Het water van de duivel

Arsenicum, in de negentiende eeuw vaak gebruikt als middel om iemand te vergiftigen. In Bangladesh komt arsenicum echter van nature in de grond voor. In de jaren zeventig en tachtig vervingen waterputprojecten de traditionele poelen als drinkwatervoorziening. Met rampzalige gevolgen voor de volksgezondheid.

Op veel plaatsen is de concentratie arsenicum in het grondwater dermate hoog dat organen erdoor beschadigd raken, en mensen eraan kunnen overlijden. Schattingen van het ministerie van Gezondheid in Bangladesh gaan ervan uit dat vijftig procent van de bevolking geraakt wordt door de vervuiling met arsenicum. Oftewel: meer dan tachtig miljoen mensen raken vergiftigd. De WHO spreekt inmiddels van ‘de grootste massavergiftiging in de geschiedenis’.

Langzame dood
Afgezien van huidbeschadiging is het effect van arsenicumvergiftiging pas op langere termijn zichtbaar. Dat maakte het natuurlijk ook tot zo’n populair gif. In Bangladesh betekent het dat de gevolgen voor de gezondheid moeilijk te traceren zijn. De WHO denkt dat de impact onderschat wordt, omdat veel gevallen van kanker niet worden gerapporteerd, laat staan behandeld. Het aantal gevallen van kanker is met 25 procent toegenomen, en dan gaat het alleen nog maar om patiënten met zichtbare symptomen. Veel gevaarlijker zijn de onzichtbare en onbekende gevallen. Veel artsen in Bangladesh geloven dat de kankerpatiënten van vandaag het slachtoffer zijn van tientallen jaren blootstelling aan water dat met arsenicum vergiftigd is.

Waterputten als sluipmoordenaar
In de jaren zeventig en tachtig werd door Unicef veel geld geïnvesteerd om waterputten te slaan. Tot die tijd overleden veel kinderen doordat ze ziektes opliepen door het drinken uit waterpoelen, de bronnen die traditioneel voor drinkwater werden gebruikt. Helaas werd bij het slaan van de putten verzuimd het grondwater te testen, terwijl dit wel een standaardprocedure was. Evenmin luisterde men naar waarschuwingen van onafhankelijke onderzoekers.

Hoewel in het naburige West-Bengalen arsenicumvergiftiging al in de jaren tachtig ontdekt werd, duurde het nog jaren voor men het probleem in Bangladesh onder ogen zag. In 1993 was Carel de Rooy, vertegenwoordiger van Unicef de enige die de omvang van het probleem erkende. Het trieste van dit alles is dat er al in 1985 signalen waren dat Bangladeshi die de grens naar West-Bengalen overstaken, leden aan arsenicumvergiftiging.

Een pittige opdracht
Tientallen jaren na de eerste alarmsignalen nemen de overheid van Bangladesh en Unicef nu stappen om de waterputten te testen, zodat kan worden vastgesteld in hoeverre ze vergiftigd zijn. Een omvangrijke klus, evenals het plaatsen van filtersystemen of het overschakelen op andere manieren van watervoorziening.
Een nog veel belangrijkere opdracht is het overtuigen van de bevolking om het vergiftigde water niet meer te drinken. Water uit de waterputten is eenvoudig verkrijgbaar, schoon en koud. Dit in tegenstelling tot het water uit de poelen.
Unicef subsidieert nu waterfilters. Maar zelfs de goedkope uitvoeringen kosten omgerekend circa 30 dollar. Veel geld voor een Bangladeshi, die over het algemeen minder dan 2 dollar per dag verdient. En gewoonten zijn hardnekkig; zelfs nu nog worden er nieuwe putten geslagen.

Bron: Al Jazeera

Dit bericht werd geplaatst in Klimaat, Ontwikkelingshulp en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Het water van de duivel

  1. Anoniem zegt:

    Interressant verhaal, Arsenicum in de grond komt op meer plaatsen voor. maar zo te lezen is het in Bangladesh echt een groot probleem

  2. Roland Danckaert zegt:

    Zeer informatief en belangrijk, vind ik. Zeer aanbevolen!

  3. Dank voor de mooie woorden. Die kan ik wel gebruiken na alle inspanningen om een tekst online te zetten! Ik was zelf nogal geschokt hoe zo’n goedbedoeld project als waterputten na zoveel jaar zo’n desastreuze uitwerking blijkt te hebben. Zoals zo vaak buiten onze rijkdom: het is kiezen tussen twee kwaden, drink je uit de put dan word je vergiftigd, drink je uit de poelen dan krijg je dysenterie of andere enge ziektes.

  4. Robert Kruzdlo zegt:

    Ik moest ineen onbedaarlijk lachen. Heb je wat voor mij…, zei een stem in mij…, voor die man Wal…ha ha.

    Gek hé. Heb ik weleens dat ik erge dingen denk. Heel goed geschreven duidelijk en concreet.

    Groet deo

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s