Collateral damage

Ruim 1300 doden in Gaza, 655.000 doden in Irak sinds de inval in 2003. Alleen al in 2008 vielen in Afghanistan 829 burgerslachtoffers door Westerse en Afghaanse militaren. Onschuldige burgers die op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats waren, gereduceerd tot getallen in nieuwsberichten en rapporten. Hun namen vergeten, hun leven niet belangrijk, weggeretoucheerd tot collateral damage, in een oorlog vallen nu eenmaal doden, zo heet het.

De Verenigde Naties verklaarden op 19 januari 2009 dat bij de recente aanval op de Gazastrook 1.314 mensen om het leven kwamen, waaronder 416 kinderen en 106 vrouwen. Daarnaast raakten 5.320 mensen gewond, waaronder 1.855 kinderen en 795 vrouwen. Aan Israëlische zijde kwamen 4 burgers en 9 militairen om het leven, 84 burgers raakten gewond.

Afgelopen dinsdag publiceerde de VN de 2008-cijfers over Afghanistan. Volgens de VN vielen er 2.118 burgerslachtoffers, 40 procent meer dan in 2007, het hoogste aantal sinds de val van het Taliban-regime in 2001. Volgens de VN zijn 829 (39%) van de burgerslachtoffers gevallen door de hand van Westerse en Afghaanse militairen. Ten opzichte van 2007 steeg het aantal burgers dat door militairen werd gedood met 31%. (NRC, 17 februari 2009)

In oktober 2006 publiceerde The Lancet de resultaten van een onderzoek over Irak, uitgevoerd door de John Hopkins School of Public Health in 47 willekeurig gekozen gebieden in zestien provincies. Als het Lancet-onderzoek klopt, dan is 2,5 procent van de Iraakse bevolking gedood sinds de invasie, een gemiddelde van meer dan vijfhonderd doden per dag. De onderzoekers schatten het aantal doden tussen de 392 duizend en 942 duizend, met 654.956 als statistisch beste schatting. Van de 655 duizend doden zijn er zeshonderdduizend omgekomen door geweld, de rest door ziekten. (de Volkskrant, 28 maart 2007)

Na de Tweede Wereldoorlog met zijn immense aantal burgerdoden, en zeker na de oorlogen in Korea en Vietnam, was er wereldwijd het besef dat dit nooit meer mocht gebeuren. Wellicht dat oorlogen in verre buitenlanden nog voorkwamen, maar het verlichte Westen deed niet meer aan oorlog. Om een einde te maken aan grootschalige conflicten werd de Verenigde Naties in het leven geroepen, de almachtige VN Veiligheidsraad, de Europese Unie. De Geneefse Conventie en protocollen voor het Internationale Rode Kruis werden opgesteld.

In de laatste decennia lijkt het echter weer ‘normaal’ te worden dat er burgerslachtoffers vallen in oorlogen. Denk aan de invasie van Libanon, de oorlog tussen Iran en Irak, de Golfoorlog, Kosovo, Afghanistan, Irak, Gaza…

Robert Fisk schreef in The Independent een drieluik over het normaliseren van oorlog. Aanleiding was de weigering van de BBC om een advertentie voor hulp aan Palestijnse kinderen te vertonen uit angst haar onpartijdigheid in de waagschaal te stellen. Fisk:

“the protection of an institution was more important than the lives of children. War was a spectator sport whose careful monitoring – rather like a football match, even though the Middle East is a bloody tragedy – assumed precedence over human suffering.”

Robert Fisk in The Independent:
When did we stop caring about civilians during wartime?
War reporters used to prefer morality over impartiality
A fair point: Everyone is equal in their suffering during wartime

Dit bericht werd geplaatst in Midden-Oosten, Oorlog & geweld en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Collateral damage

  1. Aad Verbaast zegt:

    Schandalige cjfers.. Ophouden met al die oorlogen!

  2. Storm zegt:

    Interessant mechanisme:
    Als ten tijde van de barbaars slachtpartijen, verkrachtingen, geweldsorgieën in Irak ook nog één Nathaly Holloway wordt vermist dan is het heel normaal als dat meerder jaren dagelijks en later wekelijks in het nieuws komt terwijl de schandalige moordpartijen door bijvoorbeeld VS soldaten en Blackwater huurlingen alleen op obscure weblogs te vernemen is.

    Of die racistische ophef over de MP3 moord in Antwerpen, eerst Marokkanen beschuldigen , later blijken het Poolse jongens te zijn en moeten er stille en witte tochten worden gehouden.

    Voor de slachtoffers van ons geweld echter geen aandacht of mededogen…

    Nogmaals een interessant fenomeen.

    Dit bizarre psychiatrische mechanisme wordt overigens wel uitgebuit door tal van overheden:
    Een ontvoerde soldaat kan altijd worden gebruikt om een compleet volk te overtuigen van de noodzaak tot bombarderen van burgerdoelen, hoe meer doden hoe minder weerstand.
    Bij grote aantallen slachtoffers houdt het bevattingsvermogen op.
    Kleine aantallen (2-5) slachtoffers spreken mensen aan.

  3. @ Storm
    Dit psychiatrische mechanisme zie ik ook. Als je slachtoffers van geweld een gezicht kunt geven, komt hun leed veel dichterbij. Iemand als Tineke Ceelen van Stichting Vluchteling doet dat bijvoorbeeld heel goed. Gaat zelf naar rampgebieden, en verschijnt vervolgens bij Pauw & Witteman en andere zenders, en deelt daar haar ervaringen. Zeer aansprekend.

    Ik probeer op mijn weblog een aantal thema’s die mij na aan het hart liggen meer gezicht te geven. In de hoop dat mensen daardoor ook eens op een andere manier naar zaken kunnen kijken.

    Mijn schoonouders zijn Arabieren. Zij hebben vier oorlogen meegemaakt, grotendeels ‘over hun hoofden heen’. Nog niet zo lang geleden werden alle mannen gemobiliseerd en alle vrouwen en kinderen naar de bergen geëvacueerd. De verhalen die mijn man me daarover vertelt (‘bij de koffie’) doen me de haren ten berge rijzen. En geen hond die dit weet.

  4. Pingback: Geneefse Conventie 60 jaar | Levantijnse berichten

  5. Pingback: Over solidariteit of het gebrek daaraan | Levantijnse berichten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s