Ontzield

Vandaag was ik op de IC van het ziekenhuis in het noorden van het land voor een laatste gesprek met de IC-arts die mijn moeder heeft begeleid tijdens haar laatste levensdagen. We bespraken de uitkomsten van de obductie, die het al bestaande beeld nu ook feitelijk bevestigden. En we keken terug op die dagen dat ze op de IC lag en hoe dat voor ons als kinderen was geweest.

Het was een bevestiging van wat we eigenlijk al wisten. Maar de vragen die er ook waren verdwenen er niet door. Ze kwamen in alle hevigheid terug. Evenals de pijn en de leegte die ze achterlaat. Wat troost biedt, is dat haar een lange martelgang met zware operaties bespaard gebleven is. Dat ze niet lang heeft moeten lijden. Dat lijkt een dooddoener, maar dat is het niet. Vandaag bespraken we ook de scenario’s als ze niet ineens zou zijn overleden. En dat was niet mis.

Nu ik daar toch was, bedacht ik dat ik graag haar woonplaats weer wilde zien. Het is niet mijn geboortedorp, maar doordat mijn moeder er jaren woonde heb ik er toch een band mee. Ik reed de bekende weg en genoot van de koeien in het herstlandschap. Koeien die niet meer zoals vroeger bont zijn, maar voornamelijk bruin.

Ik parkeerde bij de kerk zoals ik ook altijd deed als we samen de stad ingingen om te winkelen. Liep haar vertrouwde winkels binnen, maar vond er niet wat ik zocht. Wel ontdekte ik drie nieuwe allochtone minimarkets, een aangename verrassing die ervoor zorgde dat ik in ieder geval het goede brood voor bij het eten vanavond kon kopen.

Ik reed naar de supermarkt waar ik altijd boodschappen voor haar deed. Meestal nam ik dan ook een bloemetje voor haar mee. Het hoefde niet groot of duur te zijn, het belangrijkste was het gebaar en het feit dat er mooie bloemen op stonden. Nu keek ik naar de bloemen en ze waren kleurloos. Ik zou ze kunnen kopen, maar wat moest ik ermee? Zonder iets te kopen liep ik het winkelcentrum weer uit.

Als laatste bracht ik een bezoek aan haar huis. Ik parkeerde elders want ik had geen zin in een gesprek. Ik liep naar de voorkant en zag hoe de nieuwe bewoners druk bezig waren het schilderen en behangen. Het leven gaat door. De tuin, die ik zo goed als mogelijk onderhield, lag er verwilderd bij. Wel groeiden er nu ook goudsbloemen, daar zou mijn moeder blij mee geweest zijn. Geen fellere kleur dan het oranje van de goudsbloem. In de achtertuin bloeiden nog steeds de rozen. Daar heb ik ze ooit ook op uitgezocht, floribunda rozen, die het hele jaar door blijven bloeien.

Ik stapte weer in de auto. Ik was in haar stad, maar de stad was ontzield. Door het leger wordende herfstlandschap reed ik naar huis.

Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Ontzield

  1. Mo zegt:

    Wat een moeilijke dag moet het voor je geweest zijn.
    Maar wel een goeie voor de verwerking, denk ik. Je hebt weer een stukje van een periode afgesloten.

  2. Dat klopt Mo. Daarom was het ook belangrijk om het gesprek te voeren. Om af te ronden wat onafgerond was.

  3. Jezzebel zegt:

    Mooi ingetogen heb je dit opgeschreven.
    Je woorden en de eenzaamheid heel invoelbaar.
    Verdrietig, Door het leger wordende herfstlandschap reed ik naar huis.

    Veel liefs, sterkte en kracht.
    .

  4. martin zegt:

    Mooi dat je dan toch ook nog even van binnen kan
    genieten van drie nieuwe minimarkten. Het leven
    gaat door, zeg ik Abbas Kiarostami na die het zo
    mooi verfilmde, blijkt daaruit. Mooi ook dat je het
    opschrijft.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s