Drie maanden…

…is ze nu dood. Ze stierf op 14 april, de dag na Pasen. De leegte die ze nalaat is met geen woorden te beschrijven. Ik dacht altijd dat ik alleen was, maar nu ben ik pas echt alleen. Ik dacht dat mijn moeder niet écht voor ons kon zorgen, maar ik mis haar zorg, haar troost, haar liefde. Meer dan ik ooit dacht. Wat ben ik blij en dankbaar dat ik dat nog tijdens haar leven heb kunnen zien en dat ik haar heb kunnen vertellen hoe belangrijk ze voor me is.

Een keerpunt. Een punt waarop ik niet langer te vroeg volwassen hoefde te zijn, maar eindelijk kind mocht zijn. Haar om raad kon vragen, haar kon laten zien als ik het moeilijk had. Haar mijn moeder laten zijn. En toen ging ze dood. Op het moment dat we eindelijk elkaar konden geven waar we allebei naar op zoek waren.

Een maand voor ze stierf heb ik haar verteld dat ze goed voor zichzelf moest zorgen. Dat het belangrijk was dat ze zich zou laten onderzoeken. Dat ze nog niet dood mocht gaan. Dat ik haar nodig had. Ze luisterde naar me, maar het was te laat. De cardioloog onderzocht haar, plande een opname om verder onderzoek te doen. Ironisch genoeg zou dat beginnen op de dag nadat ze stierf. Het knaagt. Wat als? Ja, als wat? Als we er meer druk op hadden gezet. Als we van de daken hadden geschreeuwd dat dit anders was dan alle andere keren. Dat er echt wat aan de hand was. Ik wist het. Maar het was niet genoeg.

En nu. Nu ben ik wees. Geen vader meer, geen moeder meer. Het is tijd om volwassen te worden. Maar hoe word je volwassen als je eindelijk het kind bent geworden dat je nooit mocht zijn?

Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

7 reacties op Drie maanden…

  1. Geroma zegt:

    Wat een aangrijpend log, Johanna.
    Het treft me in mijn ziel.
    Je bent nu wees, kind, zonder ouders.
    Maar, als ik het een beetje goed kan inschatten, zo veel meer volwassen al, dan je zelf voor mogelijk houdt.
    Bewaar vooral het ‘kind’ in jezelf. Koester het. Laat het bestaan. Des te meer, omdat je het nu hebt gevonden. Dat maakt je krachtig en sterk en stijgt uiteindelijk ver uit, boven het volwassen-zijn.
    Wat dat uiteindelijk ook zal worden en zijn.

    Ik wil je graag onderstaande liedjes meegeven.
    De een gaat over het verliezen van een moeder,
    de ander over het verliezen van een vader.

    Heel veel liefde, kracht, moed en wijsheid voor jou.
    Liefs.

  2. pierra zegt:

    Het moet erg zwaar voor je zijn…en kan me voorstellen dat je je alleen voelt.

    Ik heb mijn (oude) moeder nog, maar kan het me met geen mogelijkheid voorstellen dat ze er niet meer zou zijn. Ik zou me ook erg alleen voelen. Gelukkig weten we ook van elkaar hoeveel we voor elkaar betekenen.

    Heel veel stekte!

  3. Antoinette Duijsters zegt:

    Het komt altijd te vroeg, het moment dat je de oudste in het gezin wordt.
    Veel sterkte!

  4. Ina Dijstelberge zegt:

    Het went heel langzaam…nu is het nog te vers, nog te veel verdriet.

  5. vuurjuffer zegt:

    en misschien went het wel nooit……….

  6. The_Saint zegt:

    Heel herkenbaar helaas…ben ook wees nu.
    Mijn moeder overleed toen ze pas 51 was….ben zelf die leeftijd allang gepaseerd….en ik merk nu , met het verstijken van de jaren , dat ze steeds vaker en prominenter aanwezig is in mijn gedachten.
    Mijn vader stierf met 85 jaar… zijn bypass had hem nog zo’n dikke 10 jaar extra gegeven.
    Ook ik liep jarenlang met : had ik maar zus en zo gedaan/gezegd.
    Derhalve is het zaak , sprak hij wijs , om geen moment voorbij te laten gaan om dat te doen wat je hart je ingeeft,en dat te delen met je omgeving…het kan immers zomaar voorbij zijn.
    Mijn echtgenote is ook wees…en er zullen onder jullie ook wel wezen komen……dat dat nog lang mag duren voordat dat gebeuren gaat….

  7. Dank jullie voor alle lieve woorden. Gisteravond was het alsof het verdriet me in het gezicht sloeg. Plotsklaps, onverwacht. Gelukkig gaat het vandaag een stuk beter.

    The_Saint
    Ware woorden. Bij mij gaat dat ook zo. Mijn vader overleed toen hij 50 was, nu 21 jaar geleden, maar vaker en vaker moet ik aan hem denken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s