Naar huis

Toen mijn Jordaanse grootvader honderdzestien jaar oud was, ging hij nog elke dag trouw vijf keer naar de moskee om te bidden. Hij beklom de treden naar de hoger gelegen straat, sloeg rechtsaf en legde in rustig tempo de vijfhonderd meter af naar de moskee.

Hij woonde in de voorkamer in het huis van zijn zoon, onze oom. Op een nacht werd onze oom rond een uur of één wakker van het geluid van opa.
Opa was zich aan het reinigen, het vaste ritueel voor hij ging bidden. Zijn zoon vroeg hem wat hij aan het doen was, want het was nog minstens vijf uur voordat het tijd was voor het eerste gebed. Opa zei dat hij wilde bidden. En, zo voegde hij eraan toe: ‘Ik ga naar huis’.

Zijn zoon begreep er helemaal niets van. Ze waren toch immers nog thuis, de gebedsoproep zou pas uren later klinken. Maar opa hield voet bij stuk. Hij voltooide de wassing en zette zich daarna aan het bidden, in zijn kamer. Op de vraag welk gebed hij zou doen, antwoordde hij dat hij het avondgebed ging doen.

Enige tijd later vroeg hij zijn zoon of hij de deur open wilde doen. Onbegrip wederom, waarom moest de deur open, er zou toch nog niemand komen, en er was geen reden om naar buiten te gaan. Maar opa hield vol. ‘Doe de deur open, want ze komen me halen.’

Oom opende de deur en opa ging in de deuropening zitten. Oom ging rustig naast hem zitten. Woordeloos zaten ze naast elkaar. Na een tijdje keek onze oom naar rechts hoe het met zijn vader ging. Opa was naar huis gegaan.

Dit bericht werd geplaatst in Midden-Oosten, Persoonlijk, Religie en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

14 reacties op Naar huis

  1. paco zegt:

    Heel erg mooi.En aangrijpend.Die opa was een heilige

  2. Antoinette Duijsters zegt:

    Mooi, hij wist het.

  3. ron rozen zegt:

    Een opa van 116 die vijf keer per dag naar de moskee gaat om te bidden lijkt me sterk

  4. Inderdaad Ron, sterk dat was hij

  5. vuurjuffer zegt:

    in eenvoud geschreven, mooi

  6. Roland Danckaert zegt:

    Bij de vorige lovende reacties sluit ik me gretig aan. Een verhaal dat zo in een boek kan. Een mooi boek met mooie verhalen, versierd door een verhelderende soberheid…

  7. Mij doet een verhaal als dit, opgetekend uit de mond van mijn man die dit achteloos tussen neus en lippen door vertelt alsof het de normaalste zaak van de wereld is, erg denken aan García Márquez. Magie als onderdeel van het leven. Niet uitzonderlijk in de wereld van mijn man, de cultuur van de bedoeïenen. Zo weet hij als ik pijn heb vaak al waar die zit zonder dat ik erover spreek en zonder me aan te raken.

  8. galadriel zegt:

    prachtig verhaal ja

  9. The_Saint zegt:

    Een " tsadiek " weet wanneer zijn /haar einde daar is.
    De opa en vader van mijn vrouw wisten het te vertellen tot op het uur nauwkeurig…opa is ook ruim 100 geworden…vader iets jonger.
    Hun heengaan was derhalve bekend en toen het plaatsvondt was de acceptatie van hun overlijden sterker dan de rouw.

    "Tsadiek"

    Een diep gelovig mens die zijn/haar leven geheel en intens in het teken van zijn/haar geloof heeft gesteld…..en daarbij onopvallend en nederig hun leven leiden en iedereen , wanneer gevraagd , met hun eenvoud en kracht hulp bieden.
    G*D heeft een speciale band met zulke mensen lijkt het.
    De opa , alswel de vader van mijn vrouw , waren beiden Mori’s uit Jemen…hun faam en eer nog steeds zo sterk als toen ze in leven waren…

    Aanbevolen

  10. Annet zegt:

    ik dacht dat hij voorvoelde dat hij dood zou gaan
    maar misschien is dat wel hetzelfde als thuiskomen

  11. Annet
    Om met de Libanese dichter Khalil Gibran te spreken:
    Misschien is een begrafenis bij de mensen bij de engelen een bruiloftsfeest

  12. @ The_Saint
    Zelfs de woorden zijn in beide talen nagenoeg gelijk. De Mori’s in Jemen, dat doet me aan iemand denken die ik hier al een tijd mis. Mijn schoonfamilie heeft ook verre roots in Jemen.

  13. The_Saint zegt:

    Die mis je niet echt…heeft na de vk-blog crash , toen m’n hele blog verdwenen was , een nieuwe doorstart gemaakt…ben dus nimmer echt weg geweest :-))
    What’s in a name…en het gaat om de benadering , en het trachten het zo goed als mogelijk te uiten , wat telt…toch?

  14. Dan klopt hetgeen ik al een tijdje vermoedde. Fijn!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s