Wie de Palestijnse jeugd heeft, heeft de toekomst

‘Ik zie geen hoop, geen toekomst. Ik hoop dat een aardbeving deze plek met de grond gelijk maakt. We zijn door – ofwel door Israëlische wapens ofwel als levende doden’, zegt Mahmoud Abuqammar. Het enige wat hij wil is ‘een gezin stichten, leven als een normaal mens’. De grootste droom van Hassan Abu al-Jeddian is ‘trouwen’. Jihad al-Ajramy: ‘We zijn 24. We hebben nog geen shekel te geven aan de familie van een meisje met wie we willen trouwen.’

De toestand van de Palestijnse jongeren
Eind maart verscheen een onderzoeksrapport van de UNDP, het United Nations Development Programme. Een aantal cijfers uit het rapport:

  • Depressief: meer dan tachtig procent van de jonge Palestijnen is depressief. 39 procent van de jongeren is ‘zwaar depressief’ en 42 procent is ‘depressief’ door hun omstandigheden. Depressie was het duidelijkst merkbaar in de Gazastrook, waar 55 procent aangaf ‘zwaar depressief’ te zijn.
  • Identiteit: de jongeren is ook gevraagd hun identiteit te omschrijven: 47 procent ziet zichzelf als moslim, 28 procent als Palestijn, 14 procent als mens, 10 procent als Arabier.
  • Werkloosheid: de werkloosheid onder de jongeren is hoog: 35 procent in de Westbank, 51 procent in de Gazastrook.
  • Geweld als middel: uit het onderzoek kwam ook naar voren dat de meerderheid van de Palestijnse jongeren (69 procent) vindt dat het gebruik van geweld om het conflict op te lossen niet zinvol is. Slechts 8 procent vindt dat geweld een belangrijk middel is.

Een zorgwekkende situatie
In Gaza zijn gefrusteerde, veelal werkloze jongeren het eerste doelwit voor werving door de militanten. Maar terwijl de jongeren het hebben over de 22 dagen durende Israëlische operatie, blijkt wanhoop net zo’n belangrijk thema te zijn als wraak.
‘In het verleden hield ik me afzijdig van militaire actie’, zegt de 21-jarige student Ahmad al-Khateeb. ‘Ik wilde afstuderen en het land verlaten. Soms was ik bang dood te gaan’. Maar nu is hij van gedachte veranderd. Hij kan zijn examens niet doen; zijn identiteitspapieren liggen begraven onder de puinhopen van zijn huis.
De 22-jarige Mohammed al-Mukayed, die sportwetenschap studeert, zegt dat hij drie kinderen om het leven zag komen bij een luchtaanval. Ze speelden op straat, maar een paar meter van hem vandaan. ‘Het waren nog slechts hopen vlees. Ik wilde helpen, maar dat kon niet. Ik denk erover me bij een groep aan te sluiten. Ik ga nog liever dood terwijl ik mijn land verdedig dan dood te gaan zoals deze kinderen, terwijl ze niks deden.’
Hassan Abu al-Jeddian daarentegen zegt dat hij voor de oorlog niet geïnteresseerd was in militaire activiteit. Hij denkt er nog steeds zo over. Het hoofd van zijn neef werd eraf geblazen tijdens een luchtaanval. Hij zag drie jongetjes omkomen toen de auto voor hem werd geraakt. Maar zegt hij: ‘Ik ben een burger’.

Jongeren zijn kwetsbaar
56 procent van de inwoners in Gaza is jonger dan 18. Door de Israëlische blokkade van Gaza zijn veel jongeren werkloos. Velen dromen ervan te emigreren, maar ook dat is onmogelijk, je kunt de Gazastrook niet verlaten. Veel jongeren hebben familie of huis verloren, of ze hebben dat bij anderen zien gebeuren.
Waar aan de ene kant mensen zich opwerpen als vrijwilliger voor zelfmoordaanvallen, slaat in toenemende mate de desillusie toe. Jihad al-Ajramy, 24 jaar en getekend met een litteken dat hij overhield aan de gewapende ontmoeting van Hamas en Fatah, is zijn werk kwijt. Door de blokkade zijn de grondstoffen voor zijn werk niet langer beschikbaar. ‘Ik verdiende 200 shekels (50 dollar) per dag, nu moet ik zelfs sigaretten lenen. Geen van de militaire facties biedt mij hulp. Waarom zou ik me bij ze aansluiten? Tijdens de oorlog dacht iedereen aan vechten of wraak, terugkeren naar militaire actie. Maar vechten waartegen? Tegen Israëlische F16’s?’

Psychische problemen: verliesverwerking, ptss
Eyad El-Sarraj werkt al dertig jaar als pychiater in de Gazastrook. Na de recente inval in Gaza onderzocht El-Sarraj het effect van traumatische oorlogservaringen in het recente 23-dagen durende conflict op de geestesgesteldheid (verdriet, verlieservaringen, posttraumatische stress-stoornis) bij 374 jongeren tussen de 6 en 17 jaar.
De onderzochte kinderen hebben een veelheid aan traumatische gebeurtenissen meegemaakt. Meer dan negentig procent heeft raketinslagen gehoord of het geluid van gevechtsvliegtuigen. 95 procent heeft verminkte lichamen gezien op tv. 73 procent was verstoken van water en elektriciteit tijdens de gedwongen opsluiting in huis. 69 procent moest het huis verlaten om een veiliger plek te vinden.

Overzicht van traumatische gebeurtenissen

Gemiddeld hadden de kinderen bijna 13 traumatische gebeurtenissen meegemaakt. Uit het onderzoek kwam naar voren dat er een duidelijke samenhang is tussen het aantal traumatische gebeurtenissen dat een kind had meegemaakt en het voorkomen van posttraumatische stressstoornissen (ptss).

De kinderen werd ook gevraagd naar hun veiligheid tijdens de recente oorlog. 98,7 procent van de kinderen gaf aan dat ze thuis niet veilig waren, 96,3 procent dat ze zichzelf niet konden beschermen, 96 procent dat ze hun gezinsleden niet konden beschermen. 94,4 procent zei dat anderen buiten de familie hen niet konden beschermen.

De helft van de ondervraagden heeft tijdens de oorlog iemand verloren. Voor het voorkomen van ptss maakte dit echter geen verschil. Een verklaring daarvoor kan zijn dat er sprake is van een collectief trauma. Alle vormen van bescherming rond de kinderen waren verdwenen, en ook andere gebeurtenissen spelen een belangrijke rol bij het ontstaan van ptss. Zo is er een duidelijke relatie tussen het aantal traumatische gebeurtenissen dat een kind had meegemaakt en het voorkomen van ptss, hetgeen consistent is met eerdere onderzoeken.

Posttraumatische stressklachten
De kinderen laten aan een scala aan psychologische reacties zien. 86 procent benoemt een gebeurtenis als extreem stresserend. 64 procent zegt dat ze bang of van slag raken wanneer ze aan de oorlog denken. 63 procent herbeleeft indringende beelden en geluiden uit de oorlog, 61 procent is bang dat de oorlog opnieuw begint.

Het voorkomen van psychologische reacties op oorlogstrauma

Slechts 1,3 procent van de kinderen vertoonde geen ptss. 7,2 procent rapporteerde milde ptss-reacties, 29,9 procent gematigde ptss-reacties en 61,5 procent vertoonde ernstige tot zeer ernstige ptss-reacties. Er waren geen verschillen tussen jongens en meisjes.

De belangrijkste traumatische gebeurtenissen die het voorkomen van ptss voorspellen zijn:

  1. getuige zijn van de dood van een nabij familielid en getuige zijn van aanslagen op mensen met raketten
  2. de dood van een of beide ouders
  3. huizen zien afbranden
  4. getuige zijn van schietpartijen
  5. getuige zijn van verkrachting

Het kind van de rekening
Het onderzoek concludeert dat kinderen die in oorlogs- en conflictgebieden leven, de belangrijkste slachtoffers zijn. Hun blootstelling aan trauma is onvermijdelijk. Internationale wetten die burgers beschermen en een veilige haven bieden voor kinderen en hun familie zijn belangrijk, om het effect van de oorlog op kinderen te verminderen. Interventies gericht op het verwerken van trauma en verlies zijn van groot belang, evenals het ondersteunen van ouders in het leren herkennen van pathologische verwerking en het helpen van hun kinderen in de verwerking daarvan.

De toekomst
Psychiater Eyad El-Sarraj stelt dat kinderen die met eigen ogen hebben gezien hoe hun vaders ontkracht werden, zich vaak tot anderen wenden voor macht en autoriteit, in het extreme: de militante vechter of martelaar. De generatie die gezien heeft hoe hun vaders werden geslagen door de Israëlische soldaten tijdens het stenen gooien in de eerste Intifada, groeiden op tot degenen die zelfmoordaanslagen pleegden tijdens de tweede Intifada.

In de recente oorlog, stelt El-Sarraj, raakten kinderen hun vader twee keer kwijt. Een keer als degene die het gezin verzorgt, door massawerkloosheid als gevolg van de blokkade. En een keer als beschermer. ‘Er was geen enkele veilige plek in Gaza… vaders waren onmachtig’.

El-Sarraj is bang dat in Gaza een nieuwe generatie zal ontstaan die nog militanter is dan de vorige. En, stelt hij, deze getraumatiseerde jonge mannen zijn erg moeilijk te behandelen: ‘Ze hebben de identiteit van een Arabier, macho, sterke man… pijn tonen is een teken van zwakte’.

Sinds het recente conflict merkt hij echter een verandering op. ‘Sommigen zijn erg hard geraakt en zij hebben een sterkte behoefte aan wraak. Maar ik denk dat meer en meer mensen zich realiseren dat Palestijns geweld de Israëliërs zal meeslepen in een nog bruter optreden.’

Emad Ali Darweesh, directeur van jongerenorganisatie Save Youth Future gelooft dat slechts een klein aantal jongeren geïnteresseerd is in militante actie. Hij denkt dat zelfs Gazanen die woest zijn door hun persoonlijke verliezen, uiteindelijk de voorkeur geven aan vrede. Hij wijst op recente opiniepeilingen waaruit blijkt dat de steun aan Hamas afneemt. ‘In het begin zijn ze van slag en roepen ze om wraak… maar als er een vreedzame oplossing is, zullen ze het bloed van hun zonen vergeven.’

Investeren in jongeren is investeren in de toekomst
‘Jongeren zijn bijzonder kwetsbaar in een conflictsituatie. Ze lopen een grote kans gewond te raken, te worden gearresteerd of betrokken te raken bij schadelijke situaties’, stelt Jens Toyberg-Frandzen, de speciale vertegenwoordiger van UNDP’s ‘Programme of Assistance to the Palestinian People’.

‘Je kunt een economie of natie niet ontwikkelen zonder haar jongeren te ontwikkelen, zeker wanneer de economische en politieke omgeving slechts beperkte hoop biedt. De resultaten van dit onderzoek helpen ons te begrijpen wat nodig is om het beste uit de jonge Palestijnen te halen.’

Met het onderzoek hoopt de UNDP meer inzicht te krijgen in de behoeften en verwachtingen van jongerenorganisaties, die niveaus waarop ze opereren, de gaten die moeten worden gevuld. Daarmee kan een jongerenbeleid worden vormgegeven dat relevant is voor de behoeften van de Palestijnse gemeenschap, en dat wordt geadopteerd door de publieke en private sector.

Meer dan 85 procent van de in kaart gebrachte organisaties (540 in totaal in de Westbank en de Gazastrook) zijn geaccrediteerd door de Palestijnse autoriteit, danwel door het ministerie van Binnenlandse Zaken (70 procent), het ministerie van Jeugd en Sport (13 procent), het ministerie van cultuur 92 procent) en anderen. In meer dan de helft van de gevallen betreft het maatschappelijke organisaties en ngo’s die programma’s uitvoeren die zich op jongeren richten. Slechts 22 procent zag zichzelf als jongerenorganisatie. 41 procent van deze jongerenorganisaties heeft problemen met het vinden van financiering. Bij de maatschappelijke organisaties is dat slechts 33 procent.

Het onderzoek naar de attitudes van Palestijnse jongeren was onderdeel van een rapport ‘The Mapping of Youth Organizations’, in opdracht van de UNDP. Het werd gepresenteerd tijdens een workshop over het plannen van een strategie voor jongerenontwikkeling voor de Palestijnse autoriteit. Voor het onderzoek werden 1200 Palestijnse jongeren vanaf 17 jaar in de Westbank en Gaza geïnterviewd.

Lees meer:

Dit bericht werd geplaatst in Midden-Oosten, Oorlog & geweld en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

12 reacties op Wie de Palestijnse jeugd heeft, heeft de toekomst

  1. JG zegt:

    Laten we eerst vaststellen, dat de meeste getuigenissen van zogenaamde slachtoffers van horen en zeggen afkomstig zijn, want uit verificatie van de claims ergens een ooggetuige van te zijn geweest dit voor 90% niet de waarheid is.
    U schrijft, dat de Israëlische blokkade de oorzaak van de grote werkloosheid is in Gaza, zonder de reden voor die blokkade te vermelden. De enige reden voor de blokkade is omdat de Hamas de open grens met Egypte alleen maar wil gebruiken om wapens en militanten uit Iran en Libanon naar binnen te halen. Het gijzelen van de bevolking voor dit doel, wordt ook niet door u genoemd.
    Ik plaats deze omissie gemakshalve dan ook onder de blinde vlek in de ogen van de linkse beweging, die zich zo graag presenteert als vriend van het Palestijnse volk.
    De Palestijnen hebben toegang tot alle media, en internet, en als die informatie uit vooral Europa eenzijdig en selectief aan de Palestijnse bevolking wordt aangeboden, waarbij voortdurend kritiek over de misdaden van de Hamas en hun doelstellingen ontbreken, dan is het logisch dat de bevolking zich niet van de Hamas afkeert. De enige media die zich actief bezighoud met de Palestijnen is immers van linkse signature, en is ideologisch anti Israël, en veelal latent antisemitisch.
    (Reactie is geredigeerd)

  2. @ JG
    Wat een makkelijke reactie, en hoe voorspelbaar ook weer.

    Ik heb bewust niet ingezoomd op de complexe ketens van oorzaken. Maar me beperkt tot de gevolgen van de jonge generatie in Palestina. Een situatie die zeer zorgwekkend is, mede omdat er ook een relatie is tussen traumatisering en gebruik van geweld. Kinderen zijn overal ter wereld, net als vrouwen, het slachtoffer. Met afschuwelijke gevolgen. Ga daar eens keer op in, in plaats van weer zo obligaat als een stier op een rode lap te reageren.

  3. @ JG
    Dat u elke kritiek op Israel, waar dit stuk trouwens niet over ging – het ging om de psychische problemen van de Palestijnse jongeren – direct in het linkse kamp plaatst, of nog erger in het anti-Israelische kamp, is een puur zwaktebod. En ook niet terzake in dit geval. Laten we dan maar niet hebben over het A-woord. Ik voel me daar in ieder geval niet door aangesproken.

  4. JG zegt:

    Uw artikel wijst wel degelijk naar , Israël als de enige schuldige.
    Een paar citaten uit uw artikel:
    We zijn door – ofwel door Israëlische wapens ofwel als levende doden’, zegt Mahmoud Abuqammar

    Psychiater Eyad El-Sarraj stelt dat kinderen die met eigen ogen hebben gezien hoe hun vaders ontkracht werden, zich vaak tot anderen wenden voor macht en autoriteit, in het extreme: de militante vechter of martelaar

    De generatie die gezien heeft hoe hun vaders werden geslagen door de Israëlische soldaten tijdens het stenen gooien in de eerste Intifada, groeiden op tot degenen die zelfmoordaanslagen pleegden tijdens de tweede Intifada.

    Emad Ali Darweesh zo schrijft u, wijst op de afnemende steun aan de Hamas, maar u vergeet te schrijven waarom die steun afneemt.
    Is dat omdat de Palestijnen beginnen te beseffen dat de Hamas bereid is om de Palestijnse bevolking op te offeren voor hun ideologische doelstelling, of omdat ze zien, dat de Hamas Palestijnen met een andere mening simpelweg vermoorden.

    Ik mis uitspraken in uw artikel, waarin de Palestijnse burgers de Hamas voor alle ellende verantwoordelijk stellen, terwijl die Palestijnen er wel zijn.
    Ik twijfel geen moment aan de cijfers en objectieve analyses betreffende de psychische ellende die dit conflict bij de Palestijnse kinderen teweeg brengt, maar het eenzijdig citeren van meningen die Israël als veroorzaker hiervoor aanwijst, is zo kenmerkend voor de linkse kerk.

  5. Voor wie zich enigszins heeft verdiept in de onderzoeken naar psychotrauma, stellen mensen als El-Sarraj en Darweesh geen bijzondere zaken aan de orde. Het is karakteristiek voor zeer veel conflicten over de wereld.

    Als u mijn blog heeft gelezen als een eenzijdige aanklacht tegen Israel, dan spijt me dat zeer. Dat was namelijk niet de opzet.
    De rol van Hamas in de totstandkoming van geweld is wat mij betreft helder. Zij het dat voor Hamas de situatie niet veel beter was. En zij het dat Israel zelf verantwoordelijk is voor haar eigen daden, ook al voelt ze zich daartoe uitgelokt door Hamas. Dat is geen excuus voor het maken van de keuzes die in dit conflict gemaakt worden.

    Rest ons de constatering dat een complete generatie psychisch wordt aangetast door het conflict. Aan beide zijden, voeg ik daar dan nog aan toe. En als daar niet adequaat op wordt ingegrepen door de partijen zelf, en door de internationale gemeenschap, zal het er in de toekomst echt niet veel beter uitzien.
    Stel dat Hamas niet aan de macht zou zijn, maar alle andere omstandigheden blijven gelijk. Dan heeft u toch zeker niet de illusie dat de mensen in Palestina wel een aangenaam leven zouden lijden. Daarvoor hoeven we alleen maar naar de Westbank te kijken, waar de cijfers over psychisch welzijn evenmin hoopgevend zijn, maar Hamas heeft het daar niet voor het zeggen.

  6. JG zegt:

    Grappig, dat u de Hamas weer geen enkele rol toebedeelt in de oorzaak waarin de Palestijnse kinderen geestelijk en lichamelijk verkeren. In de jaren negentig waren er geen roadblocks, en er was geen muur, die de bewegingsvrijheid van de Palestijnen beperkte.
    Zowel de Israëlisch als de Palestijnen reisden door elkaars gebied, en vele Palestijnen werkten in Israël. Aan dit alles kwam een einde door de intifada, waarin de aanslagen vanuit de Palestijnse gebieden uiteindelijk hebben geleid tot een militaire controle van het Israelische leger in de Palestijnse gebieden.
    Nadat Israël de Gaza strook had verlaten, in 2005 heeft de Hamas de klaarliggende miljarden dollars steun van de VS en Europa geblokkeerd, door niet aan de enige voorwaarde te voldoen, stoppen met geweld tegen de burgers in Israël. Na 8000 raketten afgevuurd op burgers in Israël, en u vind dat Israël zich heeft laten uitlokken door de Hamas. Al die miljarden dollars, liggen nog steeds klaar om de infrastructuur van Gaza op te bouwen, maar de Hamas beseft terdege, dat dat het einde van henzelf zal betekenen.
    Israël heeft naar internationaal recht beschouwd de in en uitvoer over de grens met Egypte te controleren, omdat dit in het belang is voor de veiligheid van haar burgers.

    Dat de psychische welzijn van de mensen in de WestBank ook niet hoopgevend is, dat geloof ik zeker, maar dat de Hamas daar het niet voor het zeggen heeft, betekend niet dat de Fatah een padvindersclub is. Zolang de Fatah leden worden betaalt door de VN, of VS en EU, zijn ze bereid zich een beetje te gedragen, maar het land besturen, dat kunnen dit soort misdaad organisaties niet.

    Zolang Abas ten aanzien van de terroristen een draaideur politiek voert, waar het gaat om gevangeneming en berechting, zal het een kwestie van tijd zijn, en de terreur begint weer.
    Zolang de prioriteit bij de politieke terroristen de vernietiging van Israël is, zal vrede slechts een tijdelijke zaak zijn.

  7. E.T. zegt:

    @johanna_nouri,

    Ik wil even jouw weg volgen, en de oorzaak van de situatie achterwege laten, me alleen concentrerend op de huidige feiten en hoe deze veranderd kunnen worden.

    Dat de Palestijnse bevolking -met name in de Gazastrook- lijdt onder de huidige situatie, lijkt mij een given.
    Als reden hier van, noemt u met name de Israelische blokkade.

    Ik sla dan over waarom deze blokkade nodig was, en vraag hoe je denkt dat deze opgeheven kan worden.
    Even een paar droge feiten (zonder schuldigen te noemen):

    a. De gehele wereld (inclusief Israel) was bereid geld in de Gazastrook te steken, maar staakte dit toen de Hamas aan de macht kwam en bleek dat het geld meerendeels aan terreur werdt uitgegeven.

    b. Het zal duidelijk zijn dat zolang terreur door gaat, de blokkade niet opgeven kan/zal worden.

    c. Het is een technisch feit dat deze blokkade opgelegd werdt na de terreur, om de zoveel tijd opgeheven wordt, en dan opnieuw opgelegd wordt als blijkt dat de terreur gewoon door gaat.

    Als we nu zeggen dat de blokkade de bron is van alle ellende, lijkt het mij duidelijk hoe deze opgeheven kan worden. In fact, er is niks simpeler dan dat. Hetzelfde zal garanderen dat Israel geen reden meer heeft om militaire acties uit te voeren in de Gazastrook, ongeacht of ik het daar wel of niet mee eens ben.

    The bottom line is simpel. De situatie van de Palestijnen in de Gazastrook zal op die dag veranderen, dat de Palestijnse leiderschap besluit dat het welzijn van haar eigen bevolking belangrijker is dan de vernietiging van de Israelische bevolking/staat. Zodra zij, de Palestijnse leiderschap dus, dat besluit genomen heeft, kan de blokkade worden opgeheven, kan geld weer vrij de Gazastrook binnen stromen, en kan deze bevolking zich eindelijk beginnen te ontwikkelen.

    Zolang dat besluit niet genomen is, zal er niet veel veranderen.

  8. Gingy zegt:

    Dank zij een oorlogstrauma weet ik zelf wat dat met een mens doet en geloof me heren, zo een leven is niet eenvoudig.
    Maakt het makkelijker voor mij om de "schuldigen" aan te wijzen? Welnee!
    Het gaat hier om jonge mensen die voor hun leven beschadigd zijn.
    Laten wij daar eens bij stilstaan en voelen. Dat zou al genoeg zijn op dit moment.

  9. Herman zegt:

    Goed gezegd Gingy…!

  10. Pingback: Gevangen in wanhoop: leven in Gaza | Levantijnse berichten

  11. Pingback: Leed kent een hiërarchie | Levantijnse berichten

  12. Pingback: Desperaat | Levantijnse berichten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s