En ze zijn er nog! Het leven kan blijkbaar nog waard leven gevonden worden, ongelooflijk.

  7. Wellicht nog iets anders dat zou kunnen meespelen. Verder leven is verraad aan de persoon die er niet meer is. Zo betrap ik mezelf wel eens op een dag dat ik niet aan mijn moeder denk, en dan voel ik me schuldig, ik mag haar niet vergeten.
    Bij mensen die zeer ingrijpende gebeurtenissen hebben meegemaakt komt het vaak voor dat ze zich als overlevende schuldig voelen dat zij wel overleefden en de anderen – zoals familie, vrienden, collega’s – niet. Symptomen die daarbij karakteristiek zijn, zijn onder meer angst en depressie, terugtrekking uit het sociale leven, slaapstoornissen, nachtmerries, lichamelijke klachten, emotionele labiliteit, verlies van wilskracht. Survivors guilt wordt dat ook wel genoemd.

  8. cor verhoef zegt:

    De veerkracht van mensen is inderdaad intrigerend. Mooi blog, Johanna.

    groet,

    cor

  9. martin zegt:

    Johanna het is vreemd dat ik het nauwelijks meer gevolgd heb.
    Destijds kwamen vrienden van kennissen om het leven. Was
    het watchen van de gevolgen van belang i.v.m. mijn visie op de
    vredesonderhandelingen en de bestrijding van corruptie, maar
    vijf jaar na dato weet ik niet meer wat er gebeurd.

    Wel zie ik dat er meer vissers zijn dan voor de ramp. Hoor ik dat
    daardoor de visstand afneemt, maar klopt dat?
    Er zijn schooltjes
    gebouwd en huizen die beter zijn dan die er stonden. Maar of de
    vakbonden zijn versterkt of vooral de individuele visser weet ik niet.
    Is de macht van de regenten waar Multatuli al tegen te hoop
    verminderd of door noodgelden versterkt?
    Is er structureeel een sterkere economie opgebouwd in de
    buitengewesten van Sumatra?
    Is er WA-verzekering voor gevolgen van klimatologische omstandigheden
    opgezet, zodat men zich kan verzekeren, zoals wij doen, en niet langer
    afhankelijk is van liefdadigheid? Op al die vragen heb ik geen antwoord.
    Maar ze zijn wel boeiend en wezenlijk voor hoe de orde in de wereld er
    uit ziet.

    Je moet sterk zijn om een ramp te overleven. Maar de mens is sterker dan
    hij denkt. Dat blijkt steeds weer.

  10. Martin, ik kwam op Al Jazeera ook een artikel tegen over ‘lessons learned’, maar ik weet niet of dat je vragen beantwoord.
    Een WA-verzekering voor klimatologische omstandigheden? Zijn die niet juist in de meeste verzekeringen volledig uitgesloten?
    Alleen rijken hebben geld om zich te verzekeren, alleen rijken hebben geld om infrastructurele maatregelen te nemen ter voorkoming van toekomstige klimaatrampen.

  11. martin zegt:

    Johanna de vragen kwamen in me op. Ze zijn vast voor een groot deel te
    beantwoorden na een beetje onderzoek. Waarschijnlijk kom je dan ook uit
    op jouw laatste zin en dan is de vraag wat daar aan te doen is en waarom
    er zo’n vreemd systeem bestaat en in stand gehouden wordt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s