De kinderen van Jenin spreken zich uit over vrijheid

Beelden uit het Freedom Theatre in Jenin in de Westbank, waar het creatieve proces gebruikt wordt als model voor sociale verandering. Hoe de kinderen uit het vluchtelingenkamp van Jenin een stem krijgen. Hoe hoogwaardig theater hand in hand gaat met therapie en heling. Een vrijwilligersproject gedurende de zomer van 2008 van Ben Aylsworth en Lisa Fender.

Het kind van de rekening
Kind zijn in Palestina is bijna niet mogelijk. Het Israëlisch-Palestijnse conflict en veertig jaar bezetting hebben grote gevolgen voor hen die de meest kwetsbare groep van de samenleving vormen.
Sinds de Tweede Intifada in 2000, zijn de omstandigheden in het bezette gebied hard achteruit gegaan. Geweld en agressie regeren op bijna dagelijkse basis. De waarneming en ervaring van kinderen wordt gevormd door frustratie, herhaalde traumatisering, gevoelens van onmacht en hopeloosheid.

Tussen 2000 en 2004 kwamen alleen al in Jenin 61 kinderen om het leven. In het hele bezette gebied kwamen 676 kinderen om, ongeveer 14.000 kinderen raakten gewond. Zo’n 12 procent van de gewonde kinderen raakte blijvend invalide, bijna 5.000 kinderen werden dakloos als gevolg van de vernietiging van hun huis.

Jenin na de verwoesting in 2002Het vluchtelingenkamp van Jenin werd opgericht in 1953 en herbergt bijna 16.000 Palestijnse vluchtelingen, van wie bijna de helft jonger dan achttien. Tijdens de Israëlische invasie in 2002 kwamen in het kamp 75 mensen om het leven en een groot deel van het kamp werd verwoest.

Bijna elk kind in het vluchtelingenkamp van Jenin is getuige geweest van dood of dreiging daarmee, heeft ernstige fysieke verwondingen opgelopen, of heeft te kampen gehad met bedreiging van zijn lichamelijke en/of psychologische integriteit. Veel van de kinderen vertonen symptomen van ernstige emotionele problemen, waaronder concentratieproblemen, agressief gedrag, slapeloosheid en nachtmerries, bedplassen, in zichzelf gekeerd raken en een heel scala aan psychosomatische symptomen.

Niet bepaald de ideale omstandigheden voor een kind om op te groeien, geen omgeving waarin je als kind kunt onderzoeken en de wereld door het spel kunt leren ervaren. In plaats van zorgeloos te spelen, een gevoel van samenhang te ontwikkelen en vaardigheden te leren die je nodig hebt om met succesvol in het leven te kunnen staan en met problemen om te kunnen gaan, groeien de kinderen van Jenin op in angst, onderdrukking en vernedering. Hun ogen zien hoe hun ouders niet in staat zijn om hen te beschermen. De kinderen verliezen daardoor hun basis van veiligheid en vertrouwen. In plaats daarvan ontwikkelen ze gevoelens van hulpeloosheid en slachtofferschap.

Freedom Theatre: geef kinderen en jongeren kracht
Het Freedom Theatre biedt de kinderen van Jenin een veilige plek waar ze zich in alle vrijheid kunnen uiten, en waar ze de vaardigheden, zelfkennis en vertrouwen kunnen ontwikkelen die hen in staat stellen de confrontatie met de werkelijkheid aan te gaan, over de grenzen van hun eigen gemeenschap heen te reiken en regie te nemen over hun eigen toekomst.

De kinderen van Jenin groeien op in een geïsoleerde wereld, waar nachtelijke invallen door het Israëlische leger normaal zijn. Te midden van een ogenschijnlijk eindeloze cirkel van geweld en onderdrukking, leven de kinderen met chronische angst, depressie en zijn ze vaak sterk getraumatiseerd. Van een normale jeugd, met ruimte voor spel en experimenteren, voor het ontwikkelen van een gezond en betekenis gevoel van zichzelf en hun omgeving, is nauwelijks sprake.

Het theater reikt niet alleen de hand aan de kinderen. De magie en fantasie van het theater bieden ook de volwassenen in het kamp en de omgeving een moment van ontspanning in een wereld die vol is van geweld en agressie, een wereld van nagenoeg totaal isolement.

Een reis naar het onbekende
Voor het Freedom Theatre is het artistieke proces en manier om het onbekende te omhelzen en de werkelijkheid te herordenen; de eerste stap om je alternatieven voor te stellen en te accepteren. Dat klinkt simpel, maar in een maatschappij waar gehoorzaamheid belangrijker is dan initiatief, zekerheid belangrijker dan risico, invloed belangrijker dan opbrengst en gebaande paden belangrijker dan het experiment, is dit een radicale stap. En het mooie van theater is dat iets radicaals ook magie kan uitstralen.

Arna’s kinderen
Het Freedom Theatre borduurt voort op het project Care and Learning dat tijdens de Eerste Intifada werd gestart door Arna Mer-Khamis. Over het project is een film gemaakt: Arna’s Children.
Arna’s programma gebruikte theater en kunst om iets te doen aan het directe trauma, de chronische angst en depressie bij kinderen, die het resultaat waren van het geweld van de bezetting en de Intifada.

Arna Mer-Khamis en de strijd voor haar kinderen

“The child under military occupation is affected psychologically, emotionally and academically. So if one wants to support and strengthen these children, one has to consider them from all these aspects. The socialisation of the child is the most basic thing in its life; if you see children only as individuals, in fact you can be indirectly deepening their problems… Our principle is to serve the child: to turn the pyramid [of education and authority] upside down” — Arna Mer-Khamis

Arna Mer-KhamisArna Mer werd in 1929 geboren uit Joodse ouders in het gebied dat destijds Palestina werd genoemd. Al vrij snel na de stichting van de staat Israël in 1948 begon Arna een levenslange campagne voor vrede, gerechtigheid en mensenrechten in haar geboorteland, wat meestal betekende dat ze zonder compromissen te sluiten opkwam voor de rechten van het Palestijnse volk. Haar naam veranderde in Arna Mer-Khamis na haar huwelijk met een Palestijn, secretaris van de Israëlische Communistische Partij.Na de Zesdaagse Oorlog in 1967 werd ze herhaaldelijk gevangen gezet vanwege haar protesten en demonstraties tegen de Israëlische bezetting van de Westbank.

Ten tijde van de Intifada, in 1987, zag Arna dat het belangrijk was om centra in te richten voor de kinderen die de gevolgen ondervonden van het geweld om hen heen. Ze richtte hiertoe de organisatie Care and Learning op, die zich in eerste instantie richtte op de gevangenissen waar honderden Palestijnse kinderen zaten opgesloten in overvolle en onhygiënische omstandigheden. Arna mobiliseerde Israëlische advocaten om op te komen voor de kinderen. Samen met vrijwilligers bezocht ze de kinderen regelmatig in de gevangenis, en buiten de muren sprak ze met hun ouders.

Arna's childrenVan 1988 tot 1990 werden alle scholen in bezet Palestijns gebied gesloten door de Israëlische autoriteiten. In die periode ontwikkelden Palestijnse vrouwengroepen informele manieren van leren, gewoon in de huiskamer. Arna wilde hier iets aan toevoegen. Care and Learning stuurde in de weekeinden vrijwilligers naar Jenin, gewapend met papier, kleurpotloden en verf, en bood de kinderen een kans zich creatief te uiten. De sessies vonden plaats op straat, met 200 tot 300 kinderen.
Gaandeweg ontwikkelde Arna, die zelf lerares was en gespecialiseerd in speciaal onderwijs en kunstzinnige therapie, een serie boekjes om het leren op onconventionele, creatieve manieren te ondersteunen. Ze leerde de Palestijnse vrouwen hoe ze haar materialen konden gebruiken.
Onderdeel van het programma was de bouw van The Stone Theater. Tijdens de Israëlische invasie van het kamp in Jenin in 2002 werd dit theater verwoest.

Beelden uit The Freedom Theatre:

Dit bericht werd geplaatst in Midden-Oosten, Oorlog & geweld en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op De kinderen van Jenin spreken zich uit over vrijheid

  1. JG zegt:

    Wie de term 40 jaar bezetting gebruikt, is al niet meer objectief, en wie daarna schrijft dat een groot deel van Jenin tijdens een Israëlische invasie werd verwoest, is of onwetend of een propagandist.
    Dat de schrijver van dit artikel geen enkel woord wijt aan de redenen van Israël om bepaalde beperkende maatregelen in te voeren, toont wederom aan, dat de Palestijnen alleen maar vrienden hebben, zolang het Israël is die ze iets kunnen verwijten.

  2. Wie schrijft dat Palestijns land al 40 jaar bezet is, is niet onwetend, en ook geen propagandist. Die schrijft de feiten op.

    Wie ontkent dat een deel van Jenin door een invasie van het Israëlische leger verwoest werd, ontkent de werkelijkheid.

    Waar het de schrijver, ik dus, om gaat is de enorme gevolgen die dit zich voortslepende conflict heeft voor de kinderen, hun ouders en toekomstige generaties. 40 jaar bezetting: dat is drie generaties lang. Ga daar eens over nadenken. Neem eens de tijd om dit tot je te laten doordringen en vraag jezelf eens af in welke geestestoestand jij in dat geval zou verkeren.

  3. Pingback: Desperaat | Levantijnse berichten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s