Familie op bezoek

Weinig tijd om te bloggen deze week. Ik ben druk met de laatste, uitgelopen klussen op het werk. En intussen bereiden we ons thuis voor op het bezoek van onze familie uit Jordanië. Volgende week maandag komen ze aan.

Deze week dus veel te doen: het huis schoonmaken, wassen en strijken, inkopen doen, de tuin wieden. Voor de tuin zit het weer op dit moment niet echt mee. Gisteren wou ik eindelijk gaan beginnen, maar toen sloeg het weer om als een donderslag bij heldere hemel en overviel een tropische regenbui me.
Ik troost me met de gedachte dat mijn familie dit fantastisch zou vinden. In hun land regent het bijna nooit. Ze houden van groen en van nat. De laatste gasten leefden helemaal op als het begon te regenen.

Het belangrijkste vergeet ik natuurlijk te melden: een lijst maken. Wat kunnen we met zijn allen doen in de komede vier weken.

Inmiddels hebben we, na een aantal eerdere bezoeken, uiteraard een lijst met verplichte bezienswaardigeden, die we ook deze keer ongetwijfeld zullen bezoeken. Amsterdam natuurlijk. De Zaansche Schans of Kinderdijk. Den Haag met het Binnenhof, het Torentje, Madurodam, de Noordzee, het Kurhaus, de Jordaanse ambassade. En de Keukenhof zei mijn man gisteren.

Een tocht door de haven van Rotterdam, waar vooral mijn schoonvader van zal genieten. Hij werkt zelf al vijftien jaar in de haven in Aqaba.

Zoeken naar strandjes, bossen, pleisterplaatsen waar je niet alleen mag picknicken maar ook mag barbecuen. Wellicht een tripje naar de Ardennen.

Bijeenkomsten met de wederzijdse families, zodat ze eindelijk met elkaar kunnen kennismaken. En dat brengt dan weer de pijn terug. Mijn moeder zei eind vorig jaar dat ze graag met ons naar Jordanië wilde. Ze wilde het land van mijn man zien en zijn ouders, broers en zussen leren kennen. Ik was verrast door haar vraag, en blij. Met mijn broer was ik al een familietrip aan het plannen. Ze heeft het niet meer mogen meemaken helaas.

En uitstapjes waar je niet een kapitaal aan toegangsprijzen kwijt bent. Wandelingen door stadjes en ‘natuur’ in de omgeving. Bezoekjes aan markten. Winkelen waarschijnlijk.

Dat is wat ik allemaal bedenk. Het lijkt nogal veel. Maar het belangrijkste zou ik bijna vergeten: genieten van elkaars aanwezigheid, samen zijn. Per slot van rekening zien we elkaar één, misschien twee keer per jaar. En daar teren we dan weer maanden op.

Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

7 reacties op Familie op bezoek

  1. Antoinette Duijsters zegt:

    Veel plezier!

  2. Helena zegt:

    Mooi dat ze naar Nederland komen! Geniet ervan!
    Was het een gedoe om visa te regelen trouwens?

  3. Visa regelen is altijd een gedoe, Helena. Maar het is gelukt, en daar gaat het om.

  4. RJM Danckaert zegt:

    De Wadden, Thorn het witte stadje in Limburg, de kaasmarkt in Alkmaar, De Efteling (veel mensen vinden dat blijkbaar enerverend)…
    Maar het mooiste uitstapje blijft natuurlijk in elkaars hoofd en hart treden…

    Veel gezelligheid gewenst.

  5. Roland, dank voor de tips! De Efteling, maar om andere redenen dan je denkt. Het is er erg groen, met héél veel bloeiende planten, water met bootjes. Een fotolocatie bij uitstek voor mensen die alleen woestijn om zich heen zien.

  6. Fennie Stavast zegt:

    Voor het geval er nog iemand toe komt om reacties te lezen…

    Ach, wat is het leuk om mee te denken…
    Ga naar een dierentuin. Het dierenpark in Emmen is inderdaad parkachtig en heeft een vlindertuin.
    En gelukkig heeft iemand de Wadden al genoemd. Een boerderij bezoeken.

    Dat zoeken naar een picknick-plaats waar je ook mag barbecue-en ken ik. Gemeenten met grote parken moeten echt overwegen dat veilig mogelijk te maken. Voorbeeld van goed sociaal beleid. Niet iedereen heeft een tuin.

    Ook ik wens jullie veel plezier, een hele goeie tijd met elkaar.

  7. Dank je Fennie,
    Ik kom er inderdaad nauwelijks nog aan toe om reacties te lezen, laat staan te bloggen. Dank je voor de leuke tips, die komen zeker goed van pas.
    Gelukkig ben ik wel in het bezit van een tuin, maar er samen op uit trekken is echt iets typisch Jordaans. Niet te vergelijken natuurlijk met wat we dan daar doen, want dan trekken we de woestijn van Wadi Rum en houden dan een barbecue, zien de zonsondergang en gaan dan weer naar huis. Ik heb inmiddels al wat tips gekregen van strandjes waar je wel schijnt te mogen barbecuen, dus die gaan we zeker uitproberen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s