Over etnische en religieuze diversiteit – deel 3: de behandeling van Palestijnen

Afgelopen zondag schreef ik een blog over de etnische en religieuze diversiteit in Jordanië. Een blog dat veel en lange reacties opriep. Reden om aan een aantal onderwerpen een vervolgblog te wijden. Deel 3 gaat over de positie van Palestijnen in Jordanië.

Ik schreef zondag in mijn blog dat Jordanië een toevluchtsoord is voor mensen die op de vlucht zijn. Ik noemde de Tsjetsenen rond 1950, de Circassiërs rond 1880, de Perzische Bahai’s in 1910, de Armeniërs in 1915, de Palestijnen vanaf 1948 en meer recent de Irakezen. Blogger PeterV reageerde daarop (22-11-2009 21:39) als volgt:

Over het meer recente verleden, ik heb nooit goed begrepen waarom Jordanië de Palestijnen in hun vluchtelingenkampen hebben laten zitten. Dat noem ik niet ‘opnemen’.

Dat is een vraag die het verdient om er op in te gaan, te meer daar het een veronderstelling is die ik op fora vaker tegenkom. Een veronderstelling die niet klopt.

Het meest recente ambtsbericht van het Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken over de positie van Palestijnen in Jordanië dateert uit 2002. Het is online helaas niet meer te vinden. Dat betekent dat ik wat uitvoeriger zal moeten citeren. Wie het hele bericht wil lezen gelieve mij een e-mail te sturen met het verzoek het ambtsbericht te mailen. De in het ambtsbericht opgenomen samenvatting luidt als volgt:

Als gevolg van achtereenvolgende Israëlisch-Arabische oorlogen hebben zich in de loop der jaren talrijke Palestijnen gevestigd in Jordanië, dat voorheen Transjordanië werd genoemd. De Nationaliteitswet van l954 vergemakkelijkte de integratie van deze Palestijnen en hierdoor werd voor hen de toegang tot allerlei overheidsvoorzieningen vereenvoudigd. Op basis van deze wet kregen veel Palestijnen het Jordaanse staatsburgerschap en Jordaanse identiteits- en reisdocumenten. Hierdoor hebben zij dezelfde rechten (zoals actief en passief kiesrecht) en plichten (waaronder militaire dienstplicht) als de oorspronkelijke bevolking.

Hoewel het aantal inwoners van Jordanië geschat wordt op vijf miljoen personen, is het aantal personen van Palestijnse afkomst niet bekend. Bij UNRWA/Jordanië staan 1½ miljoen Palestijnen geregistreerd, vanwie het merendeel de Jordaanse nationaliteit heeft. Het Department of Palestinian Affairs (DPA), verantwoordelijk voor de opvang van Palestijnse vluchtelingen, houdt geen registratie bij van Palestijnen in Jordanië.
De meeste Palestijnen hebben een geïntegreerd bestaan, onafhankelijk van hulpverlening, opgebouwd. Zij leven niet (meer) in vluchtelingenkampen en doen zelden (meer) een beroep op diensten en voorzieningen van UNRWA.
Een klein deel van de Palestijnen leeft in armoedige omstandigheden in vluchtelingenkampen, is nauwelijks geïntegreerd en grotendeels afhankelijk van UNRWA-voorzieningen.
Jordaanse staatsburgers, ook die van Palestijnse afkomst, met een geldig nationaal paspoort kunnen naar Jordanië terugkeren.

Het ambtsbericht bericht uitvoerig over de behandeling van de Palestijnen in Jordanië. Ik licht er hieronder de belangrijkste passages uit. Gecursiveerde tekst is afkomstig uit het ambtsbericht, tenzij anders vermeld. De nummers die je her en der tegenkomt, verwijzen naar de voetnoten; ik laat ze conform citaatrecht staan.

Aantal Palestijnen in Jordanië

Hoeveel personen van Palestijnse afkomst in Jordanië wonen is niet duidelijk. Van officiële zijde worden daarover geen cijfers gepubliceerd34. Bij UNRWA/Jordanië stonden per 30 juni 2000 1.570.192 Palestijnen geregistreerd. Dit is ongeveer eenderde deel van de bevolking, en 42 procent van het totale aantal bij UNRWA geregistreerde Palestijnen. Van hen staan zo’n 280.000 personen geregistreerd als woonachtig in kampen. Het merendeel van de bij UNRWA/Jordanië geregistreerde Palestijnen heeft de Jordaanse nationaliteit.

Een rapport uit juni 2009 van het U.S. Committee for Refugees and Immigrants stelt:

‘While it also hosted nearly 2 million Palestinians, all but 171,400 held Jordanian citizenship’. ‘All bearers of temporary passports, including Palestinians displaced from Gaza since 1967, have to obtain permits to work legally. Palestinian refugees holding temporary Jordanian passports can work for the Government only on a contractual basis.’
‘Palestinians from Gaza holding temporary Jordanian passports have to pay school fees in foreign currency where applicable and a fee for medical services. Public hospitals and health centers treat patients regardless of status, but non-Jordanians pay higher fees than citizens do. UNRWA operates 24 medical clinics inside and outside the refugee camps.

Children of Palestinians from Gaza holding temporary Jordanian passports can enroll in Jordanian schools. Additionally, UNRWA operates 180 schools and two vocational training centers for Palestinian refugees. Universities, however, restrict foreign students with quotas and require them to pay twice as much as Jordanians.’

Palestijnen op de Westbank en in Gaza

Op een persconferentie op 7 augustus l988 verklaarde koning Hoessein met betrekking tot de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever dat ‘passports will remain until such time as the Palestinian state hopefully is created and then obviously Palestinians have their own passports representing them as citizens of that state’44.
Na het eenzijdig opzeggen van aanspraken op de Westelijke Jordaanoever beschouwt Jordanië Palestijnen woonachtig op de Westelijke Jordaanoever niet meer als Jordaans staatsburger. Deze Palestijnen kunnen niet meer beschikken over een geldige Jordaanse identiteitskaart met een Jordaans nationaal nummer45. Wel kunnen deze Palestijnen een Jordaans paspoort krijgen. Hierin staat geen Jordaans nationaal nummer vermeld.

Het nationaal nummer geeft toegang tot publieke voorzieningen in Jordanië, zoals gezondheidszorg. Zonder dat nummer word je wel verzorgd, maar moet je de kosten zelf betalen. Het rapport van het U.S. Committee for Refugees and Immigrants stelt:

‘Palestinians displaced from Gaza in 1967 hold temporary Jordanian passports without national identity numbers, which are valid for two years.’ ‘Gazans hold temporary Jordanian passports renewable every two years, as well as cards for crossing between Jordan and the West Bank, subject to Israeli closures and other restrictions.’

Politieke activiteiten

Gefrustreerd door de eerdere Arabische nederlagen raakten veel Palestijnen in toenemende mate geradicaliseerd en zochten zij in hun gastlanden de nodige bewegingsvrijheid voor militaire acties tegen Israël. De Palestijnse guerillastrijders vormden op den duur in Jordanië een dermate machtige en soeverein opererende beweging dat de Jordaanse binnenlandse stabiliteit hierdoor ernstig werd ondermijnd. Uiteindelijk heeft dit in september l970 (‘Zwarte September’) geresulteerd in een gewapend optreden van het Jordaanse regeringsleger en een kortstondige burgeroorlog. Hoewel op 23 september l970 een wapenstilstand van kracht werd tussen PLO-leider Arafat en koning Hoessein, braken er sindsdien toch weer gevechten uit. In juli l971 kon het Jordaanse leger de Palestijnse fedayeen een beslissende slag toebrengen. Daarop werden alle Palestijnse politieke bewegingen uit Jordanië verbannen27. Veel Palestijnen zochten vanuit Jordanië hun toevlucht tot Libanon en Syrië.

Ingevolge de Political Parties Law no. 32 (l992) is het ontplooien van politieke activiteiten is in Jordanië toegestaan, mits deze activiteiten op vreedzame wijze worden ontplooid en betrekking hebben op de Jordaanse samenleving51. Dit laatste impliceert dat een politieke partij geen extra-territoriale doelstellingen dient na te streven. Politieke bewegingen die zich hieraan niet kunnen of willen conformeren, zijn – uitzonderingen daargelaten52 – niet toegestaan. Daarom zijn enkele bij de PLO aangesloten organisaties als Al-Fatah, Palestine Liberation Front (PLF) en Arab Liberation Front (ALF) die hun aspiraties richten op politieke doeleinden die buiten de Jordaanse landsgrenzen liggen, verboden. Leden van Al-Fatah, PLF en ALF kunnen alleen activiteiten voor de PLO verrichten, maar niet voor Al-Fatah, PLF en ALF. Zolang leden van Al-Fatah, PLF en ALF uitsluitend voor de PLO actief zijn, zullen zij van de zijde van Jordaanse autoriteiten, inclusief de inlichtingendiensten, geen problemen ondervinden.

Voor meer informatie over de Jordaanse politieke situatie en de verhoudingen tussen Palestijnen en oorspronkelijke Jordaniërs, zie mijn reactie die ik op 25-11-2009 om 11:49 plaatste op mijn vorige blog.

De integratie van Palestijnen in Jordanië

De meeste Palestijnen hebben veelal een geheel geïntegreerd bestaan, onafhankelijk van hulpverlening, opgebouwd. Zij zijn volledig in de Jordaanse samenleving opgenomen. Zij leven niet (meer) in de vluchtelingenkampen en doen zelden een beroep op de diensten en voorzieningen van UNRWA.
Sommigen zijn afkomstig uit notabele families die al tijdens de mandaatperiode in de jaren twintig en dertig contacten onderhielden aan de andere kant van de Jordaan. Zij zien geen tegenstrijdigheid tussen een identiteit en een Jordaanse nationaliteit. Over het algemeen wonen zij in de rijkere buitenwijken van Amman.
Andere Palestijnen behoren tot de middenklasse, de kleine handelaren en lagere beambten. Veel Palestijnse zakenlieden zijn in goede doen geraakt door investeringen in de landbouw, industrie, handel en in de financiële wereld. De grootste financiële instelling in Jordanië is in het bezit van Palestijnen.
De Palestijnen die eind jaren veertig in Jordanië aankwamen en in vluchtelingenkampen zijn blijven wonen, zijn het minst geïntegreerd. Zij houden de herinnering levend aan de plaatsen waar hun familie vandaan komt. Zij wonen onder armoedige omstandigheden. Het gaat hierbij om ongeveer 280.000 personen. Ongeveer vijf procent van hen ontvangt voedselrantsoenen in de vorm van meel, suiker, plantaardige olie, melk, rijst en rode linzen.
De 200.000 tot 300.000 Palestijnen die na de Golfoorlog van l990/l99l naar Jordanië terugkeerden, beschouwen hun Jordaanse paspoort meer als een gemak dan als uitdrukking van hun identiteit. Zij hebben over het algemeen geen banden met Jordanië.
Onderscheid tussen oorspronkelijke Jordaniërs en Jordaniërs van Palestijnse afkomst doet zich onder meer gelden in bepaalde maatschappelijke sectoren. Zo bekleden oorspronkelijke Jordaniërs belangrijke functies in het leger en in de bureaucratie, terwijl Jordaniërs van Palestijnse afkomst een groot deel van de particuliere sector in handen hebben. De financiële wereld wordt gedomineerd door Palestijnse Jordaniërs. Ondanks de maatschappelijke tegenstellingen tussen oorspronkelijke Jordaniërs en Jordaniërs van Palestijnse afkomst is er ook sprake van integratie tussen beide bevolkingsgroepen. Zo gaan de kinderen uit beide groepen vaak naar dezelfde scholen. Jonge Palestijnen kennen vaak geen ander vaderland dan Jordanië. Huwelijken tussen jongere generaties Palestijnen en oorspronkelijke Jordaniërs zorgen voor een nieuwe, gemengde bevolkingsgroep.
Op basis van hun Jordaanse nationaliteit bestaat voor Jordaniërs van Palestijnse afkomst de mogelijkheid om bij de Jordaanse overheid, de grootste werkgever in het land, te gaan werken. Topfuncties in het leger, bij de inlichtingen- en veiligheidsdienst, of bij andere sectoren binnen de overheid worden in de praktijk veelal niet door Jordaniërs van Palestijnse afkomst vervuld. Uit dien hoofde voelen Jordaniërs van Palestijnse afkomst zich soms door de Jordaanse overheid gediscrimineerd en vinden zij dat zij als tweederangs burger worden behandeld.
Ook bij de toelating tot staatsuniversiteiten en bij de toewijzing van studiebeurzen zouden Jordaniërs van Palestijnse afkomst zich soms gediscrimineerd voelen55.
Jordaniërs van Palestijnse afkomst zouden zich niet voldoende vertegenwoordigd weten in de regering en wetgevende macht. Van de achtentwintig ministers, veertig senatoren, en tachtig afgevaardigden in het Huis van Afgevaardigden zijn vijf ministers, zes senatoren en elf afgevaardigden van Palestijnse afkomst. Geen van de twaalf gouverneurs die aan het hoofd staan van een provincie, is van Palestijnse afkomst56.
De Kieswet zou weloverwogen kiezers van het platteland en het zuiden van het land, die bekend staan om hun traditionele pro-regeringsgezinde opvattingen, bevoordelen ten nadele van de stedelijke gebieden met een bevolking van voornamelijk Palestijnse afkomst57.

Palestijnen in vluchtelingenkampen

Als gevolg van de instroom van Palestijnse vluchtelingen in Jordanië ten tijde van de Israëlisch-Arabische oorlogen van l948/l949 en l967 werden er aan de rand van de voornaamste steden vluchtelingenkampen opgericht. Sommige van deze kampen werden opgetrokken op de plaats waar Palestijnen bij aankomst in Jordanië het eerst waren neergestreken. Andere kampen werden jaren na de instroom van de vluchtelingen gebouwd toen de Jordaanse regering aan UNRWA stukken land verstrekte. Deze bouwde op dit land behuizing en droeg dit vervolgens over aan de vluchtelingen. Veel grond waarop de kampen werden ingericht, is door de Jordaanse overheid van de oorspronkelijke eigenaars gehuurd.
Huisvesting in vluchtelingenkampen is kosteloos. In de praktijk ontstaat er vaak een soort de-facto eigendomsrecht met betrekking tot een woning. Bij vertrek uit het kamp kan dit eigendomsrecht aan achterblijvers of nieuwkomers worden overgedaan.
Voorzieningen als water, elektriciteit en telecommunicatiemiddelen in de kampen zijn afkomstig van de overheid. Wegenaanleg en -onderhoud vallen onder de verantwoordelijkheid van de overheid en zijn uitbesteed aan DPA. UNRWA is belast met gezondheidszorg, onderwijs en sociaal-financiële zorg in de door UNRWA erkende kampen.
UNRWA erkent een tiental kampen in Jordanië. De regering verstrekt voorzieningen aan alle vluchtelingenkampen, ook aan de drie kampen die niet door UNRWA worden erkend. Deze laatste liggen bij de steden Amman, Zarqa en Madaba.

In totaal zijn er in Jordanië dertien vluchtelingenkampen voor Palestijnen, waarvan er negen in en rond de hoofdstad Amman liggen.

Dat zoals PeterV veronderstelde ‘Jordanië de Palestijnen in hun vluchtelingenkampen hebben laten zitten’ klopt dus niet. Het geldt voor een kleine minderheid van de Palestijnen. Van de bijna twee miljoen Palestijnen in Jordanië hebben er slechts 171.000 niet het Jordaanse burgerschap, vaak omdat ze na 1967 naar Jordanië kwamen. Elke Palestijn die wel het Jordaanse burgerschap heeft, heeft dezelfde rechten en plichten als oorspronkelijke Jordaniërs.

Eerdere blogs over dit onderwerp:
Over etnische en religieuze diversiteit – deel 2: het Pausbezoek
Over etnische en religieuze diversiteit

Dit bericht werd geplaatst in Midden-Oosten, Oorlog & geweld en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

50 reacties op Over etnische en religieuze diversiteit – deel 3: de behandeling van Palestijnen

  1. Peter Louter zegt:

    Zo te zien is er in Jordanié een soort ‘algemeen pardon’geweest voor Palestijnen. degenen die te laat waren hebben kennelijk geen kans meer om in aanmerking te komen voor een paspoort.
    Jordanië is heel wat verder gegaan dan andere islamitische landen met een Palestijnse vluchtelingenbevolking. Misschien zouden ze nog eens een algemeen pardon kunnen overwegen voor die 171.000 mensen. In vluchtelingenkampen moeten leven is geen leven.

    =De 200.000 tot 300.000 Palestijnen die na de Golfoorlog van l990/l99l naar Jordanië terugkeerden, beschouwen hun Jordaanse paspoort meer als een gemak dan als uitdrukking van hun identiteit=

    Ben even in verwarring, kon je na 1967 toch een paspoort krijgen.

    =Palestijnen. Van hen staan zo’n 280.000 personen geregistreerd als woonachtig in kampen=

    Verwarrend, want:

    =in Jordanië hebben er slechts 171.000 niet het Jordaanse burgerschap, vaak omdat ze na 1967 naar Jordanië kwamen. Elke Palestijn die wel het Jordaanse burgerschap heeft, heeft dezelfde rechten en plichten als oorspronkelijke Jordaniërs. =

  2. E.T. zegt:

    @Peter,
    De reden dat Jordanie verder is gegaan, is simpelweg omdat het om dezelfde bevolking gaat. Ook al houden sommigen er van het te vergeten, de Palestijnen as such worden zo pas de laatste 40-45 jaar genoemd. Er is geen enkel etnisch verschil tussen wat vandaag een Palestijn genoemd wordt, en de meerderheid van de Jordaanse bevolking. Dat is dan ook de reden dat Jordanie in de ogen van velen de (eerste?) Palestijnse staat wordt genoemd.

    Dat veranderde pas toen de Palestijnen in de betwiste gebieden leiders begonnen te krijgen. Aangezien het koninglijke huis van Jordanie uit de minderheid van de Jordaanse bevolking komt, is het laatste wat de koning daar nodig heeft een paar Palestijnse sterke leiders die als ze genoeg hebben van Israel komen vertellen dat het onlogisch is dat hij -en niet een Palestijn- daar de heerser is.

  3. The_Saint zegt:

    Ik ben van mening dat het langzamerhand tijd gaat worden , hoe zwaar het gegeven dan ook is , om af te stapen van de term " vluchteling " daar waar het om de Palestijnen gaat.
    Als je spreekt van vluchtelingen zou er zoiets moeten bestaan als terugkeer…en ik meen te mogen stellen dat dat helaas een onrealistische denkwijze is.

    Kijk eens naar alle ontheemden , voor welke reden dan ook , over de gehele geschiedenis , en zie hoeveel er uiteindelijk terug gekeerd zijn….onlangs nog een deur stevig dicht gegooid door de EU die , omdat men die handtekening onder het verdag hard nodig had , de eventuele claims van de 3.5 miljoen [ + 300.000 vermoorde ] sudeten duitsers , in rook deed opgaan.

    Dan komen we uit bij compensatie..tja…en dat is een uiterst moeilijke materie…want wie kan wat claimen?

    Kan mijn vrouw claimen?…mijn kinderen?
    Nee – waarom niet?
    Ja – hoeveel?

    Maar de term vluchtelingen is nu wel lang genoeg als hoer gebruikt in deze regio meen ik te mogen stellen…

    Ik weet donders goed dat het erg pijn doet…ikzelf heb het dan gelukkig niet mogen ervaren…maar ik heb mijn schoonmoeder , ruim 50 jaar na dato , nog regelmatig betrapt dat ze stilletjes in haar kamertje , met waterige oogjes , in een boek met foto’s van Jemen zat te bladeren…..zij heeft Jemen nooit meer terug gezien….

  4. janplezier zegt:

    Jordanie is feitelijk een Palestijnse staat, als je naar de demografische cijfers kijkt.

    Johanna noemt 1970 Zwarte September waar Arafat trachtte de macht te grijpen in Jordanië, en naar Libanon werd verjaagt.
    Het is echter Israel geweest, die ervoor heeft gezorgd dat het Jordaanse koningshuis toen nog aan de macht is gebleven. Uiteraard uit eigenbelang, maar niet minder belangrijk.

    Onlangs heeft Jordanië het burgerschap ingetrokken van vele duizenden Palestijnen, misschien iets om toch je af te vragen, hoe de verhoudingen zijn, tussen de meerderheid van de Jordaanse bevolking, de Palestijnen, en de Jordaniërs.
    http://www.nd.nl/artikelen/2009/juli/21/palestijnen-in-jordanie-moeten-pas-inleveren

  5. Peter Louter 26-11-2009 09:28
    Ik had in mijn blog al geschreven dat ieder die het hele ambtsbericht wil lezen, dat bij mij kan opvragen. Dat kun je ook nu nog doen als je ïnteresse hebt. Het bevat veel historische achtergrondinformatie

    Zo te zien is er in Jordanié een soort ‘algemeen pardon’geweest voor Palestijnen. degenen die te laat waren hebben kennelijk geen kans meer om in aanmerking te komen voor een paspoort.
    Jordanië is heel wat verder gegaan dan andere islamitische landen met een Palestijnse vluchtelingenbevolking. Misschien zouden ze nog eens een algemeen pardon kunnen overwegen voor die 171.000 mensen. In vluchtelingenkampen moeten leven is geen leven.

    Dat klopt helemaal Peter, Jordanië is inderdaad heel wat verder gegaan dan de andere Arabische landen (want dat is waar ze opgevangen werden, en om die reden primair).
    De reden dat 171.000 duizend mensen geen staatsburger zijn, heeft te maken met het feit dat in 1967 100.000 Palestijnen vanuit Gaza naar Jordanië kwamen. Gaza viel tot de Israëlische bezetting in 1967 onder Egyptisch militair bestuur. Palestijnen in Gaza werden door Egypte geregistreerd. OM die reden beschouwt Jordanië hen als Egyptisch staatsburger.
    De geschiedenis is nooit simpel, hoewel sommigen ons dat wel eens anders willen doen voorkomen. Dit is wat het ambtsbericht er over schrijft, voetnoten laat ik omwille van de leesbaarheid even weg:

    Als gevolg van de oorlog van l948/l949 werden ongeveer driekwart miljoen Palestijnen uit hun huizen en van hun land verdreven. Zij zochten hun heil voornamelijk in de Gazastrook, de Westelijke Jordaanoever, Jordanië, Libanon en Syrië, waar zij in afwachting van terugkeer in geïmproviseerde tentenkampen terechtkwamen. Kleinere groepen vluchtelingen vestigden zich in l948 in andere Arabische landen in het Midden-Oosten. Ongeveer 150.000 Palestijnen bleven achter. Zij verkregen na verloop van tijd het Israëlische staatsburgerschap en werden zo een Arabische minderheid in de joodse staat.
    Al gauw bleek dat van een spoedige terugkeer van de gevluchte Palestijnen8 geen sprake kon zijn. De instelling van strenge grenscontroles aan de Israëlische zijde van de grens maakte bijvoorbeeld een einde aan de mogelijkheid om de eigen bezittingen te inspecteren en achtergebleven familieleden te bezoeken. Vervolgens gingen de Israëlische autoriteiten ertoe over om Palestijnen die langere tijd van huis waren weggebleven als ‘afwezig’ te classificeren, hetgeen de weg opende om hen het recht op terugkeer te ontzeggen en hun bezittingen verbeurd te verklaren. Joodse nederzettingen verrezen in wat eens Palestijnse gebieden waren. Het verblijf van de gevluchte Palestijnen in de gebieden en landen van opvang kreeg daarmee een steeds permanenter karakter.

    Intussen had de internationale gemeenschap besloten dat de Palestijnse vluchtelingen niet onder het mandaat van het Bureau of the United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR) zouden vallen, maar dat voor hen een aparte VN-organisatie in het leven zou worden geroepen. Op 8 december l949 werd het United Nations Relief and Works Agency for Palestine Refugees in the Near East (UNRWA) opgericht, dat zich richt op gezondheidszorg, onderwijs, opleiding, sociale bijstand en noodhulp.

    De annexatie van de Westelijke Jordaanoever door Transjordanië in l950 resulteerde in de totstandkoming van het Hasjemitische Koninkrijk Jordanië, dat zowel op de Westelijke Jordaanoever als Transjordanië omvatte.

    In de vluchtelingenkampen op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook ontstond een veelheid aan Palestijnse groeperingen (waaronder Al-Fatah van Mohammed Abdul-Rauf Al-Qudwa Al-Husseini (‘Yasser Arafat’)) die zich verzetten tegen de staat Israël. Met de oprichting in l964 van de Palestine Liberation Organization (PLO) onder leiding van de Palestijnse advocaat Ahmed Shukairy kwam een overkoepelende organisatie tot stand, die bijdroeg tot een verdergaande structuur en onderlinge samenhang tussen de verschillende Palestijnse groeperingen, waarbij ‘the PLO was supposed to preserve the national identity of the Palestinians and to provide them with the political and military mechanism they needed to reclaim their national rights from Israel’.

    Op 11 september l965 namen de lidstaten van de Arabische Liga in Casablanca een Protocol on the Treatment of Palestinians aan, waarbij de onderscheiden lidstaten (waaronder Jordanië) Palestijnse vluchtelingen gelijk stelden aan de overige ingezetenen van die staten wat verblijf en recht op werk betreft.

    Deze laatste alinea geeft dus aan dat de landen van de Arabische Liga afspraken alle Palestijnen burgerschap te geven. Jordanië hield zich er aan, de meeste anderen niet. Dat is ook de reden dat er zoveel Palestijnen in Jordanië zijn.

    Gedurende de Arabisch-Israëlische oorlog van juni l967 bezette Israël in enkele dagen het Sinaï-schiereiland, de Gazastrook, de Westelijke Jordaanoever en de Golan-hoogvlakte. Deze gebieden werden niet geannexeerd, maar onder militair bestuur geplaatst; alleen Oost-Jeruzalem werd geannexeerd. Als gevolg van deze oorlog vond er opnieuw een exodus van Palestijnen plaats. Vanuit de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook waar velen van hen nog maar kort tevoren een bestaan hadden opgebouwd, vertrokken ongeveer 355.000 vluchtelingen naar Arabische buurlanden. Van dit aantal waren zo’n 210.000 personen niet eerder vluchteling geweest; zij werden door UNRWA als ‘displaced’ aangemerkt. UNRWA bleef ook na l967 actief in de Palestijnse vluchtelingenkampen op de Westelijke Jordaanoever.

    Vanwege de Israëlische bezetting van de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook trokken veel PLOstrijders naar de Arabische buurlanden. De belangrijkste bases van de Palestijnse guerilla’s in die tijd waren te vinden in Jordanië en Syrië. Gefrustreerd door de eerdere Arabische nederlagen raakten veel Palestijnen in toenemende mate geradicaliseerd en zochten zij in hun gastlanden de nodige bewegingsvrijheid voor militaire acties tegen Israël. De Palestijnse guerillastrijders vormden op den duur in Jordanië een dermate machtige en soeverein opererende beweging dat de Jordaanse binnenlandse stabiliteit hierdoor ernstig werd ondermijnd.
    Uiteindelijk heeft dit in september l970 (‘Zwarte September’) geresulteerd in een gewapend optreden van het Jordaanse regeringsleger en een kortstondige burgeroorlog. Hoewel op 23 september l970 een wapenstilstand van kracht werd tussen PLO-leider Arafat en koning Hoessein, braken er sindsdien toch weer gevechten uit.
    In juli l971 kon het Jordaanse leger de Palestijnse fedayeen een beslissende slag toebrengen. Daarop werden alle Palestijnse politieke bewegingen uit Jordanië verbannen. Veel Palestijnen zochten vanuit Jordanië hun toevlucht tot Libanon en Syrië.

    In oktober l973 raakte Israël wederom in oorlog toen Egypte en Syrië aanvallen op Israëlische stellingen lanceerden. Deze oorlog genereerde geen nieuwe stroom Palestijnse vluchtelingen.

    Na de Golfoorlog in l99l kwam een stroom van 200.000 tot 300.000 Palestijnen naar Jordanië. Het ging hierbij voornamelijk om Palestijnen die bij UNRWA geregistreerd stonden. Velen uit deze groep waren in het bezit van de Jordaanse nationaliteit.

    Onderhandelingen tussen Jordanië en Israël waarbij met name de onderlinge samenwerking centraal stond, leidden op 26 oktober l994 tot ondertekening van een vredesverdrag tussen beide landen. Delicate onderwerpen als de kwestie van de Palestijnse vluchtelingen of een eerlijkere verdeling van water uit de rivier de Jordaan werden doorgeschoven naar de toekomst.

    Hoewel het in economisch opzicht met Jordanië de laatste jaren minder florissant gaat, zijn er sinds het uitbreken van de zogenaamde ‘Al-Aqsa-intifadah’ in september 2000 vanuit de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever talrijke Palestijnen naar Jordanië gekomen, op zoek naar betere levensomstandigheden.

    Verderop in het ambtsbericht staat:
    Na de annexatie van de Westelijke Jordaanoever door Transjordanië, die in l950 resulteerde in de totstandkoming van het Hasjemitische Koninkrijk Jordanië, werd de op de Westelijke Jordaanoever en de in het gebied ten oosten van de Jordaan vigerende wet- en regelgeving geunificeerd. Hierdoor verwierven alle Palestijnen in Jordanië automatisch de Jordaanse nationaliteit. Het duurde echter tot de inwerkingtreding van de Jordaanse nationaliteitswet van l954 voordat duidelijk werd onder welke voorwaarden Palestijnen het Jordaanse staatsburgerschap hadden verkregen.
    Artikel 3 van wet nr. 6 van 4 februari l954 betreffende de Jordaanse nationaliteit (in werking getreden op 16 februari l954 en laatstelijk gewijzigd per 1 oktober l987 bij wet nr. 22 van 27 juli l987)42 luidt als volgt:

    ‘De Jordaanse nationaliteit bezit:
    (…)
    2. iedere persoon, geen jood zijnde, die vóór 15 mei l948 de Palestijnse nationaliteit bezat en die werkelijke woonplaats had in het Hasjemitische Koninkrijk Jordanië gedurende het tijdvak 20 december l949 tot 16 februari l954;
    (…)

    Joden dus niet, want het was immers nog steeds oorlogstijd.

    Deze nationaliteitswet vergemakkelijkte de integratie van Palestijnen in Jordanië; ook werd voor hen de toegang tot allerlei overheidsvoorzieningen vereenvoudigd. Velen van hen werden als Jordaans staatsburger beschouwd; zij kregen de Jordaanse nationaliteit en Jordaanse identiteits- en reisdocumenten. Hierdoor hadden zij dezelfde rechten (zoals actief en passief kiesrecht) en verplichtingen (waaronder militaire dienstplicht) als andere Jordaanse ingezetenen.

    Van l950 tot l988 bestond er geen officieel onderscheid in Jordaans staatsburgerschap tussen Palestijnen die op de Westelijke Jordaanoever woonden en Palestijnen die in het gebied ten oosten van de Jordaan woonden.

    In december l987 brak in de Palestijnse gebieden een intifadah uit tegen de Israëlische bezetting van de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook. In l988 deed Jordanië eenzijdig afstand van aanspraken op het gezag op de Westelijke Jordaanoever. Op 31 juli van dat jaar hield koning Hoessein in Amman een speech, waarbij hij aankondigde dat ‘the legal and administrative links between the two banks would be severed’.
    Daarbij verklaarde de koning: ‘At the same time, it has to be understood in all clarity, and without any ambiguity or equivocation, that our measures regarding the West Bank, concern only the occupied Palestinian land and its people. They naturally do not relate in any way to the Jordanian citizens of Palestinian origin in the Hashemite Kingdom of Jordan. They have the full rights of citizenship and all its obligations, the same as any other citizen irrespective of his origin’.
    Op een persconferentie op 7 augustus l988 verklaarde koning Hoessein met betrekking tot de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever dat ‘passports will remain until such time as the Palestinian state hopefully is created and then obviously Palestinians have their own passports representing them as citizens of that state’.
    Na het eenzijdig opzeggen van aanspraken op de Westelijke Jordaanoever beschouwt Jordanië Palestijnen woonachtig op de Westelijke Jordaanoever niet meer als Jordaans staatsburger. Deze Palestijnen kunnen niet meer beschikken over een geldige Jordaanse identiteitskaart met een Jordaans nationaal nummer. Wel kunnen deze Palestijnen een Jordaans paspoort krijgen. Hierin staat geen Jordaans nationaal nummer vermeld. Het paspoort is twee jaar geldig en biedt geen recht op een permanent verblijf in Jordanië.

    Omdat de Gazastrook tot de Zesdaagse Oorlog van l967 onder militair bestuur van Egypte viel en de Palestijnse inwoners van dat gebied formeel door Egypte werden geregistreerd, beschouwt Jordanië Palestijnse inwoners uit de Gazastrook als Egyptische staatsburgers. Palestijnse inwoners uit de Gazastrook, met name de 100.000 Palestijnen die in l967 vanuit de Gazastrook naar Jordanië zijn gekomen, kunnen geen aanspraak maken op het Jordaanse staatsburgerschap. Wel kunnen zij een Jordaans reisdocument aanvragen, dat twee jaar geldig is.Jordanië beschouwt dit document als identiteitsbewijs en laissez-passer.
    Begin 2001 heeft de Jordaanse overheid het Jordaanse staatsburgerschap aan deze categorie Palestijnen wederom geweigerd. Een bron uit de regering stelde naar aanleiding hiervan dat ‘Jordan’s stand concerning the right of all Palestinian refugees to repatriation and compensation precludes granting citizenship in this case.’

    =De 200.000 tot 300.000 Palestijnen die na de Golfoorlog van l990/l99l naar Jordanië terugkeerden, beschouwen hun Jordaanse paspoort meer als een gemak dan als uitdrukking van hun identiteit=
    Ben even in verwarring, kon je na 1967 toch een paspoort krijgen.

    Nee, dit is wat het ambtsbericht stelt:
    Na de Golfoorlog in l99l kwam een stroom van 200.000 tot 300.000 Palestijnen naar Jordanië. Het ging hierbij voornamelijk om Palestijnen die bij UNRWA geregistreerd stonden. Velen uit deze groep waren in het bezit van de Jordaanse nationaliteit.

    =Palestijnen. Van hen staan zo’n 280.000 personen geregistreerd als woonachtig in kampen=
    Verwarrend, want:
    =in Jordanië hebben er slechts 171.000 niet het Jordaanse burgerschap, vaak omdat ze na 1967 naar Jordanië kwamen. Elke Palestijn die wel het Jordaanse burgerschap heeft, heeft dezelfde rechten en plichten als oorspronkelijke Jordaniërs. =

    Er zijn ook mensen die in de kampen leven terwijl dat niet noodzakelijk is. Als Jordaans staatsburger kunnen ze werken en zich vestigen. Sommigen zijn zo vereenzelvigd met het verleden dat ze geen nieuw leven opbouwen.

  6. @ Peter & E.T. 26-11-2009 13:08

    Het is klinkklare onzin dat het hier om dezelfde bevolking gaat. Of ze voor 1948 Palestijnen werden genoemd doet ook niet terzake. Wat terzake doet is dat ze gevlucht zijn uit hun woongebied als gevolg van de oorlogen aldaar.
    Er is dan ook geen meerderheid van Palestijnen Jordanië. Het US rapport dat ik aanhaalde spreekt over 2 miljoen Palestijnen op een totale bevolking van 5,7 miljoen, oftewel 35 procent.
    Er is geen enkele reden om alle Palestijnen naar Jordanië te deporteren, zoals sommigen in Israël voorstaan. Ze hebben hun eigen land, en daar zouden ze moeten wonen. Het zou hetzelfde zijn als alle Vlamingen naar Nederland verhuizen omdat ze op de Nederlanders lijken.

  7. @ janplezier 26-11-2009 16:55

    = Jordanie is feitelijk een Palestijnse staat, als je naar de demografische cijfers kijkt. =
    Als je naar de demografische cijfers kijkt, en ik verwijs naar het recente rapport uit de US dat ik in mijn blog noemde, blijkt het volgende. Er leven in Jordanië 2 miljoen Palestijnen. De Jordaanse bevolking is in totaal 5,7 miljoen inwoners. Dat betekent dat ongeveer 35 procent van de bevolking Palestijns is, afkomstig uit het gebied dat we tegenwoordig Palestina noemen.

    = Johanna noemt 1970 Zwarte September waar Arafat trachtte de macht te grijpen in Jordanië, en naar Libanon werd verjaagt.
    Het is echter Israel geweest, die ervoor heeft gezorgd dat het Jordaanse koningshuis toen nog aan de macht is gebleven. Uiteraard uit eigenbelang, maar niet minder belangrijk. =

    Israël heeft Jordanië niet geholpen tijdens Black September. Wel is het volgende waar. De Jordaniërs traden op tegen de Fedayeen, de Palestijnse strijders, die zich terugtrokken in het noorden. Uiteindelijk rukten de Syrische troepen op naar de Jordaanse grens, want zij wilden de Palestijnen niet binnenlaten. Jordanië vroeg Amerika en Engeland om hulp. Amerika had weinig troepen in het Midden-Oosten. Maar ze hadden wel net F4’s aan Israël geleverd, nog zo vers dat er nog niet eens Israëlische vlaggen op stonden. Amerika heeft Israël gevraagd die vliegtuigen over het grensgebied te laten vliegen, waarop SyriË dacht dat de Amerikanen zich ermee bemoeiden en zich terugtrokken.

    = Onlangs heeft Jordanië het burgerschap ingetrokken van vele duizenden Palestijnen, misschien iets om toch je af te vragen, hoe de verhoudingen zijn, tussen de meerderheid van de Jordaanse bevolking, de Palestijnen, en de Jordaniërs.
    http://www.nd.nl/artikelen/2009/juli/... =

    Dat is een gerucht, niet bevestigd. http://alternatewitness.blogspot.com/2009/07/no-ones-revoking-palestinian-passports.html
    Wat soms wel gebeurt: een Palestijn heeft een Jordaans paspoort of verblijfsvergunning. Hij reist daarmee naar het buitenland en vestigt zich daar, bijvoorbeeld in Amerika. Na verloop van tijd krijgt hij een Amerikaans paspoort. Jordanië stelt dan dat je op dat moment je Jordaanse papieren duidelijk niet meer nodig hebt en vernieuwt ze niet.

  8. @ allen
    Voor wie meer wil weten over de achtergronden van Black September is deze documentaire van Al Jazeerah interessant:

  9. The_Saint 26-11-2009 13:20
    Je kunt niet van mensen verwachten dat ze in de huidige omstandigheden zich maar simpelweg bij de situatie neerleggen. Er is een wezenlijk verschil tussen Palestijnen Sudeten-Duitsers. De laatsten zijn deel van Tsjechië geworden, maar leven daar wel in alle vrijheid. Er is in de verste verte geen sprake van een bezetting of een blokkade, zoals in de Westbank en in Gaza wel het geval is. Ze zijn ook niet van hun land verjaagd.
    Als je wilt dat het tot een rechtvaardige oplossing komt, dan zul daar toch echt aan moeten gaan werken. Met zo’n rechtvaardige oplossing in concreet zicht is er wellicht ook te praten over het vluchtelingenvraagstuk, bijvoorbeeld een symbolisch recht én compensatie. Maar niet zolang de Westbank bezet is en Gaza geblokkeerd.

    Je noemt je schoonmoeder die vijftig jaar na data nog steeds bladerde in haar boek met foto’s van Jemen. Dan weet je dus wat het betekent om je land noodgedwongen te verliezen. Ik snap niet dat je dan kunt zeggen dat de Palestijnen zich er maar bij neer moeten leggen.

  10. @ allen
    Nog even over die documentaire. Voor mij laat die drie dingen zien. Allereerst uiteraard wat de aanleiding tot Black September was, wat ervoor en erna gebeurde, en wie daarin welke rol speelde.
    Vervolgens kun je constateren dat ondanks Black September Palestijnen nog steeds alle burgerrechten hebben in Jordanië.
    En als laatste: ik schreef op mijn vorige blog over de achtergronden waarom het parlement is ontbonden en wat mogelijk de dilemma’s rond een nieuwe kieswet in Jordanië zijn. Deze documentaire illustreert perfect waarom de oorspronkelijke Jordaniërs zo huiverig zijn voor meer politieke macht bij de Palestijnen. Wat niet wil zeggen dat die wet er niet moet komen; wel dat dat de emotieds flink zal losmaken én het noodzakelijk is dat het parlement een andere rol gaat pakken.

  11. The_Saint zegt:

    Je hebt de intentie van mijn reactie niet begrepen lees ik…geeft niet…wellicht moet je het nog eens lezen…

  12. @ The_Saint
    Als ik hem anders lees dan bedoeld, zou je dan je bedoeling nog even kunnen toelichten?

  13. E.T. zegt:

    @johannna,

    Het was exactly dezelfde bevolking voor 1948 (met uitzondering van de tribe wat later het koninglijk huis werdt in Jordanie, ben even de naam kwijt), die de meerderheid van de Jordaanse bevolking vormde en wat vandaag de dag Palestijnen genoemd wordt. Geen enkel etnisch verschil, en zouden de grenzen anders gevormt zijn in 1948-9, zou niemand vandaag de dag enig verschil zien. Dat een deel van de groep later officieel Palestijnen genoemd werdt en een ander deel officieel anders, veranderd dat basisfeit niet, ook al geeft het je de mogelijkheid te beweren dat de Palestijnen geen meerderheid zijn in Jordanie (wat ze dus wel zijn).

  14. joost tibosch sr zegt:

    Omdat het conflict Israel-Palestijnen toch het basisprobleem is hier een variant- parabel van de jood Jezus: "Bij een palestijnse terreuractie bleef een jood zwaargewond achter. Een legertruck met Israelische soldaten passeerde in volle vaart op weg naar een vergeldingsactie in de gazastrook. In de andere richting reed de zwaar geescorteerde auto van Netanjahu voorbij op weg naar het vliegveld, om bij Obama zijn nederzettingenbeleid te verdedigen. Een Palestijn, na uitgebreide pasjescontrole op weg naar familie in Jeruzalem, zag de zwaargewonde jood liggen, verzorgde hem zo goed als hij maar kon en belde een ambulance".

  15. @ E.T.
    Je vermijdt het cruciale punt. In 1948 woonden degenen die we nu Palestijnen noemden aan de westzijde van de Jordaan. Er is geen enkele reden waarom Isräel het recht zou hebben dat gebied langdurig te bezetten, laat staan te annexeren. Het feit dat ze een deel van de wortels delen met de bevolking van Jordanië – en ik zeg nadrukkelijk een deel, omdat er ook legio verschillen zijn – vormt geen onderbouwing van een gedwongen deportatie van Palestijnen naar Jordanië. En nog minder van het Israëlisch beleid terzake.
    Natuurlijk zijn volkeren verwant. Zoals veel semitische joden ook verwant zijn aan de overige semieten in het Midden-Oosten, hetgeen jou er niet van weerhoudt om wel bestaanrecht voor hun staat op te eisen. Ik heb daar ook geen probleem mee. Ik heb er wel een probleem mee dat jij onrecht recht praat en anderen ontzegt wat je voor jezelf wel wilt hebben. Sterker nog, het probleem op het bureau van je buurman legt.

    @ joost
    Mooie parabel. Uit de werkelijkheid gegrepen.

  16. E.T. zegt:

    @johanna,
    Hoe we nou weer terecht komen op wat Israel wel of niet mag is mij niet helemaal duidelijk :-). Ook over een gedwongen deportatie naar Jordanie schreef ik niks.

    On-topic, de (Arabische) bevolking die destijds west van de Jordaan woonde en oost daarvan, was dus precies dezelfde bevolking (etnisch). Dat daarna grenzen werden bepaald die ze officieel een ander burgerschap gaven (deed het overigens ook niet helemaal, maar is minder relevant), veranderd hun etnische afkomst niet. Ook dat 20 jaar later het begrip ‘Palestijnen’ verzonnen werdt en maar op een deel van dat ‘volk’ duide veranderd dat niet.

    Of je het leuk vind of niet, the bottom line is:

    a. Er is geen etnisch verschil tussen de Palestijnen van vandaag, en de meerderheid van de Jordaanse bevolking.
    b. Ca. 65 jaar geleden was er ook geen verschil in naam of beschrijving, en was het gewoon dezelfde bevolking.
    c. Ditzelfde etnische volk is de meerderheid in Jordanie, of je ze nou Palestijnen wil noemen of iets anders.

  17. @E.T.
    Of ze etnisch verwant zijn is net zo min relevant voor dit blog als de standpunten van Israël. De enigen die dat wel relevant lijken te vinden zijn mensen als jij en janplezier, die het in de strijd gooien als wapen om de Palestijnen hun recht of zelfbeschikking te ontzeggen.

    ik schreef dit blog in de context van een eerdere discussie over etnische en religieuze diversiteit in Jordanië.
    Dit blog gaat over de behandeling van Palestijnen – in de normale betekenis van: zij die komen uit wat we tegenwoordig Palestina noemen – en dat in reactie op PeterV die veronderstelde dat ze slecht behandeld worden. Jordanië bestaat al sinds 1928, terwijl de vluchtelingenstroom ontstond na het eenzijdig uitroepen van de staat Israël zeer kort voor het aflopen van het Britse mandaat.

    Jij sleept daar etnische overeenkomst bij, maar daar gaat dit dus niet over. Het gaat over een beeldvorming van slecht behandelde Palestijnen, een die ik veel tegenkom en die niet klopt. Jordanië nam zeer welwillend en ruimhartig een groep mensen op die inmiddels naar 2 miljoen is opgelopen. Het overgrote merendeel van hen heeft volledige burgerrechten.

  18. E.T. zegt:

    @johanna,

    Voor jou is het irrelevant, voor anderen blijkbaar een punt.

    In dit geval ging het over Jordanie en hoe zij tegen over de Palestijnen staat, en dus is het volkomen relevant dat de meerderheid van haar eigen bevolking uit dezelfde stam bestaat. Of ze in Jordanie goed of slecht behandeld worden kan ik niet beoordelen, maar wat er gebeurd als ze daar hun "recht van zelfbeschikking" proberen te verkrijgen (wat niet onlogisch is als meerderheid), neem ik aan dat een ieder zich herinnert…

  19. @ E.T.
    Jordanië is een smeltkroes van culturen, zoals ik op een eerder blog al aangaf. Het idee dat ze allemaal uit dezelfde ‘stam’ afkomstig zijn, sluit dan ook niet aan bij de werkelijkheid. Het is niet één stam, nooit geweest ook. Dat alleen al maakt jouw stelling niet to the point. Recht op zelfbeschikking? De Palestijnen zijn zeer ruimhartig opgenomen in het land, ze hebben burgerrechten, ze kunnen kiezen en gekozen worden, ze hebben florerende bedrijven, noem maar op.

    Dat er verwantschap is, is waar. Dan nog geef ik het je te doen om 2 miljoen mensen op te nemen. Nog even los van alle Irakezen die er de laatste jaren onderdak vonden. De reden dat de Palestijnen naar Jordanië kwamen is niet hun verwantschap, de reden is dat ze hun eigen grondgebied ontvluchten. Zoals jij maar al te goed weet.

    Of de Palestijnen goed of slecht beoordeeld worden in Jordanië kun je dus wel beoordelen. Ik heb het materiaal daarvoor ruimschoots aangedragen. Dat ontkennen draagt niet bij aan de discussie.

    Voor straks: shalom shabat.
    Dan ga ik het Offerfeest vieren.

  20. PeterV zegt:

    Zonet het blog en alle reacties gelezen, dus ik ben weer bijgepraat. Nuttige informatie, dat wel.

    Blijf ik toch zitten met het gevoel dat de Arabsiche landen – en ook Jordanië – er voordeel in zien om de resterende ‘vluchteliingen’ niet geheel op te nemen, maar toch in hun kampen te laten zitten. Waarom neem je zoveel mensen op, maar toch niet allen? Ja, je legt het nodige uit, bijv. dat Jordanië vindt dat Egypte zijn verantwoordelijkheid voor de bewoners van de Gazastrook niet zomaar mag afwentelen op hen, maar feit blijft dat ze de restanten in stand blijven houden. De Palestijnen worden zo wellicht meer gegijzeld door de Arabische landen dan door Israël.

    Ik vind dat E.T. wèl een punt heeft als hij stelt dat er voorheen geen wezenlijk onderscheid was tussen Jordaniërs en Palestijnen. Het lijkt me dat het verschil voor de beeldvorming vergelijkbaar is met dat tussen Drentenaren en Limburgers. Dus ja, er is verschil, maar toch zijn beiden Nederlanders.

    Over het meningsverschil of er sprake is van bezetting (Westelijke Jordaanoever) danwel insluiting (Gazastrook). Ik denk dat de Arabsiche landen dat beeld om politieke redenen willen bestendigen en dat ze daarom de vluchtelingenkampen in stand houden, ook Jordanië. Als Jordanië op zeker moment had aangeboden de Westelijke Jordaanoever wel te willen besturen en Israël rust aan de grens te bieden, dan had Israël daar wellicht mee ingestemd, hoewel de Israëliërs mogelijk liever op hun eigen kracht vertrouwen dan op die van hun buren.

    Over het verjjaagd zijn het volgende. Daarover lopen de geschiedenisverhalen uiteen. Laat ik het erop houden dat ik voorstander ben van compensatie. In ruil voor echte vrede moet Israël ruimharitg gaan compenseren. Iemand gaf al aan dat dit feitelijk een heel moeilijk onderwerp blijkt te zijn zodra je er serieus mee aan de slag gaat. Dat is dan maar zo. Ik los dagelijks moeilijke problemen op. Daarvoor moeten mensen niet willen weglopen.

    Overigens vond ik het een heel goed blog, ook de reacties. Johanna, mijn dank daarvoor.

  21. PeterV zegt:

    Over dat compenseren. De Palestijnen zouden ook heel blij kunnen zijn met alles wat in de ‘bezette gebieden’ gebouwd wordt. Dat komt dan bij een overdracht immers allemaal hen toe. Wel zo voordelig. In het verleden is het trouwens voorgekomen dat bij overdracht de Palestijnen al het net gebouwde tot de grond toe afbraken. Raar.

  22. PeterV zegt:

    Nòg een reactie. Johanna, je viert nu het offerfeest. Ik heb het even snel opgezocht, want ik ben een leek.

    Het Offerfeest, Slachtfeest of het grote feest (het ‘kleine feest’ is het Suikerfeest) wordt gevierd ter nagedachtenis aan de profeet Ibrahim. Hij was bereid zijn zoon te offeren voor Allah. De Koran noemt geen naam, de meeste moslims gaan ervan uit dat het om Ismaïl gaat. Het feest moet moslims over de hele wereld eraan herinneren dat ze nederig moeten zijn.

    Ibrahim is dus Abraham die zijn zoon ging offeren aan God. Het is voor mij compleet onvoorstelbaar dat iemand in het geloof zover gaat dat deze bereid is een eigen zoon of dochter te offeren. Dat is een ultiem slechte daad, een bewijs van een perverse moraal. Waarom noemen moslims zo iemand een profeet en gedenken zij hem zelfs? Lijkt mij niet alleen teveel eer, maar ook superfout.

  23. @ PeterV 27-11-2009 16:31
    Dank voor je complimenten. Ik ben blij dat je het allemaal, en het was veel, hebt gelezen.

    Ik weet niet of je die kampen wel eens gezien hebt, maar dat is niet het gemiddelde vluchtelingenkamp zoals je die meestal op tv ziet. Het zijn huizen, straten, stromend water, elektra. Eigenlijk hele woonwijken. In veel landen mag de vluchteling zo’n wijk niet uit, er staat een hek omheen en bewaking. In Jordanië geen hekken, geen politie. De vluchteling kan zich volledig vrij bewegen. De meeste vluchtelingen wonen niet in zo’n kamp, zo schreef ik al. Degenen die er wel wonen hebben over het algemeen een tijdelijke verblijfsvergunning. Daar kun je je mee legitimeren, je kan werken, je kan naar het buitenland reizen en ook weer terugkomen.

    Ik denk niet dat Israël erop uit was om Jordanië het bestuur over de Westbank te geven. Al was het maar omdat het Israël was die in 1967 de Westbank binnenviel en vervolgens bezette. Tot op heden.

    Ik deel je visie op het vluchtelingenprobleem, en ik denk ook dat de landen er enig belang bij hebben het niet volledig op te lossen (hoewel Jordanië naar verhouding wel enorme inspanningen geleverd heeft). Een oplossing vraagt om rechtvaardigheid. Dat zal niet makkelijk zijn, maar het is wel noodzakelijk.

    Ter vergelijking. Onze oorlog is volgend jaar 65 jaar voorbij, hij gaat met pensioen zou je kunnen zeggen. In het maatschappelijk debat is hij echter nog volop aanwezig en ik denk dat dat nog jaren zo zal zijn. Nederlanders die in Indië in de Jappenkampen zaten, zoeken nog steeds naar erkenning én compensatie van hun leed door Japan. Ook hier blijft gebrek aan erkenning een rol spelen en het belemmert het verwerken van het doorstane en het afsluiten van het verleden. Voor mij is de beleving van de Palestijnen dus niet zo ‘bijzonder’.

    @ PeterV 27-11-2009 16:36
    Ja, economische voorspoed is belangrijk. En het afbreken van hetgeen wordt overgedragen, daar kan ik ook met mijn verstand niet bij. Er zijn vast redenen voor, maar daar heb ik me wat minder in verdiept.
    Economische voorspoed vervangt echter niet je zelfbeschikkingsrecht, je zelfstandigheid. Ik kan me bijvoorbeeld niet voorstellen dat er tijdens de Duitse bezetting een moment zou zijn gekomen dat we daar vrede mee hadden. Jij wel? Als wij dat niet kunnen, en de oorlog nog steeds levend houden, waarom denken we dan dat dat elders op de wereld wel moet kunnen?

  24. @ PeterV 27-11-2009 16:42
    Islam betekent onderwerping, onderwerping aan God. Het verhaal van Ibrahiem is een ultiem voorbeeld van onderwerping. Ibrahiem komt in de Koran naar voren als een rechtschapen mens, hij wordt gezien als een groot profeet in een tijd dat de Islam er nog niet was. Het verhaal gaat niet over perversheid. Het gaat over bereidheid tot overgave, tot opoffering, en over liefde voor God die groter is als al het andere.

    De naam Slachtfeest die er in Nederland aan wordt gegeven, is eigenlijk een naam die vooral verwarring schept. Slachten is namelijk niet de essentie van Eid al Adha. Het feest markeert het einde van de Hajj, een tijd waarin moslims stilstaan bij de beproevingen en overwinningen van Ibrahiem. Een van die beproevingen was de droom waarin hij zichzelf zijn enige zoon zag offeren die hij pas op hogere leeftijd kreeg. Hij gaf zich over aan Allah’s wil en toen Allah dat zag, zei Hij dat het offer al vervuld was en gaf er een ander offer voor in de plaats.
    Moslims herdenken tijdens Eid al Adha de beproevingen van Ibrahiem door zelf een schaap te slachten. Ze nemen het leven van iets wat zelf heilig is (want leeft) en offeren dat aan de Heilige, als teken van overgave. Het belangrijkste is niet het ritueel van het slachten zelf, maar het geloven in Allah.
    Zoals de Koran het verwoordt: Het vlees noch het bloed ervan zal God bereiken, maar de godvrezendheid van jullie bereikt Hem. (Soerat 22:17).

    Ik zei al, het gaat niet om het slachten. Het gaat ook om wat je met het vlees van het geslachte schaap doet. Als mijn familie een schaap van 30 kilo slacht, dan houden daar misschien zelf maar 5 kilo van. Een deel geven ze aan familie en buren. Het grootste deel geven ze aan mensen van wie ze weten dat die het niet breed hebben, die arm zijn, oud en hulpbehoevend, die zelf geen geld hebben om goed te eten. En een deel gaat naar weduwen en wezen. Wat je daarmee laat zien is dat je bereid om dingen waar je zelf voordeel van had kunnen hebben of die je dierbaar zijn, op te geven. Daarnaast versterkt het de banden van vriendschap en helpt het hen die hulp nodig hebben. Je zou ook kunnen zeggen: tel uw zegeningen en deel ze met anderen.

    Ik plaats hieronder de Korantekst uit Soerat 37, zodat je als je wilt zelf het verhaal kunt lezen:

    (99) En hij zei: ‹Ik ga tot mijn Heer, Hij zal mij op het goede pad leiden. Die zal mij leiden. (100) Mijn Heer, schenk mij iemand die rechtschapen is. › (101) Daarop verkondigden Wij hem het goede nieuws van een zachtmoedige jongen. (102) Toen die zover was dat hij met hem mee kon gaan zei hij: ‹Mijn zoon, ik heb in de slaap gezien dat ik je zal offeren. Zie eens wat jij ervan vindt.› Hij zei: ‹Mijn vader, doe wat je bevolen is. Je zult merken dat ik, als God het wil, iemand ben die geduldig volhardt.› (103) Toen zij zich beiden [aan Gods wil] overgegeven hadden en hij hem op zijn voorhoofd had neergelegd, (104) riepen Wij hem: ‹Ibrahiem! (105) Jij hebt de droom doen uitkomen. Zo belonen Wij hen die goed doen. (106) Dit was duidelijk een beproeving.› (107) En Wij gaven voor hem een geweldig offer in de plaats. (108) En Wij lieten voor hem een goede naam bij het nageslacht na. (109) Vrede zij met Ibrahiem! (110) Zo belonen Wij hen die goed doen. (111) En hij behoort tot Onze gelovige dienaren.

  25. PeterV zegt:

    @johanna_nouri 27-11-2009 18:35

    ==Ik weet niet of je die kampen wel eens gezien hebt, maar dat is niet het gemiddelde vluchtelingenkamp zoals je die meestal op tv ziet.==

    Oh zeker heb ik ze gezien, op tv. Maar ik wil erop wijzen dat het vooral de Arabieren en Palestijnen zelf zijn die ze als vluchtelingenkampen benoemen.

    ==Ook hier blijft gebrek aan erkenning een rol spelen en het belemmert het verwerken van het doorstane en het afsluiten van het verleden. Voor mij is de beleving van de Palestijnen dus niet zo ‘bijzonder’.==

    Aan Israëlische kant is er ook zo het nodige aan emotie en beleving. We komen er niet als we de Palestijnen als de enige slachtoffers en de Israëliërs als de gemene daders gaan zien. In de nu vier decennia dat ik het allemaal meemaak, heb ik vooral Palestijnen terreur zien bedrijven. Maar goed, ik geloof dat we allebei wel zo ongeveer een vrede willen waar beide kanten met rust gelaten zullen worden.

  26. PeterV zegt:

    @johanna_nouri 27-11-2009 20:02

    ==Islam betekent onderwerping, onderwerping aan God. Het verhaal van Ibrahiem is een ultiem voorbeeld van onderwerping.==

    Absoluut een ultiem voorbeeld, en daarmee is het voor mij ook meteen een zeer verwerpelijk deel van de ideologie. Hoe bestaat het dat een groep mensen zich onderwerpt aan één zo’n wezen, en nog wel op zo’n wijze. Los van het gegeven dat dit wezen niet bestaat, er is geen enkele logica waarom de mens zich zou moeten onderwerpen aan één ander wezen. Zelfs als er een machtiger wezen bestaat, dan nog is het een schande voor de mens als de mens zich daaraan onderwerpt. We hebben niet voor niets de UVRM bedacht. Daarin wordt toch ook niet gerept van onderwerping aan een ander?! Het tegendeel is wel waar. Niets of niemand heeft het recht om de mens te onderwerpen. Zelfs als één ander wezen ALLE macht in het HELE heelal heeft, dan nog is onderwerping als moraal uiterst verwerpelijk. Zelfs als dat ene wezen alleen maar het BESTE met de mens voor heeft, dan nog is onderwerping zeer verwerpelijk.

    Abraham heeft iets moreel verwerpelijks gedaan, namelijk hij heeft zich bereid getoond zijn kind op te offeren. Dat was bij hem even erg als het doen van de daad zelf, want zelfs op het laatst twijfelde hij niet. Abraham had moeten zeggen wat Emmanuel Kant erover zou hebben gezegd: "Ik hoor u tot mij spreken en mij opdragen mijn kind te offeren. Maar ik kan mij niet voorstellen dat u mijn God bent, want mijn God zou me zo’n immorele opdracht nooit hebben gegeven." Dat zei Abraham echter niet en daarom was het niet meer dan een bangerik. Niet bepaald een held dus.

  27. @ PeterV 27-11-2009 22:34
    Dat zijn het dus ook. Alleen voldoen ze niet aan onze beeldvorming dat vluchtelingen altijd en alleen in tenten leven. Zoals vaker wanneer vluchtelingen gedurende langere tijd ontheemd zijn.

    Ik heb het niet over Palestijnen alleen als slachtoffers en Israëliërs alleen als daders. Door de tijd heen is er veel gebeurd. Dat je de Palestijnen terreur hebt zien bedrijven, en ik zal dat ook niet ontkennen, wil niet zeggen dat de Israëliërs hun handen in onschuld wassen. Al lang voor de stichting van de staat Israël was er sprake van geweld. Niet in het minst door de toekomstige Israëliërs. Denk aan knokploegen van de Haganah, de Irgun en de Stern Gang.

    Over en weer kwam geweld voor. Waarbij je nooit mag vergeten dat het de Palestijnen waren die hun land bedreigd zagen door de wens van Joden om op hun land een staat te stichten. Dit alles binnen de context van de nasleep van WO I, waarin ook de Arabieren door de Britten werden gepaaid met het idee van de panarabische staat. Het voert te ver om daar nu helemaal op in te gaan. Het moge duidelijk zijn dat ik terreur afkeur. Evenals excessief optreden van het Israëlische leger.

  28. @ PeterV 27-11-2009 22:54
    @johanna_nouri 27-11-2009 20:02
    = Abraham heeft iets moreel verwerpelijks gedaan, namelijk hij heeft zich bereid getoond zijn kind op te offeren. Dat was bij hem even erg als het doen van de daad zelf, want zelfs op het laatst twijfelde hij niet. Abraham had moeten zeggen wat Emmanuel Kant erover zou hebben gezegd: "Ik hoor u tot mij spreken en mij opdragen mijn kind te offeren. Maar ik kan mij niet voorstellen dat u mijn God bent, want mijn God zou me zo’n immorele opdracht nooit hebben gegeven." Dat zei Abraham echter niet en daarom was het niet meer dan een bangerik. Niet bepaald een held dus. =

    Gemeten vanuit onze huidige tijd met onze huidige maatstaven kun je inderdaad zonder meer zeggen dat dit wreed is.
    Echter niet naar de maatstaven van de toenmalige tijd. Het verhaal van Abraham wordt gedeeld door joden, christenen en moslims. Het speelt in de tijd dat de Feniciërs aan het bewind waren. Zij aanbaden goden als Baäl en Astarte en het is bekend dat zij kinderen aan hun goden offerden, soms zelfs veel tegelijk. Ook in veel andere archaïsche culturen komen mensenoffers voor. Kinderen worden vaak gezien als onbezoedeld, een rein kind stemt de goden gunstig.
    Het normale verloop van het verhaal zou dus zijn dat het kind daadwerkelijk geofferd wordt aan de goden. Dat maakt dit verhaal over Ibrahiem ook zo mooi. Ibrahiem doet wat gebruikelijk is, hij offert zijn kind op. Zelfs als dat zijn enige kind is en hij al oud is, het kind pas geboren is na veel smeekbeden bij zijn slavin Hagar. In de context van die tijd is het de ontkoping waar het om gaat, en die is zeer ongebruikelijk: God zegt dat het offer al gebracht is en stelt er een dier voor in de plaats.
    Je kunt het verhaal dus zien als een afwijzing van de kindoffers die de afgoden Baäl en Astarte vroegen. En tegelijkertijd, zoals ik mijn vorige reactie schreef, als een beloning van Ibrahiem die zijn hart openstelt voor God.

    = We hebben niet voor niets de UVRM bedacht. =
    Daar zijn we het volledig over eens.

  29. PeterV zegt:

    Over de ontstaansgeschiedenis van Israël kan ellenlang gediscussieerd worden en die discussie is uiteindelijk ook nodig, maar wij gaan er niet met zijn tweeën uitkomen en dan nog maakt dat voor de vredeskansen niets uit. Ik denk dat Israël en de Palestijnen eerst vrede moeten sluiten en dat een onderdeel van dat vredesakkoord moet zijn dat er een commissie zal worden benoemd met vertegenwoordigers uit beide kampen en andere kampen. De taak van die commissie zal zijn het op wetenschappelijk verantwoorde wijze uitzoeken van het verleden en daarover een geschiedenisboek te schrijven waar alle commissieleden het eens zijn over elke bladzij ervan. Dat houdt in dat ze elk onderwerp gezamenliijk zullen moeten bespreken en dat er maar één omschrijving van in het boek mag komen.

    Iets dergelijks is ook gedaan bij voormalig Joegoslavië. De daarbij betrokken historici zijn er toch wonderwel in geslaagd gebeurtenissen te beschrijven op een manier die beide kampen tevreden stelde. De beschrijving kreeg daardoor opeens een grote autoriteitswaarde.

    Over de uitleg van het kindsoffer kan ik alleen maar zeggen dat deze me gerust zou stellen ware het niet dat ik nooit merk dat uitgerekend dat facet gevierd wordt. Volgens mij wordt de man gevierd omdat hij God gehoorrzaamde. Dat legt dan wederom de goede daad bij God, niet bij de mens. Ik vraag me nu trouwens af waarom die God niet al veel eerder de macht naar zich toe heeft getrokken. Hij was er toch al vanaf het allereerste begin en zelfs nog eerder?

    Je ging niet in op mijn pleit tegen onderwerping, maar goed, we kunnen niet alles hebben. Trouwens, we hebben zo langzamerhand wel het bijna gehele spectrum van de kernen van de meningsverschillen bezocht. Wat dat betreft was het allemaal wel fundamenteel, in de goede zin van het woord. :-)

  30. @ PeterV
    Mee eens, wij zullen samen het Midden-Oosten probleem niet oplossen. Die gezamenlijke geschiedschrijving is een mooi voorstel. Ken je dit project? http://israelpalestineproject.org/the-common-narrative/

    In voormalig Joegoslavië is veel gedaan, maar ligt het tegelijkertijd ook niet in het verleden. Onlangs was ik in Montenegro, ik schreef er ook een blog over. Daar zijn veel veteranen uit de oorlog, die last hebben van posttraumatische stress, gebrek aan erkenning en dat komt te vaak tot uiting in wat wij zo eufemistisch ‘huiselijk geweld’ noemen. Een van de dingen die daarbij speelt is dat het feit dat zij vochten als onderdeel van Servië-Montenegro simpelweg ontkend wordt en vooral onbesproken blijft. Een soort Alesia zeg maar (aannemend dat je Asterix kent).

    Over mijn uitleg: volgens mij schreef je gisteren nog dat je niet wist wat het Offerfeest inhield. Dat is wel een erg grote sprong naar je stelling van nu. Maar ik snap je punt. En sla gelijk een bruggetje naar je laatste opmerking.
    We hebben inderdaad het hele spectrum wel zo ongeveer bezocht, maar nog zeker niet alles, dat hoeft ook niet. Het is fundamenteel, en het is goed. Het is een verademing om op zo’n rustige en plezierige manier met elkaar in gesprek te kunnen zijn. En omdat we zo in gesprek kunnen zijn, is er ook ruimte om gewoon te delen wat er is en wat de dingen voor ons betekenen. Dank daarvoor.

    Ik wil nog iets zeggen over onderwerping. Ik zelf voel dat meer als overgave. Dat heeft voor mij veel meer te maken met vertrouwen hebben, steun ervaren en niet met jezelf opgeven bijvoorbeeld.

  31. E.T. zegt:

    @johanna,
    quote: "Jordanië is een smeltkroes van culturen, zoals ik op een eerder blog al aangaf. Het idee dat ze allemaal uit dezelfde ‘stam’ afkomstig zijn, sluit dan ook niet aan bij de werkelijkheid. Het is niet één stam, nooit geweest ook." = eind quote.

    True, en precies hetzelfde geldt voor wat vandaag de dag "de Palestijnen" genoemd wordt. Het zijn dezelfde mensen, uit hetzelfde gebied, en het enige verschil zijn de grenzen die op een dag bepaald werden. Precies zoals ik al schreef.

    quote: "De Palestijnen zijn zeer ruimhartig opgenomen in het land, ze hebben burgerrechten, ze kunnen kiezen en gekozen worden, ze hebben florerende bedrijven, noem maar op." = eind quote.

    Heb ik ergens iets anders geschreven? Dit alles veranderd er niks aan dat het land geheerst wordt door een minderheid, en de Palestijnen dat niet kunnen veranderen (zie black september toen ze er een keertje over dachten).

    Bottom line, deze discussie maakt niet zoveel uit. Of je het nou zo noemen wil of niet, het gaat om dezelfde mensen, en aangezien ze in Jordanie een meerderheid vormen, kan je dat dus rustig als Palestijnse staat beschouwen. Het is in ieder geval niet minder een Palestijnse staat dan de betwiste gebieden dat zijn.

  32. PeterV zegt:

    @johanna_nouri 29-11-2009 01:36
    ==Ken je dit project? http://www.israelpalestineproject.org...

    Dank je voor de link. Ik zal het vanavond uitprinten en rustig gaan lezen. Het geeft precies aan wat ik in gedachten heb. Alleen de samenstelling van het team zal een onderhandelingsthema zijn.

    ==Over mijn uitleg: volgens mij schreef je gisteren nog dat je niet wist wat het Offerfeest inhield. Dat is wel een erg grote sprong naar je stelling van nu. Maar ik snap je punt. ==

    Mijn kritiek over hoe er tegen Abraham en onderwerping wordt aangekeken heb ik overgenomen van Paul Cliteur, uit zijn boek ‘Moreel Esperanto’. Dat is wel een aanrader. Eerst dacht ik dat hij vooral de atheïst als lezer op het oog had, maar het tegendeel is eerder waar. Hij richt het woord vooral aan gelovigen, ook al is hij zelf ongelovig. Hij hoopt gelovigen ervan te overtuigen dat het ook voor hen mogelijk is om te komen tot een moraal die is gestoeld op ideeën van de mens zelf. Dat noemt hij de autonome moraal. Hij ziet daarin de oplossing van alle religieus getinte conflicten.

    ==Het is een verademing om op zo’n rustige en plezierige manier met elkaar in gesprek te kunnen zijn. En omdat we zo in gesprek kunnen zijn, is er ook ruimte om gewoon te delen wat er is en wat de dingen voor ons betekenen. Dank daarvoor.==

    Er zijn hier op het vkblog mensen waarvan ik pas later ben gaan inzien hoe ze diingen echt bedoelen. Als je hun reacties sec en voor het eerst leest denk je al snel "wat een mafkees". Nog steeds ben ik het met zo iemand meestal oneens, maar een mafkees vind ik zo iemand nog maar zelden. Wel zijn er bij die m.i. andere problemen hebben dan ter sprake komen. Maar goed, het is altijd link om dat te gaan benoemen, want dan hang je de psycholoog uit en dat wordt niet geapprecieerd.

    ==Ik wil nog iets zeggen over onderwerping. Ik zelf voel dat meer als overgave.==

    Ben benieuwd naar je blog daarover. Of lees eerst even wat hoofdstukken uit Cliteur’s werk en reflecteer daarop. Mijn aandacht zal je dan zeker hebben. :-)

  33. Mihai Martoiu Ticu zegt:

    ==betwiste gebieden==

    "Thus political language has to consist largely of euphemism, question-begging and sheer cloudy vagueness." – George Orwell, "Politics and the English Language, 1946

    Als je de bezette gebieden als "betwiste gebieden" kan beschouwen, dan is het hele Israël een betwist gebied.

  34. Mihai Martoiu Ticu zegt:

    Israelis were warned on illegality of settlements in 1967 memo

    By Donald Macintyre in Jerusalem

    03/11/06 "The Independent" — — Israeli ministers were secretly warned just after the Six-Day War in 1967 that any policy of building settlements across occupied Palestinian territories violated international law.

    A "top secret" memo by the Foreign Ministry’s then legal counsel said that would "contravene the explicit provisions of the Fourth Geneva Convention". Growth of Jewish settlements over the next three decades followed.

    The official advice that a policy which is now a major obstacle to a peaceful settlement of the Israeli-Palestinian conflict had no basis in international law has been highlighted by the Israeli historian, Gershom Gorenberg. His new book, The Accidental Empire: Israel and the Birth of the Settlements will generate fresh debate on the legality of the West Bank settlements in the wake of Ariel Sharon’s decision to withdraw 8,500 settlers from Gaza last August.

    Most of the international community has held that Jewish settlement in the territories seized in the 1967 war contravened international law, and the Geneva Conventions in particular, but this has long been publicly contested by Israel.

    The highly classified internal advice was given by Theodor Meron, who left Israel a decade later and became a leading international jurist who until the end of last year was president of the International Criminal Tribunal for the former Yugoslavia.

    After the 1967 Israeli prime minister, Levi Eshkol, made it known he wanted settlements in the Golan Heights, seized from Syria in the war, and in the Jordan Valley, to make Israel’s borders more defensible, Mr Meron was asked whether international law allowed such settlement.

    The counsel sanctioned short-term settlement "by military bodies rather than civilian ones", but explicitly ruled out civilian settlements which were energetically established by successive Israel governments, leading to an Israeli population of more than 240,00 in the West Bank today.

    The Israeli acting Prime Minister, Ehud Olmert, has made it clear that while Israel is prepared to withdraw further settlements from the West Bank, it intends, unilaterally if it cannot reach a negotiated peace deal, to annex territory occupied by others, including the three big settlement blocks of Ma’ale Admumim, Gush Etzion and Ariel.

    The Prime Minister, Ariel Sharon, 78, who is still in a coma, had secured assurances from President George Bush that borders in a "final status" agreement with the Palestinians would allow such blocks to remain in Israel.

    Mr Meron’s advice, also referred to in another recent book on the 1967 war and its aftermath by the eminent Israeli journalist Tom Segev, also explicitly rejected an argument now used by Israel to defend the legality of settlements, namely that the West Bank was not "normal" occupied territory because it had not indisputably belonged to another sovereign national power and had been unilaterally annexed by Jordan.

    Mr Meron said the international community would regard settlement as showing "intent to annex the West Bank", adding that "certain Israeli actions are inconsistent with the claim that the West Bank is not occupied territory". He pointed out that the government specifically decreed military courts had to apply the Geneva Conventions in the West Bank.

    Israel has long argued that the policy of settlement conforms with the 1922 League of Nations decision at the San Remo conference in favour of Jewish settlement in Palestine. It also contests that the Fourth Geneva Convention’s clear prohibition of transfers of civilian population to occupied lands was drafted to deal with forced population transfers in central and eastern Europe in the Second World War.

    Yesterday, Mark Regev, the Foreign Ministry spokesman, said Israel did not accept that settlements properly decided by the government contravened international law. "We distinguish between illegal outposts, which will be demolished, and legal communities established according to the law." He said the original advice had not been upheld by decisions of the Israeli courts.

    In yesterday’s New York Times, Mr Gorenberg said: "Today it is clear that Israel’s future as a Jewish state depends on ending its rule of the West Bank." He adds: "Thirty-eight years after the missed warning, we must find a way to untie the entanglement."

    © 2006 Independent News and Media Limited

  35. E.T. zegt:

    @Mihai,

    quote: "Als je de bezette gebieden als "betwiste gebieden" kan beschouwen, dan is het hele Israël een betwist gebied." = eind quote.

    Klopt. Zo bekijken de Palestijnen het dan ook, en ook niet weinig Israeliers zien geen bijzonder verschil tussen wat jij de ‘bezette gebieden’ noemt en de rest van het land. In fact, als je bijvoorbeeld kijkt waar Arabieren daadwerkelijk van hun land werden afgezet en vind dat die gronden ‘terug’ gegeven moeten worden, praat je over heel wat meer grond in ‘klein Israel’ dan in de gronden die in 1967 veroverd werden.

  36. Mihai Martoiu Ticu zegt:

    @E.T.

    Als jij over gebieden, die duidelijk volgens internationaal recht niet de jouwe zijn, praat met woorden zoals "betwist", dus als je een misdaad verdedigt, dan mag iedereen Israël binnenvallen en daarna over betwiste gebieden praten.

  37. E.T. zegt:

    @Mihai,

    Ik sta open voor andere suggesties. Persoonlijk beschouw ik de gebieden als bevrijd, maar ik accepteer dat dat wat moeilijk te vatten is. However, ‘bezet’ is juridisch bekeken foutief. Israel veroverde het op Jordanie, en die verklaarde (tweemaal) het niet terug te willen. Dit even afgezien van het feit dat Jordanie er zelf geen souvereinisch recht op had volgens internationale wet. Bezet is het dus even min. Betwist lijkt mij dus een eerlijke compromis om te gebruiken als we er over praten maar as I said, ik sta open voor suggesties.

  38. Dus: als Duitsland Nederland bezet en vervolgens België Nederland verovert en de Duitsers zeggen ‘we hoeven het niet terug’ zijn volgens jou de Belgen de rechtmatige bezitters van Nederland?

    Wat jij hier een annexatie noemt, en ik hierboven in mijn blog ook, kwam tot stand in goed overleg tussen de Jordaanse overheid en de Palestijnse vertegenwoordigers. Het was dan ook geen vijandige overname, maar een bevestiging van de banden van broederschap.
    Toen de PLO uiteindelijk als enig vertegenwoordiger van het Palestijnse volk werd benoemd, bleef Jordanië in lijn met diezelfde afspraken wel administratief verantwoordelijk.
    Toen uiteindelijk bleek dat deze eenheid niet in het voordeel van de Palestijnen was, heeft Jordanië besloten de verbinding formeel te verbreken. Daarmee de verantwoordelijkheid voor de onderhandelingen bevrijding van Palestina bij de PLO latend in lijn met de in 1974 tijdens de Rabat Summit gemaakte afspraken. De terugtrekking uit de Westbank is dus een handreiking aan de Palestijnen, in de hoop dat het zaak om hun land te bevrijden ten goede zou komen. Het is zeer zeker geen instemming met de bezetting door Israël. Ter illustratie daarvan vind je onderstaand de tekst uit de toespraak die koning Hoessein hield tot het volk drie dagen na de formele aankondiging.

    (…)
    Palestinian brothers in the occupied Palestinian lands,

    To display any doubts that may arise out of our measures, we assure you that these measures do not mean the abandonment of our national duty, either towards the Arab-Israeli conflict, or towards the Palestinian cause. Nor do they mean a relinquishing our faith in Arab unity. As I have stated, these steps were taken only in response to the wish of the Palestine Liberation Organization, the sole legitimate representative of the Palestinian people, and the prevailing Arab conviction that such measures will contribute to the struggle of the Palestinian people and their glorious uprising. Jordan will continue its support for the steadfastness of the Palestinian people, and their courageous uprising in the occupied Palestinian land, within its capabilities. I have to mention, that when we decided to cancel the Jordanian development plan in the occupied territories, we contacted, at the same time, various friendly governments and international institutions, which had expressed their wish to contribute to the plan, urging them to continue financing development projects in the occupied Palestinian lands, through the relevant Palestinian quarters.

    Jordan, dear brothers, has not nor will it give up its support and assistance to the Palestinian people, until they achieve their national goals, God willing. No one outside Palestine has had, nor can have, an attachment to Palestine, or its cause, firmer than that of Jordan or of my family. Moreover, Jordan is a confrontation state, whose borders with Israel are longer than those of any other Arab state, longer even than the combined borders of the West Bank and Gaza with Israel.

    In addition, Jordan will not give up its commitment to take part in the peace process. We have contributed to the peace process until it reached the stage of a consensus to convene an international peace conference on the Middle East. The purpose of the conference would be to achieve a just and comprehensive peace settlement to the Arab Israeli conflict, and the settlement of the Palestinian problem in all its aspects. We have defined our position in this regard, as everybody knows, through the six principles which we have already made public.

    Jordan, dear brothers, is a principal party to the Arab-Israeli conflict, and to the peace process. It shoulders its national responsibilities on that basis.

    I thank you and I repeat my heartfelt wishes to you, beseeching Almighty God to help us, guide us, enable us to please Him, and to grant our Palestinian brothers victory and success. He is the best of helpers.

    May God’s peace and blessings be upon you.

    http://www.kinghussein.gov.jo/88_july31.html

  39. E.T. zegt:

    @Johanna,

    Ik heb het woord annexatie nergens gebruikt. Ik zeg simpel, dat als je bekijkt van wie Israel het veroverde (dat is nou eenmaal de bron van het woord "bezet"), dat Jordanie is. Dat gebeurde overigens pas toen Jordanie Israel aanviel, dus ook al zou Jordanie het terug willen zou ik dat niet echt nodig vinden, maar goed. Feit is dat Jordanie het niet terug wou hebben. Dit verklaarde Hussein in 1988 niet uit broederschap met de Palestijnen, maar exactly het tegen over gestelde. De Palestijnen op de westbank kregen een voelbare leiderschap, en met een Palestijnse meerderheid in eigen land (of jij dat nou zo wil noemen of niet), zou het een groot gevaar betekenen van het Jordaanse koninghuis als Hussein de westbank terug zou krijgen.

    In ieder geval, het maakt niet veel uit. The bottom line is simpel: Israel veroverde de westbank van Jordanie. Jordanie wil het niet terug. Je kan het van dit moment noemen zoals je wil, maar "bezet" gebied is het niet.

  40. Mihai Martoiu Ticu zegt:

    Het internationale juristengemeenschap noemt de gebieden bezet.

    Barak: Settlements are part of Israel

    In meeting with four West Bank council heads, Defense Minister Ehud Barak stresses that ‘settlement blocs are inseparable part of Israel in all future negotiations with Palestinians’. Vows council heads can continue to authorize infrastructure construction, small changes
    Tal Rabinovsky

    Defense Minister Ehud Barak met with four West Bank council heads in his office on Wednesday, and stressed to them that "the settlement blocs are an inseparable part of Israel in all future negotiations with the Palestinians. The Jordan Valley and the Dead Sea are regions that are dear to my heart."

    Present at the meeting were Alfei Menashe Council head Hasdai Eliezer, Megilot Council head Mutzi Dahman, head of the Jordan Valley Regional Council David David Elhayani, and Oranit Council head Shumi Langer.

    Barak gave his word that the appeals committee formed on Wednesday will provides responses to the residents within 14 days, and said that 40 inspectors have been recruited to enforce the construction freeze.

    "Small changes like the installment of air conditioners, the construction of pergolas and technical infrastructure can be done with the authorization of the council heads. The communication and coordination with the United States is vital to Israel from a political and security point of view.

    "I know that this is a difficult move, but it is necessary for the State of Israel today. Part of our responsibility as leaders of the State and leaders of the public is to act responsibility and uphold the government’s decisions and the State’s laws. The Leadership in Judea and Samaria is responsible, and I am certain it will operate within the frame of the law."

    After leaving the meeting, Alfei Menashe head Hasdai Eliezer said, "We left with a very important statement that the settlement blocs are not up for negotiation. When you come without expectations, you don’t leave disappointed."

    Eliezer added that he felt he left the meeting with significant achievements for the public he represents. "The order does not differentiate between the construction of a pergola or a terrace, which has also been allegedly taken away from us, and he is returning these authorities to continue with normal life. We allegedly are not allowed to deal with infrastructure, to build sidewalks, roads, water facilities. They are giving the authority back to us sweepingly."

    Hasdai voiced his concern to the defense minister over the recruitment of 40 construction inspectors: "For hundreds of thousands of Palestinians there is one inspector. The inspector should enforce in Area C."

    He added that Barak ordered the formation of two teams that were dismantled during the tenure of former Defense Minister Amir Peretz – the "blue line" team, tasked with mapping and categorizing the land according to state land and private land owned by the Palestinians, and the "land review" team, tasked with examining which lands are not spoken for and transferring them to the authority of the State and ultimately to the adjacent communities.

    According to Eliezer the defense minister also had calming words with regards to the Jordan Valley and the Dead Sea: "He said they are very close to the Labor Party’s heart, Mapai established the settlement in the valley."

    Eliezer also critized the Likud party: "It followed Kadima and the Labor party to a debate over settlement blocs, there is no ideological difference today between Likud, Labor and Kadima. No difference."

    "When you hear that these orders include Alfei Menashe, Oranit, Beit Aryeh, Givat Ze’ev and Ma’aleh Adumim, which are inalienable assets, it seems our place is not safe in public consciousness. When you hear the chairman of the Labor Party say they are not up for negotiation in any way, this is an important and essential message for the residents of those communities," he added.

    Roni Sofer contributed to this report

  41. E.T. zegt:

    @Mihai,

    quote: "Het internationale juristengemeenschap noemt de gebieden bezet." = eind quote.

    Maar niemand daar die even kan uitleggen waarom eigenlijk :-).

    In ieder geval, as I said, jij noemt ze bezet, ik noem ze bevrijd. We zijn het beiden niet eens met hoe de ander het noemt. In mijn ogen niks logischer om dan, om een constructieve discussie toch mogelijk te maken, over de ‘betwiste gebieden’ te praten. Like it or not, het enige waar geen discussie over is, is dat deze gebieden betwist worden :-).

  42. @ E.T.
    De verklaring van koning Hoessein is meer dan duidelijk. Dat Jordanië en Palestina overeenkwamen niet langer samen op te trekken, is geen vrijbrief voor Israël om het land bezet te houden. Dat was zo in 1967 en dat is nu nog steeds zo.

    Ariel Sharon, 26 mei 2003:
    I think the idea that it is possible to continue keeping 3.5 million Palestinians under occupation – yes, it is occupation, you might not like the word but what is happening is occupation – is bad for Israel, bad for the Palestinians and for the economy of Israel.

    Artikel 2 lid 4 van het VN Handvest:
    All Members shall refrain in their international relations from the threat or use of force against the territorial integrity or political independence of any state, or in any other manner inconsistent with the Purposes of the United Nations.

    Citaten uit de uitspraak van het International court of Justice, 9 juli 2004
    Reaffirming the applicability of the Fourth Geneva Convention’ as well as Additional Protocol 1 to the Geneva Conventions2 to the Occupied Palestinian Territory, including East Jerusalem,
    (…)
    Recalling in particular relevant United Nations resolutions affirming that Israeli settleiments in the Occupied Palestinian Territory, including East Jerusalem, are illegal and an obstacle to peace and to economic and social developmerit as well as those demanding the complete cessation of settlement activities,

    Recalling relevant United Nations resolutions affirming that actions taken by Israel, the occupying Power, to change the status and demographic composition of Occupied East Jerusalem have no legal validity and are nuIl and void,

    The territories situated between the Green Line (see paragraph 72 above) and the former eastern boundary of Palestine under the Mandate were occupied by Israel in 1967 during the armed conflict between Israel and Jordan. Under customary international law, these were therefore occupied territories in which Israel had the status of occupying Power.

    The construction of the wall being built by Israel the occupying power in the Occupied Palestinian Territory including in and around East Jerusalem, and its associated regime, is contrary to international law.

    All these territories remain occupied territories and Israel has continued to have the status of occupying Power.

    ICJ omschrijft de Occupied Territories als:
    those Palestinian territories which before the armed conflict of 1967 lay to the East of the 1949 Armistice demarcation line [or "Green Line"] and were occupied by Israel during that conflict.

    Israel’s Supreme Court stelt 9 dagen voor de ICJ uitspraak (Beit Sourik Village Council versus the Government of Israel) dat Israel ‘Judea and Samaria’ onder ‘belligerent occupation’ houdt sinds 1967.

  43. E.T. zegt:

    @Johanna,

    Je kan rustig blijven zitten roepen ‘ik heb gelijk en daarom moet jij het ook zo noemen’ als dat je een prettig gevoel geeft. Feit is en blijft, dat ik het nou eenmaal anders bekijk (en ik niet als enige). Zoals ik aan Mihai schreef (03-12-2009 15:35), nu kunnen we 25 jaar besteden aan de vraag hoe noemen we het gebied tijdens het debat en de onderhandelingen, en we kunnen ook gewoon accepteren dat een ieder het anders noemt, of dat de benaming in discussie ligt, en kijken hoe we ondanks dat vooruit komen.

    Het is maar helemaal wat je doel is. Wil je dafka gelijk krijgen, of wil je voor uit komen? Als je een oplossing zoekt, maakt het geen bal uit hoe je het noemt terwijl je er over praat. Als je alleen wil kunnen zeggen dat je gelijk hebt (in jouw ogen), is de benaming van het gebied zeker belangrijk. Alleen dan, is de hele discussie academisch en zullen we bij het echte onderwerp pas over een generatie of 3 aankomen.

    In ieder geval, no offense, maar ik vind deze discussie een beetje zonde van mijn tijd. Jij en ik hebben hem al eerder gevoerd, en we komen er niet mee vooruit. Ik reageerde op Mihai omdat hij de naam ‘betwiste gebieden’ niet accepteerde, maar tot nu toe reageerde hij niet op mijn antwoord daar op. Tussen jou en mij, is de vraag hoe het gebied genoemd wordt tijdens een debat over wat er mee gedaan moet worden een nietus-wellus discussie geworden, en as such overbodig verder.

  44. @ E.T.
    wil je even terugkijken in de tekst, dan zul je zien dat jij degene was die het woord ‘betwist’ ineens introduceerde. De vraag is waarom je het aan de orde stelt als je het niet belangrijk vindt. Als het een non-discussie is, waarom voer je hem dan? Dit blog gaat er notabene niet eens over.
    Dat nu op mijn bord leggen is de werkelijkheid 180 graden omdraaien. Dat die gebieden bezet zijn weet iedereen. Inderdaad: einde discussie wat mij betreft.

  45. E.T. zegt:

    @johanna,

    quote: "wil je even terugkijken in de tekst, dan zul je zien dat jij degene was die het woord ‘betwist’ ineens introduceerde" = eind quote.

    Ineens? Kan me niet herinneren het ooit anders genoemd te hebben hier. Soms schrijf ik "bezette gebieden" tussen haakjes, om aan te duiden dat ik de naam even voor het gemak gebruik maar er niet achter sta, soms de ‘westbank’ (een idioote benaming), soms Jehuda weShomron (de Joodse benaming van het gebied ongeacht wie er heerst), maar meestal schrijf ik gewoon "betwiste gebieden". As I said, is simpel de makkelijkste benaming waar we het over eens kunnen zijn. Jij (en volgens jou "iedereen" :-)) vind ze bezet en betwist, en ik (en vele anderen in Israel) vinden ze bevrijd en betwist. Het enige wat dus duidelijk en niet in twijfel is, is dat ze betwist zijn :-).

    Waarom ik deze non-discussie voer? Zoals ik al schreef, omdat Mihai mij er over aansprak. Mijn reactie was dan ook, zoals er boven staat, aan hem gericht.
    Ik beschouw het overigens alleen als non-discussie als de kanten verder willen komen. Als de bedoeling is het academisch te houden en nooit een oplossing te vinden is het zeker een zeer interessant debat waar we de komende 50 jaar mee bezig kunnen zijn- ‘hoe noem je de b-gebieden’.

  46. @ E.T.
    Bottom-line:
    Ik schreef een stuk over de positie van Palestijnen in Jordanië, mede in relatie tot de bezette gebieden. Jij introduceert in je reactie – zoals vaker – het begrip ‘betwist gebied’. Op grond van het internationaal recht zijn die gebieden helemaal niet betwist, maar overduidelijk illegitiem bezet. Zelfs de premiers van jouw land geven dat toe, en zelfs je eigen Hooggerechtshof stelt dat. Dat jij daar persoonlijk een andere mening over bent toegedaan, doet daar niks aan af. Mihai spreekt je daar terecht op aan, want het betekent dat je jezelf buiten de – nationale en internationale – orde plaatst.

    Het zou je sieren als je gewoon eens zou toegeven dat je het helemaal ok vindt dat jouw land gebieden illegitiem bezet houdt en jij daar als burger van jouw land mag wonen. Dan hebben we het tenminste ergens over. Nu speel je verstoppertje. Je introduceert de mythe dat je overal persoonlijk over van mening kunt verschillen. Hier is echter in het geheel niets persoonlijks aan. Israël heeft zich aan het internationaal recht gecommitteerd, onder meer door haar lidmaatschap van de VN. En Israël schendt dat internationaal recht willens en wetens.

    De vraag is dus niet zozeer hoe we die gebieden eens zullen noemen. De vraag is wanneer je ze nu eindelijk gaat teruggeven aan de rechtmatige eigenaar: de Palestijnen.

  47. E.T. zegt:

    @johanna,
    Wat jij schreef had niks te maken met mijn antwoord aan Mihai. Als je even je eigen thread volgt kan je dat makkelijk zien.

    Jouw opinie over wat er met deze gebieden moet gebeuren (zoals ook de mijne), heeft niks met dit mini-onderwerp te maken verder.

    In ieder geval, jouw doctrine lijkt mij nogal duidelijk. Het maakt je geen bal uit of de problemen opgelost worden, het interesseert je niet wat er wel of niet veranderd kan worden on the ground, je moet gewoon je gelijk krijgen. Wel beste johanna, dat mag je natuurlijk, maar de Palestijnen help je er niet mee voor uit.

    Als je geinteresseerd bent in een echte reeele oplossing te zoeken i.p.v. te debatteren over de vraag of we het land groen of bruin noemen, is van harte welkom op mijn blog langs te komen. Als je alleen geinteresseerd bent in gelijk te krijgen en daarom een elle lange discussie aangaat met als standpunt ‘het moet heten zoals ik vind dat het moet heten’, knock yourself out.

    (Mihai, als je nog reageert op wat ik op 03-12-2009 15:35 schreef in antwoord op jouw, doe me een plezier en schrijf het ook even op mijn blog. Anders is de kans dat ik het zie niet groot helaas).

  48. @ E.T.
    Mijn opinie? Het internationaal recht bedoel je. Wat duidelijk is, is dat jij in de verste verte niet in een oplossing geïnteresseerd bent. Vooralsnog zie ik je alleen pogingen ondernemen het probleem weg te definiëren. Wat nogal moeilijk is, gelet op de enorme berg jurisprudentie die zich in de loop der jaren heeft ontwikkeld. Je denigrerende toon verandert daar niets aan, maar toont vooral dat je geen argumenten hebt.

    Die ellenlange discussies ontstaan alleen omdat jij de feiten negeert, dus dat hoef je mij niet in de schoenen te schuiven. Ik concludeer eruit dat jou kennelijk erg veel gelegen is aan het hanteren van de term ‘betwist gebied’. En inderdaad, het maakt alle verschil van de wereld. Als iets betwist is, moet je de twist oplossen, dan kun je nog alle kanten op. Iets wat bezet is, moet je gewoon teruggeven. Dat laatste is hier het geval. Jij wil een oplossing? Die lijkt me simpel: geef de Palestijnen hun land terug.

  49. Mihai Martoiu Ticu zegt:

    @E.T. 03-12-2009 22:17

    ==quote: "Het internationale juristengemeenschap noemt de gebieden bezet." = eind quote.
    Maar niemand daar die even kan uitleggen waarom eigenlijk :-).
    In ieder geval, as I said, jij noemt ze bezet, ik noem ze bevrijd. We zijn het beiden niet eens met hoe de ander het noemt. In mijn ogen niks logischer om dan, om een constructieve discussie toch mogelijk te maken, over de ‘betwiste gebieden’ te praten. Like it or not, het enige waar geen discussie over is, is dat deze gebieden betwist worden :-). ==

    Ik kan je uitleggen waarom. Het is omdat het een juridisch term is, die aangeeft dat Israël geen enkel recht heeft om daar te bouwen en aangeeft dat Israël daar moet vertrekken. Zo simpel is het. Door het "betwist" of "bevrijd" te noemen, speel je vals, je gebruikt een eufemisme, dat een schijnargument is.

    "Thus political language has to consist largely of euphemism, question-begging and sheer cloudy vagueness." – George Orwell, "Politics and the English Language, 1946

  50. Pingback: Over etnische en religieuze diversiteit – deel 5: christenen in Jordanië II | Levantijnse berichten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s