Kind van de rekening

De elfjarige Salah Abbas Hisham wordt ’s nachts gillend wakker. Soms valt hij in het donker in stilte het jongetje aan dat naast hem ligt in het kleine weeshuis in Bagdad, waar 33 jongens in wiegjes of op de vloer liggen. Salah heeft twee jaar geleden met eigen ogen gezien hoe zijn ouders uit elkaar werden gerukt door een autobom. Hij kan ’s nachts niet alleen worden gelaten. Sociaal werker Abdul-Baqi: “Hij wordt ’s nachts wakker en probeert de jongen naast hem te slaan, of zelfs te wurgen.” Zijn handen trillen altijd, hij kan niet goed spreken. Salah is slechts één kind uit het grote leger van wezen die zijn achtergebleven na zes jaar van sektarisch geweld en de opstand die werd ontketend door de Amerikaanse invasie.

Het geweld in Irak neemt af, de Amerikaanse troepen bereiden hun vertrek voor. Sociologen en gezondheidsexperts stellen echter dat de reacties van kinderen op trauma de fragiele rust in Irak kunnen bedreigen, juist nu stabiliteit zo broodnodig is voor de wederopbouw.
Psychiater Haider Abdul-Muhsin: “De vraag is niet of ze een plek hebben om te eten en te slapen. Belangrijker is of ze innerlijke rust kunnen vinden. Met zo’n hoog percentage armen en wezen mag je ervan uitgaan dat je in de nabije toekomst te maken zult krijgen met een toename van geweld en criminaliteit.”

Roger Wright, speciale gezant van Unicef in Irak, stelde in december 2007 al: “De Irakese kinderen betalen een prijs die té hoog is.” Volgens Unicef zijn sinds het begin van de laatste oorlog bijna twee miljoen kinderen verdreven van huis en haard. De kinderen zijn Irak al een kwart eeuw het kind van de rekening als gevolg van armoede en conflict. Ze zitten gevangen in een humanitaire tragedie die snel verslechtert.

Eind 2007 verbleven zo’n 75.000 kinderen in opvangkampen. Veel van de 220.000 ontheemde kinderen van lagere-schoolleeftijd hebben grote gaten in hun schoolloopbaan. Bovenop de 760.000 kinderen voor wie dat in 2006 al gold. Vaak worden ze de straat op gestuurd om te werken, zodat ze het schamele inkomen van hun familie kunnen aanvullen. Honderden kinderen, soms jonger dan negen jaar, zitten gevangen in overbevolkte cellen. Regelmatig hebben ze te kampen met seksueel misbruik door de gevangenbewaarders.

Een toenemend aantal Irakese kinderen kampt met een posttraumatische stressstoornis (ptss). Gelet op de dagelijkse explosies, moorden, ontvoeringen, bedreigende geluiden en opschudding in de belangrijkste steden van Irak, is dat niet zo vreemd. Kinderen zijn al jaren het slachtoffer van de politieke situatie in Irak. Eerst als gevolg van de door de VN aan Irak opgelegde sancties, en daarna door de inval onder leiding van Amerika. Zoals in elke oorlog waren ook hier vooral kinderen het kind van de rekening.

Ptss kan de hersenen van kinderen aantasten, vooral die hersenstructuren die een rol spelen in de geheugenverwerking en regulering van emoties. Op de langere termijn veroorzaakt ptss schade in de ontwikkeling, met onder meer persoonlijkheidsstoornissen als gevolg. Stress die over een langere periode aanhoudt kan dus ernstige schade aan de berokkenen.

Unicef schatte in 2003 dat destijds circa een half miljoen Irakese kinderen door het conflict getraumatiseerd is. Dr. Haithi al-Sady, hoofd van het psychologisch onderzoeksinstituut van de Universiteit van Bagdad, deed onderzoek naar de effecten van ptss op Irakese kinderen. Hij schat (september 2008) dat 28 procent van de Irakese kinderen aan een vorm van ptss lijdt. En hun aantal neemt gestaag toe.

Medio vorig jaar opende in Bagdad een speciale kliniek haar deuren voor de behandeling van getraumatiseerde kinderen. Voorlopig de enige en eerste in zijn soort in Irak.

Lees meer:
Years of violence leaves Iraqi orphans scarred
Crippling a generation of Iraqi children
‘Silent victims’: What will become of Iraq’s children?

Dit bericht werd geplaatst in Midden-Oosten, Oorlog & geweld en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Kind van de rekening

  1. Jack Pastoor zegt:

    @JN: niet alleen de kinderen (in de tegenwoordige tijd) zijn het kind van de rekening, maar waarschijnlijk in de meeste gevallen later ook weer hun kinderen. Oorlogstrauma’s hebben de neiging om een aantal generaties voort te blijven bestaan. Volwassenen, maar vooral kinderen die zwaar getraumatiseerd zijn, zijn vaak niet in staat om te zorgen voor een evenwichtige opvoeding van weer hun eigen kinderen. Vaak willen ze er met hun eigen kinderen niet over praten, waardoor er een constante dreiging van gevaar of zwaarmoedigheid in huis hangt tijdens de opvoeding. (Maar ook als ze bij hoge uitzondering er wel vaak over praten.)

    Trouwens, je hoeft nog niet eens zo ver te gaan als een dergelijk afschuwelijk verhaal als hierboven. Alleen al constante angst voor het bestaan – tijdens de ontwikkeling van de baarmoeder tot volwassene – staat een evenwichtige opvoeding in de weg. Het geluid van constant overvliegende straaljagers, bommen, sirenes, explosies, vluchtende en huilende volwassen mensen, enz. staat een gezonde opvoeding in de weg en leidt meestal tot diepgewortelde trauma’s die nooit meer verdwijnen, maar alleen maar – met veel inzet – hanteerbaar gemaakt kunnen worden.

    Weer een goed verhaal waarvan ik hoop dat het wat meer aandacht krijgt.

  2. Geheel mee eens Jack. Trauma’s worden van generatie op generatie overgedragen en laten hun sporen na. Hier in Nederland kunnen we daar ook over meepraten. Ook nu nog zijn er velen die de sporen torsen van de traumatisering van hun ouders in de Tweede Wereldoorlog.

    Bij voortduring van dit geweld, zoals nu in Irak of ook in Palestina en in Israel, traumatiseert de hele samenleving. Ik ben van plan daar mijn volgende bijdrage aan te wijden.

  3. Jack Pastoor zegt:

    @JN: Niet alleen van onze eigen geschiedenis, maar ook van de vele vluchtelingen uit alle delen van de wereld en hun kinderen die een rustpunt hier proberen te vinden.

    Ik kijk uit naar je volgende bijdrage.

  4. Pingback: Over solidariteit of het gebrek daaraan | Levantijnse berichten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s